โซลาห์เดินมองถุงที่ใส่ขวดบรรจุนมสดอย่างชอบใจด้วยรอยยิ้มก่อนหันมาเจอไอซ์พอดิบพอดี
“เอาของฟรีมาอีกแล้วสิ”
“โธ่ คุณไอซ์ คุณฟ้ามีน้ำใจจะให้ฉันไม่รับไว้เสียน้ำใจแย่สิ” โซลาห์มองตาปริบๆยิ้มแหยๆ
“เห็นแก่กินมากกว่า” ไอซ์แหย่เอามือล้วงกระเป๋า
“อยากว่าอะไรว่าไปเลยตามสบาย ฉันจะไปหาอะไรกินต่อมาทั้งทีถ้าชิมไม่ทั่วอย่ามาเรียกฉันว่าโซลาห์” โซลาห์สะบัดผมเดินไล่ทีละบูธและชิมของฟรีทุกบูธั้แ่เครื่องดื่มยันอาหาร ไอซ์เดินตามไปชิมทีละอย่างบางทีก็ป้อนใส่ปากเธอพร้อมซื้อกลับไปแทบทุกอย่างที่ได้ชิมหิ้วขึ้นรถ
ไอซ์ยืนแกะขนมปังให้ปลาในคลองสวายเขตอนุรักษ์ของศาลาสวนริมน้ำที่แวะระหว่างทาง โซลาห์เดินมาแกะขนมปังดมฟึดฟัดแล้วขนมปังในมือเข้าปาก
“เป็ปลาั้แ่เมื่อไหร่” ไอซ์เลิกคิ้วใมองเธอด้วยความตลก
“พ่อบอกว่าขนมปังที่ปลากินคนก็กินได้ยังไม่หมดอายุ พ่อฉันชอบพาไปทำบุญที่วัด พอหลังจากเสียฉันก็ไม่ได้ไปอีกเลย” โซลาห์เหวี่ยงขนมปังบิดเป็ชิ้นเล็กๆโยนให้ปลา
“พ่อเธอเสียไปนานหรือยัง”
“เจ็ดปีกว่าแล้ว แม่ฉันต้องกู้เงินมาส่งฉันเรียนไง ถ้าแม่เป็อะไรไปอีกฉันก็ไม่รู้จะอยู่ยังไงเหมือนกัน” โซลาห์จับขอบราวกั้นก้มหน้านิ่ง
“ลูกคนเดียวสินะ”
“ใช่ค่ะ ฉันนะคนเดียวหัวเดียวกระเทียมเจียวไม่มีพี่น้อง ไม่มีอะไรเหมือนคนอื่นเลยสักนิด”
“น้อยใจไปทำไม ยังไงเธอก็มีฉันอยู่นี่ไง ตอนนี้” ไอซ์วางมือลงจับมือเธอที่เอียงหน้ามองเขาช้าๆก่อนฉีกยิ้มพร้อมน้ำตาที่คลอเบ้า
“ไม่ต้องซึ้งขนาดนั้นก็ได้”
“คุณรู้ไหมว่าฉันไม่เคยกอดพ่อเลยแม้กระทั่งพ่อตายฉันก็ไม่มีโอกาส น่าเสียดายชะมัด” โซลาห์ปาดน้ำตามองปลาที่แหวกว่าย
“โซลาห์...ถ้าเธอคิดถึงพ่อเธอกอดฉันได้นะ”ไอซ์จับมือเธอแน่นก่อนเอาหลังมืออีกข้างปาดน้ำตาเธอที่เหลือบมองเขา
“ว่าไงนะ”
“ถึงฉันไม่อบอุ่นเท่าพ่อเธอ แต่ถ้าเธออยากได้อ้อมกอดหรือคนอยู่ข้างๆเธอก็กอดฉันได้ทุกเวลา อกนี้ว่างเสมอ” ไอซ์เอามือเธอนาบลงที่หน้าอกเขา
“คุณไอซ์…” โซลาห์เอ่ยเสียงแ่ก่อนโผเข้ากอดเขาจริงๆจนเขาตั้งตัวไม่ทันแต่ก็ฉีกยิ้มรับกอดลูบศีรษะเธอช้าๆปล่อยให้โซลาห์ร้องไห้ซบอก
เวลาผ่านไปครู่ใหญ่ไอซ์ลงจากรถเดินเข้าโรงบ่มไปกับพี โซลาห์แวะเข้าออฟฟิศเดินเอาของไปวางไว้บนโต๊ะก่อนเดินไปโรงหมักแต่สายตาดันเจอกลุ่มสาวๆรุ่นเดียวกันสี่ห้าคนนั่งพักอยู่หลังโรงหมัก
“อ๊ะ! สะใภ้เล็ก ทางนี้ค่ะ อยากดูอะไรไหม” ผู้หญิงผมสั้นประบ่ากวักมือเรียกโซลาห์ให้เดินเข้ามาใกล้
“เธอเรียกฉันว่าอะไรนะ” โซลาห์เอ่ยอย่างมึนงง
“สะใภ้เล็กไงคะ นี่ค่ะ จะแนะนำหนังสือผลิตลูกให้ดู” สาวผมยาวยื่นหนังสือรักสุดหวิวให้โซลาห์ที่เปิดอ่านก่อนจะอึ้ง
“นี่มัน...”
“ใช่ค่ะ เห็นอยู่กับนายเล็กมาตั้งนานยังไม่มีเด็กสักทีก็เลยจะแนะนำหนังสือสุดเด็ดนี้ให้” สาวผมหยิกฉีกยิ้มเ้าเล่ห์แต่โซลาห์อึ้งค้างจะค้านก็กระไรอยู่เงินมันค้ำคอ ได้แต่ดันหนังสือกลับส่ายหน้าไปมา
“ไม่เป็ไรดีกว่า ขอตัวนะคะ” โซลาห์ตอบปัดๆยิ้มแห้งๆแล้วรีบชิ่งหนีเจอกับพีพอดีทำใจเธอตกวูบ สาวคนงานรีบเก็บหนังสือแอบเดินแยกย้ายกันออกไป โซลาห์ถึงกับโล่งอกลูบหน้าผากช้าๆสูดลมหายใจเข้าปอดก่อนเอ่ยปากถาม
“มีอะไรคะ”
“คุณท่านมาถึงแล้วครับ คุณไอซ์ให้มาตามไปพบ”
“มาเร็วจริงๆคุณย่า ฉันจะตายไหมเนี้ย เฮ้อ” โซลาห์กุมขมับบ่นแต่ก็เดินจ้ำอ้าวไปที่ไร่
ไอซ์ยืนมองรถตู้ที่ขับมาจอดก่อนมีคนลงมาจากรถ คนแรกหญิงสาวหุ่นดี ใบหน้าเอิบอิ่มสะดุดตาสวมชุดแขนกุดกระโปรงยาวมีหมวกใหญ่สีชมพู รองเท้าส้นเรียบธรรมดาแต่ดูดี เธอก้าวลงมาทำไอซ์อึ้งค้างเหมือนถูกสะกดก่อนหญิงชราก้าวตามลงมา ไอซ์รีบละสายตาฉีกยิ้มให้สุรีย์ทันที
“สวัสดีครับคุณย่า คิดถึงมากเลย” ไอซ์เดินเข้ามากอดสุรีย์ที่ยกมือตีแขนหลานชายอย่างหมั่นไส้
“ไม่ต้องอ้อล้อตาไอซ์แล้วนี่แม่เด็กแก่แดดอยู่ไหน” สุรีย์เชิดใส่เหล่มองหาถามถึงคนที่ไม่เห็น
“กำลังมาครับ”
“ไม่ต้องมาก็ดี นี่หนูระวิคู่หมั้นแกไง รู้จักกันไว้สิ” สุรีย์อมยิ้มแนะนำหนุ่มสาวให้รู้จักกัน
“ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณวิ ไม่คิดว่าตัวจริงจะสวยขนาดนี้” ไอซ์ฉีกยิ้มทักทาย
“เช่นกันค่ะ ได้ยินว่าคุณไอซ์มีคนข้างกายอยู่แล้ว คุณย่าคุณบ่นให้วิฟังทุกวันเลย” ระวิตอบเขากลับด้วยรอยยิ้มก่อนเหลือบเห็นโซลาห์เดินตามพีเข้ามายืนอยู่ข้างไอซ์
“นี่ไงครับ มาแล้ว”
“มาแล้วหรอแม่ตัวดี ยังมีหน้าอยู่อีกนะ ให้รู้ไว้นี่หนูระวิคู่หมั้นตาไอซ์” สุรีย์มองเหยียดใส่โซลาห์ที่ทำหน้ามึนก่อนฉีกยิ้มให้ระวิอย่างทักทาย
“ฉันชื่อโซลาห์ค่ะ เป็เพื่อน…(ปึก)” โซลาห์ชะงักค้างเหล่มองไอซ์ที่กระทุ้งศอกโดนแขนเธอ
“ฉันเป็แฟน” ปึก
“เป็เมีย” ปึก โซลาห์เริ่มเขม็งมองไอซ์ที่ขมวดคิ้วขู่
“แล้วจะให้ฉันบอกว่าเป็อะไรเล่า” เธอหันไปกระซิบจ้องหน้าเขาอย่างไม่สบอารมณ์
“ภรรยาครับ” ไอซ์หันไปตอบแทนทำระวิอดขำไม่ได้มองทั้งคู่
“พอๆไม่สะอิดสะเอียนบ้างหรือไง ฉันละเอื่อม” สุรีย์ขัดจังหวะพร้อมมองเขม็งมาทางโซลาห์ที่หันมายิ้มแหย่
948
