เกิดความโกลาหลไปทั่ว
ทุกคนมองไปที่หลัวเลี่ยด้วยความประหลาดใจแปลกใจ และสนุกสนาน
ในทางกลับกันคนของเผ่าัดูไม่พอใจ
“เ้าเ้าบังอาจท้าทายองค์หญิงสามที่มีพร์ที่สุดในเผ่าัของพวกเรา”
“ช่างไม่รู้ที่ต่ำที่สูงมอบเขาให้ข้า ข้าจะจัดการเขาเอง”
“เอาชนะเขา!เอาชนะเขา!”
คนของเผ่าัโกรธมากราวกับว่าการที่หลัวเลี่ยท้าทายหลงเยียนหรันเป็การดูถูก
แม้ว่าคนรอบข้างจะไม่ได้พูดเกินจริงแต่พวกเขาทั้งหมดก็ยิ้มด้วยความหมายเดียวกัน พวกเขายังมองว่าแผนการของหลัวเลี่ยที่จะประลองกับหลงเยียนหรันเป็เื่ตลกนี่เป็การดูถูกตัวเองไม่ใช่หรือ?
มีเพียงหลงเยียนหรันเท่านั้นที่ยิ้มด้วยความโกรธ
“ั้แ่ข้าก้าวเข้าสู่โลกภพจิตัองค์หญิงอย่างข้าก็ไม่เคยได้ลิ้มรสรสชาติของความพ่ายแพ้เลยสักครา คนเช่นเ้าพยายามที่จะเอาชนะข้าหรือดี! วันนี้องค์หญิงเช่นข้าจะสั่งสอนเ้าเอง”
คิ้วของหลัวเลี่ยกระตุกเมื่อได้ยิน
เป็ที่รู้กันว่าเผ่าันั้นควบคุมภพจิตัต่อให้เป็เทพก็ยังต้องไว้หน้าและปฏิบัติตามกฎของเผ่าั ดังนั้นเผ่าัจึงภูมิใจในตนเองมาก
เวทีัที่พวกเขาสร้างขึ้นในภพจิตัเป็การต่อสู้ของผู้มีวรยุทธ์ในระดับเดียวกันเสมอ
ไม่ว่าจะเป็ระดับใดก็จะถูกระงับให้อยู่ในระดับขั้นพลังเดียวกัน มันเป็การต่อสู้ที่ยุติธรรม เพราะเหตุนี้ชัยชนะในโลกของภพจิตัจึงขึ้นอยู่กับพร์และการเรียนรู้อย่างแท้จริง
“ไม่เคยพ่ายแพ้?เ้าคงไม่ได้ประลองไปสองสามครั้งใช่ไหม” หลัวเลี่ยเย้าแหย่
เขาดูเหมือนคนโง่และท่าทางของเขาที่ดูไม่เข้าใจโลกแห่งภพจิตัก็ทำให้เกิดเสียงหัวเราะ
“โง่เง่า!”
“บ้า!”
“นี่ยังเด็กอยู่หรือเปล่าถึงได้ไม่เข้าใจอะไรเลยไม่แปลกใจเลยที่เขากล้าโอ้อวดว่าเขา้าใช้องค์หญิงสามสร้างชื่อให้ตัวเอง”
คนรอบข้างหลายคนหมดความสนใจ
ในตอนแรกพวกเขาคิดว่ามันจะมีความน่าตื่นเต้นสักหน่อยแต่เ้ามีัอยู่ในเป้าคนนี้ดูจะไม่เข้าใจอะไรเลย ช่างน่าขันจริงๆ
หลงเยียนหรันยิ้มอย่างประชดประชันและโบกมืออย่างไม่ตั้งใจ
แสงและเงาวูบวาบอยู่ข้างหลังนางพลันใบบันทึกคะแนนของนางก็ปรากฏออกมา
ชนะหนึ่งร้อยสามสิบสองครั้งและแพ้ศูนย์ครั้ง
ในจำนวนทั้งหมดนั้นมีการต่อสู้ห้าสิบเอ็ดครั้ง ที่เป็การต่อสู้กับบุคคลผู้แข็งแกร่งที่มีระดับสูงกว่าที่ถูกลดระดับลงมาให้อยู่ในระดับเดียวกัน
เมื่อหลัวเลี่ยเห็นใบบันทึกคะแนนเขาก็แอบคิดว่าหลงเยียนหรันนั้นน่าทึ่งมาก
บุคคลที่มีพลังระดับสูงนั้นแม้ลดระดับลงมาเหลือระดับเดียวกันแล้ว แต่การต่อสู้ย่อมแตกต่างจากการต่อสู้กับคนที่อยู่ในระดับเดียวกันอย่างสิ้นเชิงเพราะยิ่งระดับพลังสูงเท่าไร ประสบการณ์และความเชี่ยวชาญศิลปะการต่อสู้ก็จะมากขึ้นเท่านั้นพลังก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้น และทักษะด้านต่างๆ เช่น การใช้พลังภายใน การประสานงานของร่างกายย่อมเหนือกว่ามาก ดังนั้นแม้จะถูกกดให้อยู่ในระดับพลังเดียวกันก็ยังถือว่าได้เปรียบอยู่ดี
เพราะเหตุนี้หลงเยียนหรันจึงจะได้รับชัยชนะอย่างแน่นอน
บางคนเคยเห็นความน่ากลัวของหลงเยียนหรันซึ่งเป็ที่รู้กันว่านางยังมีชื่อที่รู้จักกันดีในโลกแห่งภพจิตั นั่นคือ...องค์หญิงสามผู้ไร้พ่าย!
“เ้าโง่เขลามากและสำหรับคนเช่นเ้า ข้าไม่สนใจแม้แต่จะมองด้วยซ้ำ” หลงเยียนหรันเย้ยหยัน “แต่ในเมื่อนางใช้เ้าชื่อของเ้าทำให้ข้าโกรธมาก ดังนั้นข้าคนนี้จะสั่งสอนให้เ้ารู้สึกเสียใจที่มาที่ภพจิตัและข้าจะบอกเ้าอย่างชัดเจนว่า ครั้งนี้ข้าคนนี้จะเอาชนะเ้า เพื่อให้เ้าไม่สามารถมีที่ยืนในโลกแห่งภพจิตันี้ได้”
หลัวเลี่ยลูบจมูกและยิ้ม“ได้สิ ถ้าข้าเอาชนะเ้าไม่ได้จริงๆ ข้าจะยอมโดนลงโทษ”
มุมปากของหลงเยียนหรันยกขึ้นเล็กน้อยและนางก็เชิดหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ “เ้ากลัวหรือ หึ! ชื่อที่ข้าคนนี้ตั้งให้ในตอนนั้นก็ถือว่าถูกแล้วเ้านุ่มนิ่มตรงเป้านั้นเป็สิ่งที่ไร้ประโยชน์ที่สุด”
บางครั้งก็ไม่สามารถอ่อนน้อมถ่อมตนต่อไปได้
หลัวเลี่ยรู้สึกโกรธในใจเช่นกันเมื่อถูกใครบางคนดูถูก เขาอยากจะตอกกลับจริงๆ แต่มันไร้ศักดิ์ศรีเกินไปที่จะด่าผู้หญิงดังนั้นเขาจึงพูดอย่างเ็า “ข้า้ารับการสั่งสอนจากองค์หญิงสามจริงๆ หวังว่าเ้าจะแข็งแกร่งอย่างที่เ้าพูด”
“หลังจากถูกด่าไม่กี่ครั้งก็ทำตัวสุภาพเหมือนผู้ชาย คนงี่เง่า!” หลงเยียนหรันยังคงปากแข็ง พูดอย่างไร้ความปรานี
“องค์หญิงสามแห่งเผ่าัจงจำไว้”หลัวเลี่ยพูดอย่างเ็า “เ้าทำให้ข้าโกรธแล้ว”
หลงเยียนหรันจงใจยิ้มอย่างดูถูกเมื่อนางได้ยินคำพูดนี้
ผู้คนรอบข้างต่างหัวเราะออกมาเสียงดังเพราะตลกหลัวเลี่ย
หลัวเลี่ยหายใจเข้าลึกๆและสงบใจลง การทะเลาะเบาะแว้งไม่มีประโยชน์ เริ่มลงมือเลยเถอะ
เขามองไปรอบๆเห็นสนามประลองัในระยะไกล และเขาก็เดินไปทางนั้น
หลงเยียนหรันเม้มริมฝีปาก“กล้าที่จะไปจริงๆ”
บางคนติดตามชมด้วยความตื่นเต้น
สนามประลองัมีขนาดใหญ่มากและเป็สถานที่สำหรับผู้ที่้าต่อสู้ในภพจิตั
แม้จะเป็เพียงสนามเดียวแต่ก็สามารถจัดการประลองได้หลายพันครั้งในเวลาเดียวกัน
สำหรับผู้เริ่มต้นเช่นหลัวเลี่ยที่ไม่มีสถิติเขาต้องผ่านการทดสอบบางอย่างหาก้าเข้าสู่สนามประลองั แต่เนื่องด้วยคู่ต่อสู้ของเขาคือหลงเยียนหรันดังนั้นเขาจึงได้รับการยกเว้นจากทุกสิ่ง นอกจากนี้ผู้รับผิดชอบสนามประลองัยังเป็คนของเผ่าัเมื่อเห็นว่าชื่อของหลัวเลี่ยคือมีัอยู่ในเป้า เขาก็โกรธเช่นกัน แน่นอนว่า เขาหวังว่าหลงเยียนหรันจะสอนคนผู้นี้ที่ทำให้เผ่าัต้องอับอายได้
เมื่อเข้าสู่สนามประลองัก็พบว่าเป็สถานที่ที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น
คนภายนอกไม่สามารถได้ยินเสียงภายในสนามประลองัได้เป็เพราะมันถูกปกคลุมเพื่อไม่ให้ส่งผลกระทบต่อภายนอก ทว่าภายในนั้นค่อนข้างครึกครื้น
เดิมทีโลกของภพจิตันั้นอิสระมากแม้แต่ศักดิ์ศรีของขุนนางและสามัญชนก็สามารถปกป้องตนเองได้ จึงทำให้ผู้คนคลั่งไคล้ดังนั้นการต่อสู้เป็สิ่งที่ง่ายที่สุดในการทำให้ผู้คนตื่นเต้น
สนามประลองัสามารถรองรับผู้คนนับล้านที่เข้าชมการต่อสู้ในเวลาเดียวกัน
ไม่ต้องแปลกใจเพราะที่นี่ไม่ใช่โลกแห่งความจริง แต่เป็โลกระหว่างความจริงกับภาพลวงตา และแม้ว่าตัวตนของฝ่ายท้าดวลจะน่าทึ่งแต่เผ่าัก็สามารถเปิดศึกพิเศษเพื่อผู้ชมได้ ซึ่งสามารถทำเงินได้เกือบครึ่งของพื้นที่ภพจิตัและผู้คนมากกว่าครึ่งของภพจิตัเอง ก็ดูการต่อสู้ผ่านการแพร่ภาพพิเศษ
ในขณะนี้มีการประลองมากกว่าสามร้อยสนามพร้อมกัน
การประลองเหล่านี้ทั้งหมดลอยอยู่ในอากาศปกคลุมด้วยพลังพิเศษ เป็พื้นที่อิสระ ผู้คนในสนามสามารถชมการประลองใดก็ได้ที่พวกเขา้าและพวกเขายังสามารถวางเดิมพันเพื่อเสี่ยงโชคได้อีกด้วย
“เ้าผู้ชายอ่อนแอถ้าเ้ายังเป็ผู้ชาย เลือกสนามัแท้จริงสิ” หลงเยียนหรันยังคงมีท่าทางที่หยิ่งผยอง
เมื่อคนที่ตามมาได้ยินคำพูดนั้นพวกเขาทั้งหมดก็แสยะยิ้ม และยังเป็รอยยิ้มที่น่ากลัว
เพราะทุกคนรู้ว่าหลัวเลี่ยมีความรู้ว่างเปล่าเกี่ยวกับโลกแห่งพบจิตัเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะดูบันทึกส่วนตัวของเขาอย่างไร และเขายิ่งไม่รู้ว่าการประลองในสนามประลองันั้นแตกต่างกันอย่างไร
สนามประลองนั้นมีสามประเภท
ประเภทแรกคือสนามัดินสนามประเภทนี้แม้ว่าทั้งสองจะตายในการต่อสู้ พวกเขาก็จะไม่รู้สึกเ็ป และสามารถฟื้นคืนชีพและต่อสู้ได้อีกครั้งโดยไม่ได้รับผลกระทบใดๆ
ประเภทที่สองคือสนามัฟ้าสนามประเภทนี้ความเ็ปแท้จริงที่ได้รับจากการประลองคือครึ่งหนึ่งของการประลอง
ประเภทที่สามคือสนามัแท้จริงสนามประลองนี้จะเหมือนกับของจริงทุกประการ การาเ็หรือความเ็ปที่ได้รับเหมือนในความเป็จริงและความตายก็เหมือนกับถูกฆ่าจริง ดังนั้นจึงเป็ที่ยอมรับของนักรบตัวจริงมากที่สุด
ผู้คนหัวเราะเพราะถ้าหลัวเลี่ยไม่เข้าใจและยอมรับข้อเสนอนี้ มันจะกลายเป็การวางยาตนเอง
ซึ่งในความเป็จริงหลัวเลี่ยก็ไม่เข้าใจจริงๆ
เขาตอบโดยไม่แม้แต่จะคิด“ได้ ถ้าเช่นนั้นก็เลือกสนามัแท้จริงเถิด”
หลงเยียนหรันยิ้มและรอยยิ้มนั้นก็ไร้ความปรานีเล็กน้อย
คนจากเผ่าัยิ้มและรอยยิ้มนั้นก็ป่าเถื่อนเล็กน้อย
คนดูยิ้มและรอยยิ้มนั่นก็เยาะเย้ยเล็กน้อย
หลัวเลี่ยเป็คนเดียวที่ไม่เข้าใจและเขาก็ไม่สนใจที่จะเข้าใจ เขาแค่คิดว่าในระดับเดียวกันนี้ จะมีใครในโลกนี้หรือไม่ที่จะเอาชนะเขาได้
1K
