"พี่มิลตื่นได้แล้วพี่..ถึงบ้านแล้ว"น้ำเสียงใสของน้องสาวข้างบ้าน..ปลุกคนตัวโตเสียงแจ๋ว
แต่ด้วยอาการป่วย..ชายหนุ่มจึงหลับลึกเหลือเกิน..ดวงตากลมโตสีน้ำตาลครุ่นคิด..ก่อนจะใช้วิธีในอดีตที่ 'เขา' กับ 'เธอ' เคยใช้ปลุกกันและกัน
อันธิยาปลดเซพตี้ฝั่งตัวเอง ก่อนจะโน้มตัวไปที่ตัวเขา...ริมฝีปากสีแดงรูปกระจับเริ่มไล้จูบแ่เบาั้แ่คิ้วหนาเข้ม..จมูกโด่งสันได้รูป..ก่อนที่จะแตะเบาๆที่ริมฝีปากสุดแสนเซ็กซี่..ััแ่เบาราวกับผีเสื้อหยอกเย้า ส่งผลให้ชายหนุ่มปัดมือออกไปอย่างรำคาญปนจั๊กกะจี้..แต่ยัยตัวแสบยังไม่ยอมหยุดยังคงทำซ้ำ
รามิลลืมตาตื่น..ด้วยทนไม่ไหว..กลิ่นสบู่อ่อนๆบนตัวเธอเกือบชิดจมูก ที่สำคัญร่างบอบบางของน้องสาวข้างบ้านเกือบจะแนบชิดกับตัวเขา
พอรู้ตัวว่า 'โดนลวนลาม' ร่างสูงใหญ่กระเด้งตัว แล้วดันยัยตัวแสบออกทันที..ตรงที่โดนไล้จูบร้อนผะผ่าว..หัวใจเต้นไม่เป็จังหวะ..ใบหน้าหล่อเหลาขึ้นสี
"เธอจะทำอะไรนะ!!"
"เก๊าะ..ปลุกพี่ไง"น้ำเสียงคนพูดสบายๆ แต่คนฟังไม่สบายด้วย..เขาเผลอยัยหื่นนี้ก็แอบลวนลามเขาแล้ว..รู้งี้อยู่บ้านกับยัยลูกสาวเ้าระเบียบขี้บ่นดีกว่า
"ทำไมไม่ปลุกดีๆละ มาลวนลามฉันทำไม"
"เอ้า..สมัยก่อนเวลาฝ่ายไหนไม่ยอมตื่น..เราก็ใช้วิธีนี้นี่..ที่สำคัญพี่มิลเป็คนสอนอัญเองนะ"
ยัยตัวเล็กยังไม่ยอมแพ้..ใบหน้าจิ้มลิ้มมู่ทู่..รามิลเม้มปากแน่น ตัวเขาใน 'อดีต' ช่างทำตัวปัญญาอ่อนแท้
"คราวหลังห้ามทำแบบนี้อีกนะ..ยัยแบน!"คนตัวโตสั่งห้ามทันที หูเห่อแดงก่ำ
"เดี๋ยวนะ..พี่ว่าใครแบน!"
"เธอไง"ไม่พูดเปล่า..ตาคมสวยยังหรี่มองหน้าอกที่แม่ให้มาน้อย...ยัยตัวเล็กอารมณ์ขึ้นทันที..ผู้หญิงคนไหนก็อยากจะหุ่นดีเซ็กซี่ทั้งนั่นแหละ
"หนอย..หายไป10ปีนี้ท่ามากจริงนะ..ให้หนูทบทวนมั้ย? ว่าอดีตเราเคยทำอะไรกันบ้าง"
ไม่พูดเปล่ายัยตัวเล็กคว้าตัวสามีเข้ามาประกบจูบ..ก่อนจะดุนลิ้นเข้าโพรงปากพี่เขา..เดิมชายหนุ่มยังอึ้ง..แต่ลิ้นสีชมพูสุดแสนน่ารักยังเร้ารือไม่เลิก..เขาเองก็อดตอบสนองไม่ได้..กว่าจะรู้ตัวลิ้นสองอันก็พัวพันยั่วเย้าไม่ได้หยุด..มันทั้งหวาน ทั้งลึกซึ้ง..เป็เวลานานพอสมควรถึงจะถอนจูบ..ในรถมีเพียง..เสียงหอบของคนทั้งคู่
"ทีนี้..เลิกเรียกหนูว่าแบนได้ละ!..ถึงจะแบนแต่เื่อย่างว่าหนูก็เก่งใช้ได้นะ"นิ้วชี้ของยัยตัวแสบจิ้มที่อก พูดพร้อมยักคิ้วข้างเดียวไปด้วย..รามิลหรี่ตาลงก่อนจะส่งคำพูดเน้นย้ำ
"ยัยแบน!!"
"อร้าย พี่มิล!"
ไม่ทันได้จู่โจมต่อ..ไอ้ต้าวตัวสูงใหญ่ก็เปิดประตูทิ้งเธอไว้ในรถคนเดียว..เห็นเพียงใบหูแดงก่ำ..ใบหน้าจิ้มลิ้มของคนบนรถก็แดงขึ้นสีไม่ต่างกัน..ผมสีน้ำตาลหลุดลุ่ย..ปากรูปกระจับเจ่อ
ทำไมแค่จูบ..ถึงตื่นเต้นขนาดนี้นะ..ใช่ว่าจะไม่เคยจูบกันซะหน่อย..แต่ไอ้สามีตัวแสบเหมือนจะจูบเก่งขึ้นไม่น้อย..10ปีที่หายไป..ไม่รู้ว่าไปเผลอฝึกกับใครหรือเปล่า?
ตอนที่ชายหนุ่มเข้าบ้าน..คนที่ชอบทำตัวเป็แม่คนที่สองของเขา..อย่างยัยลูกสาวตัวแสบที่กำลังใช้สายตาคู่สวยมองสำรวจ..แต่ไม่ทันได้พูดอะไร..คนเป็พ่อก็กระโจนขึ้นชั้นสองไปแล้ว
เด็กหญิงดารินบ่นอุบ
"ใช้ให้ไปช่วยงานม๊ะม๊า..ดันอู้งานซะงั้น..ใช้งานใช้การอะไรไม่ได้เลยผู้ชายคนนี้"
"บ่นอะไรของเรานะน้องอาย"เสียงทุ้มใจดีของคนเป็ยายไถ่ถามขึ้น..เ้าหญิงของบ้านเลยหันไปอธิบาย
"ก็ผู้ชายคนนั้นซิคะ เลี้ยงเสียข้าวสุกจริงเชียว..อายบังคับให้ไปช่วยม๊ะม๊าขนผ้า..ขากลับแทนที่จะช่วยขนอันที่ไม่ได้ซักลงจากรถหน่อย..ยายยายดูเขาซิเดินตัวปลิวลงมาเลยแทนที่จะช่วยกันก่อน"น้ำเสียงหวานยังคงบ่นไม่หยุด คนเป็ยายได้แต่หัวเราะขำ
"เรานี้นะ อายุยังน้อยแต่ขี้บ่นจริงเชียว..แล้วเมื่อไรจะกลับไปเรียก 'ป๊ะป๋า' สักทีนะ..เรียกผู้ชายคนนั้น..คุณ..มันฟังดูยังไงไม่รู้นะลูก"
"ไม่อ่ะ..ป๊ะป๋าของหนูตายไปนานแล้ว..เขาตายั้แ่วันที่เลือกจะไปช่วยเด็กคนอื่น..หนูไม่มีวันเรียกเขาว่าป๊ะป๋าแน่นอน"น้ำเสียงคนพูดราบเรียบ แต่เจือความแง่งอน
ไม่ใช่เธอไม่เข้าใจหลาน..แต่เพราะเข้าใจเลยไม่อยากยัดเยียดอะไรให้มากไป ด้วยกลัวจะโดนต่อต้าน..มีแต่เวลาเท่านั้นที่จะช่วยแก้ไขได้
"อ้าว ยัยอัญเดี๋ยวแม่ช่วยลูก"คนเป็แม่ทักทันที ที่เห็นลูกสาวทยอยขนตะกร้าเข้ามา..ใบหน้าจิ้มลิ้มยิ้มแป้นแล้น..ลูกสาวตัวแสบมองสำรวจร่างบอบบางของม๊ะม๊าจากบนลงล่าง พอเห็นริมฝีปากได้รูปเจ่อ..ผมสีน้ำตาลรุ่ยผิดปกติ เด็กหญิงเม้มปากแน่นทันที
"ม๊ะม๊า ผู้ชายคนนั้นรังแกม๊ะม๊าเหรอ?"
"หืมมม เปล่านี้ลูก"ใบหน้าจิ้มลิ้มหลบหน้าหลบตาคนเป็ลูกทันที..ร่างบอบบางรีบขนตะกร้าผ้าไปไว้หลังบ้าน
คุณนายนกได้แต่ส่ายหน้า บางทีหลานเธอก็เหมือนผู้ปกครองของลูกสาว..มากกว่าเธอที่เป็แม่แท้ๆเสียอีก..ร่างอวบอ้วนเลี่ยงตอบคำถามโดยแยกย้ายไปขนตะกร้าผ้าที่เหลือในรถเก๋งคันน้อยต่อ
ทิ้งเด็กหญิงให้นั่งทำหน้างงคนเดียว
ตอนที่อันธิยาโผล่ออกจากห้องครัว..ลูกสาวคนสวยก็ไม่อยู่ที่โต๊ะแล้ว
"น้องอายละแม่"เธอะโถามยายยาย
"เห็นว่าจะไปหาสายไหมนะลูก"
"จ๊ะแม่"
เดิมเธอคิดว่าถ้าพ่อของลูกกลับมา..ลูกสาวของเธอจะดีใจ..ในเมื่อตอนเด็กๆ น้องอายติดป๊ะป๋าซะขนาดนั้น..รอยแผลที่สูญเสียพ่อไป..คงต้องใช้เวลาร่วมกันมาชดเชย
ณ สนามเด็กเล็กของหมู่บ้าน
เด็กหญิงดารินกำลังไกวชิงช้าเหงาๆ เพื่อนสนิทอย่างสายไหมยื่นไอติมแท่งมาให้ เธอหันไปขอบคุณเพื่อน สายไหมเป็เพื่อนตัวอวบอ้วนผิวขาวผ่อง
"อาทิตย์หน้าอายจะลาอยู่มั้ย"
"เราอยากไปโรงเรียน..แต่แม่คงไม่ยอม"เด็กหญิงบ่นอุบ ดวงตาคู่สวยหมองลง..สายไหมเห็นเพื่อนรักมีสีหน้าไม่ดีเลยถามตามประสาเด็ก
"ป๊ะป๋ากลับมาอายไม่ดีใจเหรอ"
"อื่อ..ไม่รู้ซิ..เห้อ"
"มีผู้ชายอีกคนในบ้านก็ดีออกนะ..มีคนใช้แรงงานเพิ่ม.."
"ไม่อะ ผู้ชายคนนั้นเหลาะแหละ..ต้องสั่งถึงยอมทำ"เด็กหญิงปฏิเสธทันที
ผู้ชายส่วนใหญ่เป็แบบนี้ทุกคนมั้ยนะ เหมือนเด็กผู้ชายในห้อง..เวรตัวเองชัดๆแต่ชอบโดดเวร ใช้เด็กผู้หญิงในห้องให้ทำแทน..เพื่อนตัวอวบอ้วนยังคงปลอบต่อ
"แต่วันพ่อปีนี้อายก็จะมีคุณพ่อไปงานด้วยไง"
"เราคงไม่พาไปเหมือนทุกปีแหละ"
ถึงจะรำคาญสายตาคนอื่นที่มองมาว่า 'พ่อ' ของเธอหายไปไหน..หรือเพื่อนร่วมห้องขี้อิจฉาบางคนที่ชอบล้อเธอ..ว่าเป็ 'ลูกไม่มีพ่อ'
แต่เด็กหญิงตัวน้อยที่ผ่านเื่ราวมาหลายปี..คำล้อพวกนั้นแทบไม่กระทบความรู้สึกเธอเลย..เธอเรียนเก่ง..เล่นกีฬาเก่ง..สวย..คุณครูกับเพื่อนห้องร่วมห้องหลายๆคนต่างก็รักเธอ..เพียงแค่เธอไม่มีพ่อ..กับฐานะที่บ้านไม่ดี..ใช่ว่าคุณค่าของเธอจะน้อยกว่าใคร
"อื่ม..แล้วอายจะเอาไงต่อ"เพื่อนรักยังถามใสซื่อ
"คงต้องฝึกให้ใช้การใช้งานได้ก่อนแหละ"
"อายพูดอะไร เราไม่ค่อยเข้าใจเลย"
"ก็..ฝึกให้ทำงานไง..เกิดเป็ลูกผู้ชายต้องทำงานซิ..จะให้เมียมาหาเลี้ยงได้ยังไง..ถึงม๊ะม๊าของฉันจะตั้งใจเลี้ยงก็เหอะ"น้ำเสียงท้ายออกแนวหงุดหงิด..สายไหมเองก็พอนึกภาพออก เลยได้เพียงแต่พยักหน้าเป็เชิงสนับสนุน
แล้วก็ได้แต่คิดในใจว่า..สถานะ 'คุณพ่อ'ของบ้านนี้..มันช่างประหลาดไม่เหมือนบ้านอื่นโดยแท้
เด็กหญิงพอคิดได้ว่าต้องทำอะไรต่อไป..ร่างเล็กะโลงพื้น..ทั้งยังโยนไม้ไอติมที่กินแล้วลงถังอย่างแม่นยำ..ดวงตาดำขลับระยิบระยับอารมณ์ดี
'ลูกหมาที่โรงเรียนยังฝึกได้..ผู้ชายคนเดียวที่สื่อสารกันได้ทำไมจะฝึกไม่ได้'
"นั้นเธอจะไปไหนอะ"
"กลับบ้านซิ..ได้เวลาอาหารเย็นละ..กลับช้าเดี๋ยวม๊ะม๊าเป็ห่วง"
แล้วเด็กดีของที่บ้านก็ลากเพื่อนตัวอวบอ้วนกลับบ้านด้วยอย่างอารมณ์ดี
957
