"มาๆ เอาอะไรเข้าไปเก็บข้างในก่อน" คุณยายบอกกับอิงดาวเมื่อเดินขึ้นบันไดบ้านมา ทั้งสองยกของเข้าไปในบ้านช่วยกัน
"อิงดาว นี่หลานเอาอะไรมาบ้างทำไมของถึงได้มีเยอะขนาดนี้แล้วถือมาคนเดียวอีก" ก่อนหน้านี้อิงดาวได้บอกกับคุณยายว่าให้รถมาส่งแค่ปากทางเข้าหน้าหมู่บ้านจากนั้นเขาก็เดินมาเอง
"ก็ของฝากให้คุณยายใงครับ แล้วก็มีพวกเมล็ดพืชต่างๆด้วย" อิงดาววางของลงที่โต๊ะกลมขนาดใหญ่ด้านขวามือ ส่วนด้านซ้ายมือของเขามีห้องอยู่หนึ่ง ห้อง เดินตรงไปอีกด้านซ้ายจะมีห้องครัวที่มีของเล็กน้อยไม่มีเดามีเพียงโต๊ะที่มีเครื่องปรุงต่างๆ และมีซิงค์ล้างจาน ส่วนด้านขวามือของเขานั้นเป็ห้องที่คุณยายกำลังไขกุญแจอยู่หลังบ้านมีครัวที่มีเตาและอุปกรณ์ในครัวต่างๆและมีห้องเก็บฟืน
"อิงดาว นี่ห้องของหลานนะส่วนห้องทางด้านหน้าเป็ห้องของยาย" คุณยายพูดหลังจากไขกุญแจเปิดห้องได้และชี้มือไปที่ห้องด้านหน้าเพื่อบอกว่า
ห้องนั้นเป็ห้องของเธอ อิงดาวพยักหน้าแล้วเดินเข้าไปในห้องเขายิ้มออกมาอย่างมีความสุขนี่มันคือห้องที่เขาจินตนาการเอาไว้ภายในห้องมีเตียง เล็กๆหนึ่งเดียงมีตู้เสื้อผ้ามีตู้เก็บของ ตรงกลางห้องมีโต๊ะเล็กๆและเบาะรองก้น ภายในห้องเหมือนถูกทําความสะอาดแล้ว เขาจึงแปลกใจเพราะก่อนจะมาเขาก็ไม่ได้บอกกับคุณยายไว้นี่
"คุณยายครับ ทำไมห้องผมถึงสะอาดจังล่ะครับ หรือแม่โทรมาบอกว่าผมจะมา คุณยายเลยทำความสะอาดไว้ให้ผมหรอครับ" อิงดาวถามคุณยายที่ยืนอยู่หน้าห้อง
"ยายไม่รู้หรอกว่าหลานจะมา ยายแค่คิดว่าวันหนึ่งหลานจะมาเลยทำความสะอาดไว้ให้" คุณยายพูดและยิ้มออกมาเพราะว่าสิ่งที่เธอคิดนั้นมันเป็จริง อิงดาวได้ยินเช่นนั้นก็เข้าไปกอดคุณยาย
"ขอบคุณนะครับ ขอบคุณมากจริงๆ" ทั้งสองคนยิ้มให้กันอิงดาวจับไปที่มือคุณยาย
"ผมจะมาอยู่ที่นี่กับคุณยายครับและผมจะปลูกผัก เลี้ยงสัตว์อยู่ที่นี่แบบที่ผม้าและผมก็จะดูแลคุณยายด้วย" ยายนำมือไปลูบหัวอิงดาวเบาๆ
"ยายก็ขอบคุณหลานมากที่คิดถึงยาย แต่เื่การปลูกผักเลี้ยงสัตว์หลานแน่ใจแล้วหรอ" อิงดาวยิ้มอ่อนก่อนจะพูดว่า
"ผมเป็หลานของคุณตาคุณยาย ผมทำได้อยู่แล้วครับ แล้วผมก็ได้ศึกษามาแล้วด้วย"
"หลานศึกษามา แต่การลงมือทํากับการอ่านมันไม่เหมือนกันนะอิงดาว การอ่านการเห็นมันไม่ได้เหนื่อยไม่ได้ตากแดด เหมือนกับตอนที่ทำจริง......เฮ้อ~" คุณยายพูดพร้อมเดินออกไปที่ชานบ้าน
"คุณยาย.....ให้กำลังใจผมสิครับไม่ใช่แบบนี้" อิงดาวเดินดามออกไป
"พรุ่งนี้ยายจะพาไปดูที่ของเราแล้วกัน ไว้หลานค่อยตัดสินใจ" คุณยายหันมาพูดกับอิงดาว "อ่า......ครับ"
"นี่ก็จะค่ำแล้วเดี๋ยวยายจะไปทำอาหารให้กินจะได้พักผ่อน" คุณยายพูดจบก็เดินไปทางหลังบ้าน
"ให้ผมช่วยไหมครับ" อิงดาวะโถาม
"นั่งรออยู่นี่แหละไม่ต้องช่วยยายหรอก" เสียงที่ตอบกลับมา
อิงดาวนั่งอยู่ที่โต๊ะหน้าบ้านที่เขาได้วางกระเป๋าไว้เมื่อตอนมาถึง
่ตอนเย็นอิงดาวนั่งอยู่ที่หน้าบ้านมองเห็นผู้คนอยู่กับจากการทำไร่คนที่นี่ปลูกผัก ปลูกข้าวและข้าวสาลีกัน จากนั้นก็เอาไปวางขายที่ตลาดหน้าหมู่บ้านแล้วก็มีการส่งไปขายที่อื่นด้วย บางบ้านก็มี การเลี้ยงสัตว์ไว้ขายไว้ประกอบอาหาร
สายลมพัดแ่มาท้องฟ้าสีแดงเสียงกรุ๊งกริ๊งจากกระดิ่งน้อยมันทำให้เกรรู้สึกผ่อนคลายและกลิ่นของอาหารที่คุณยายกำลังทำก็เช่นกันเริ่มมืดอิงดาวจึงเปิดสวิตช์ไฟที่หน้าบ้านที่อยู่ผนังข้างหลังเขา
"มาแล้ว มาแล้ว" คุณยายยกอาหารมา อิงดาวจึงเข้าไปช่วยแล้วก็เข้าไปเอาหม้อหุงข้าวในครัวด้านในบ้านออกมา แล้วเขาก็เดินเข้าไปในบ้านและเปิดประตูหลังบ้านออกไปเพื่อที่จะหยิบกับข้าวมาช่วยคุณยาย อาหารที่คุณยายทำนั้นมีต้มจืดหัวไชเท้ากระดูกหมูและมีผักกาดดองที่เป็ของโปรดของคุณยายและเขาด้วย ผักกาดดองนี้คือของที่อิงดาวนำมาจากในเมืองเป็ของฝากให้กับคุณยาย
"อร่อยมากครับคุณยาย ขอบคุณนะครับ" คุณยายยิ้มอย่างมีความสุขเมื่อเห็นหลานชายของเธอกินอย่างเอร็ดอร่อย เขายังเหมือนกลับตอนเป็เด็กทั้งๆที่ก็โตแล้ว
คุณยายเธอกลับมาอยู่ที่บ้านชนบทตอนนั้นอิงดาวอายุเพียง 7 ขวบ เธอไม่นึกเลยว่าอิงดาวนั้นยังจำเธอได้จำแผนที่ ที่เธอให้ไว้ได้ ตอนนี้เธออายุ 66 แล้ว เธอคิดว่าหากบั้นปลายชีวิตของเธอได้มี หลานชายที่เธอรักมาอยู่ด้วยแล้วยังมีความคิดความฝันคล้ายเธอแบบนี้เธอก็ไม่้าอะไรแล้วนอกจากการได้ทำอาหารอร่อยๆแบบนี้ให้เขาทาน
หลังจากที่ทั้งสองกินข้าวเย็นเสร็จเรียบร้อยอิงดาวก็ช่วยคุณยายล้างถ้วยล้างจานภายในครัวด้านในบ้าน
พรุ่งนี้จะเป็อย่างไรเขาจะได้ไปที่เขาอยากจะไปมานานเขาจะทำได้ไหมเขาคิดจนตัวเองผลอยหลับไป
751
