จางเหวินเซียวในตอนนี้มีสีหน้าที่เคร่งเครียดเป็อย่างมาก เ้าตัวนั่งมองดูตัวหนังสือและตัวเลขที่อยู่ตรงหน้าของตนเอง ก็ยิ่งปวดหัวมากไปอีก จางเหวินเซียวได้แต่โอดครวญอยู่ภายในใจของตนเองเท่านั้น สีหน้าของจางเหวินเซียวในตอนนี้ทั้งจริงจังและทั้งตลกในเวลาเดียวกัน โดยที่เ้าตัวไม่ได้รู้เลยว่า สีหน้าที่ตนเองเป็อยู่ในตอนนี้สร้างรอยยิ้มให้กับผู้พบเห็นอยู่ไม่น้อย ไม่เว้นแม้กระทั่งนายท่านจางตงฉวนก็เช่นกัน ที่เขานึกขำกับท่าทางของบุตรชายอยู่ในตอนนี้ นายท่านจางตงฉวนจึงได้เดินเข้าไปหาจางเหวินเซียว ก่อนจะใช้มือของตนเองจับไปที่ไหล่ของจางเหวินเซียว
"อย่าได้เครียดไปเลยเหวินเซียว ครั้งแรกที่พ่อได้ทำก็เป็อย่างเ้านั่นแหละ อีกหน่อยเดี๋ยวลูกก็จะเข้าใจเอง" จางตงฉวนพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม
"ลูกพยายามจะทำแล้วนะขอรับท่านพ่อ แต่ลูกก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี" จางเหวินเซียวพูดบอกออกมาด้วยเสียงที่เศร้าอยู่ไม่น้อย แต่สายตายังคงมองไปที่บัญชีรายรับรายจ่ายของโรงเตี๊ยมอยู่อย่างนั้น
"พ่อถึงได้บอกกับเ้าอย่างไรล่ะเหวินเซียว ว่าครั้งแรกพ่อก็เป็แบบเ้านั่นแหละ พอเ้าได้ศึกษาอีกสักหน่อย เดี๋ยวเ้าก็จะเข้าใจเอง" จางตงฉวนพูดให้กำลังใจกับจางเหวินเซียว ทุกคำพูดที่จางตงฉวนได้พูดออกมามันคือเื่จริงทั้งหมด ในครั้งแรกที่จางตงฉวนได้มาดูแลกิจการของสกุลจางก็เป็อย่างจางเหวินเซียวไม่มีผิด นายท่านจางตงฉวนถึงได้เข้าใจความรู้สึกของบุตรชายตนเองในตอนนี้เป็อย่างมาก ถึงได้พูดบอกออกไปเช่นนี้
"ขอรับท่านพ่อ แต่ลูกให้สัญญานะขอรับ ว่าลูกจะตั้งใจทำความเข้าใจให้ไว้ที่สุด" คำพูดที่จางเหวินเซียวได้พูดออกมา มีแต่ความมั่นใจในคำพูดอยู่ไม่น้อย จึงทำให้นายท่านจางตงฉวนได้ยิ้มออกมา กับท่าทางของบุตรชาย
"พ่อเชื่อใจเ้าเหวินเซียว ว่าเ้าจะต้องทำได้อย่างแน่นอน" คำพูดที่นายท่านจางตงฉวนได้พูดออกมา จึงสร้างรอยยิ้มให้กับจางเหวินเซียวในทันที
"ขอรับท่านพ่อ"
..........
หลังจากที่ได้พูดคุยกันไม่นานเสียเท่าไหร่ นายท่านจางตงฉวนจึงได้เอ่ยถามกับจางเหวินเซียวเกี่ยวกับเื่ร้านขายผ้าทันที จางเหวินเซียวได้เพียงแต่ยิ้มออกมาอย่างเขินๆ และพูดบอกออกไปตามตรงว่า ตนยังไม่ได้ไปที่ร้านขายผ้าของสกุลจางเพราะระหว่างทางได้เกิดเื่ขึ้นเสียก่อน ในตอนแรกที่นายท่านจางได้ฟังก็สงสัยอยู่ว่าเกิดเื่อะไรขึ้นกับจางเหวินเซียวกันแน่ แต่ผ่านไปไม่นานเสียเท่าไหร่นายท่านจางตงฉวนถึงได้รู้ว่า จางเหวินเซียวบุตรชายของตนได้พบเจอกับแม่ทัพหยางเข้า จึงทำให้จางเหวินเซียวไปไม่ถึงร้านขายผ้านั้นเอง
ผ่านไปไม่นานเสียเท่าไหร่รถม้าที่วิ่งอยู่จึงได้หยุดลง จางเหวินเซียวรู้สึกตื่นเต้นเป็อย่างมากที่จะได้เห็นร้านขายผ้าของสกุลจาง ความคิดแรกที่จางเหวินเซียวจะทำเลยก็คือ สั่งตัดชุดให้กับเฟยหลงและเฟยเทียนเด็กน้อยของเขานั้นเอง จางเหวินเซียวยังคงนั่งยิ้มออกมาให้กับความคิดของตนเองอยู่อย่างนั้น ก่อนที่จางเหวินเซียวจะได้ยินเสียงเอ่ยพูดของนายท่านจางตงฉวนที่ดังออกมา
"ถึงแล้วเหวินเซียว ร้านผ้าของสกุลจาง" นายท่านจางตงฉวนพูดจบ จึงได้ก้าวลงจากรถมาไป
เมื่อจางเหวินเซียวได้ลงมายืนอยู่ที่หน้าร้านผ้าของสกุลจาง สิ่งแรกที่จางเหวินเซียวรับรู้ได้คือมันยิ่งใหญ่เป็อย่างมาก ความคิดของจางเหวินเซียวได้แต่คิดว่าทำไมกิจการของสกุลจางถึงยิ่งใหญ่เช่นนี้ ถ้าแบบนี้ก็ตัดชุดให้กับเฟยหลงกับเฟยเทียนได้สบายเลย จางเหวินเซียวยังคงยืนยิ้มพอใจให้กับความคิดของตนเองอยู่ที่หน้าร้านผ้าอยู่อย่างนั้น โดยที่เ้าตัวไม่ได้รู้เลยว่าในตอนนี้หยางจ้าวฉวนกำลังยืนมองดูอยู่ เสี่ยวจินที่เห็นว่าแม่ทัพหยางจ้าวฉวนกำลังมองมาที่คุณชายของตน จึงรีบเดินเข้าไปใกล้ๆ แล้วรีบกระซิบบอกกับจางเหวินเซียวทันที
"คุณชายของรับ บ่าวว่ารีบเข้าด้านในเถอะขอรับ" เสี่ยวจินพูดบอกออกไป แต่สายตายังคงมองไปที่หยางจ้าวฉวนอยู่ตลอดเวลา
"มีอะไรหรือเปล่าเสี่ยวจิน?" จางเหวินเซียวถามออกไปด้วยความสงสัย
"บ่าวเห็นท่านแม่ทัพหยางยืนมองคุณชายอยู่ขอรับ" สิ่งที่เสี่ยวจินได้พูดออกมาสร้างความใให้กับจางเหวินเซียวอยู่ไม่น้อย
"จริงหรือเสี่ยวจิน!"
"จริงขอรับคุณชาย"
จางเหวินเซียวจึงมองไปตามเส้นทางที่เสี่ยวจินได้บอกอย่างช้าๆ ก่อนที่สายตาของจางเหวินเซียวจะได้เห็นว่า หยางจ้าวฉวนกำลังยืนมองมาที่ตนเองจริงๆ อย่างที่เสี่ยวจินได้บอกเอาไว้ ภายในใจของจางเหวินเซียวได้แต่คิดว่า ทำไมถึงได้ดวงซวยมาเจอหยางจ้าวฉวนในวันนี้ได้กัน
"ข้าว่านะเสี่ยวจิน เรารีบเข้าร้านผ้าอย่างที่เ้าบอกกันดีกว่า" จางเหวินเซียวพูดจบจึงได้ก้าวเดินเข้าร้านผ้าทันที
"คุณชายขอบรับ บ่าวว่าไม่ทันแล้วขอรับ" เสี่ยวจินพูดออกมาด้วยเสียงที่ดังและสีหน้าใอยู่พอสมควร
"ทำไมจะไม่ทันละเสี่ยวจิน อีกเพียงไม่กี่ก้าว ข้าก็จะเข้าร้านผ้าแล้ว" จางเหวินเซียวยังคงมองไปที่ใบหน้าของเสี่ยวจิน แต่เพียงไม่นานเท่าไหร่ จางเหวินเซียวก็ต้องใกับสิ่งที่เสี่ยวจินได้พูดออกมา
"บ่าวเห็นคุณชายหยวนเทียนลู่กำลังเดินมาขอรับ"
"อะไรนะเสี่ยวจิน! "
360
