ชายร่างสูงพยายามเพ่งมองใครคนนั้นอยู่ในร้านฝั่งตรงข้าม เธอช่างดูคลับคล้ายคลับคลา แต่ดูเหมือนว่าผู้หญิงที่เขามองกำลังคุยกับใครที่ตัวเล็กกว่าเพราะร้านเป็ปูนสูงราวหนึ่งเมตรยี่สิบจึงทำให้มองไม่เห็น เมื่อตัดสินใจจะเดินข้ามถนนก็ถูกเอมิลี่ดึงแขนไว้แล้วเอ่ยถาม พลางชะเง้อมองตามสายตาของปฐีประจวบเหมาะกับมีชาวต่างชาติกลุ่มอื่นเดินตรงมาทางพวกเขาและชนเอมิลี่เข้าอย่างแรงจนเสียหลักพยุงตัวเองไม่อยู่เอนเข้าหาปฐี
“ว้าย”
ร่างสูงไหล่กว้างผมยาวรวบเป็มวยพอหลวมไว้ด้านหลังดูสะอาดสะอ้านภายใต้เสื้อยืดสีขาวพิมพ์ลายกราฟิกเล็กน้อยด้านหน้า สวมทับด้วยกางเกงยีนกับบูทหุ้มข้อสีดำอ้าแขนรับเอมิลี่ในชุดเดรสสีขาวพลิ้วไหวที่ดูเหมือนโผเข้าหาเขาเอาไว้แม้ไม่ได้ตั้งใจเพราะเวลานั้นโทชิอยู่ด้านในกำลังจ่ายเงินค่าสินค้าแต่เธอเดินออกมาก่อน แน่นอนตอนเกิดเหตุปฐีไม่อาจรู้ได้เลยว่าในเวลาเดียวกันยารินดาบังเอิญหันไปทางเขา เธอสะดุดตากับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นและกำลังมองทั้งสองอย่างพินิจอยู่พอดี
“รับอะไรดีคะ”
เสียงเรียกของพนักงานเสิร์ฟทำให้ยารินดาละสายตาจากภาพบาดใจ มันช่างบังเอิญเหลือเกินเมื่อหันหน้ามาสนใจหญิงสาวอายุราวยี่สิบในชุดสีดำพิมพ์ชื่อร้านสีขาวพร้อมป้ายชื่อปักอยู่ใต้ไหล่ด้านซ้ายยืนถือกระดาษและปากการอรับออเดอร์อยู่ตรงหน้า โทชิก็เดินออกมาหาเอมิลี่และปฐีพอดี เขาถามไถ่ว่าเกิดเื่อะไรขึ้นก่อนจะพากันเดินไปสมทบกับจอห์นและเดปป์และเมื่อยารินดาสั่งอาหารเสร็จเธอก็หันกลับไปมองที่เดิม
“ไปแล้วเหรอ ทำไมฉันถึงเ็ปนะ ฉันควรตัดใจจากเขาได้แล้ว คงรักกันหวานซึ้งถึงได้แต่งตัวเข้ากันขนาดนั้น”
“คุณแม่พูดอะไรเหรอครับ” หินผู้ช่างจ้อเหมือนพ่อของเขาในวัยเด็กไม่มีผิดถามขึ้นเมื่อได้ยินแม่พึมพำอยู่คนเดียว
“เปล่าจ้ะ นี่ทั้งสองคนแม่ขออะไรสักอย่างได้ไหม”
ทรายพยักหน้าโดยไม่คิดแต่หินถามว่าเื่อะไรจนยารินดายกมือขึ้นไปยีหัวลูกชาย
“ขี้สงสัยจังเลยนะเรา” เธอยิ้มมองลูกๆ อย่างเอ็นดู
“แม่อยากจะขอให้ลูกรับปากแม่สักเื่หนึ่งจะได้ไหม”
“เื่อะไรคะ” คราวนี้ทรายถามบ้าง
“ถ้าลูกสองคนเจอคุณพ่อ อย่าเข้าไปรบกวนเขานะคะ”
สิ้นประโยคสีหน้าของสองลูกน้อยที่เฝ้าฟูมฟักเจื่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ทั้งสองมองหน้าแม่จนเธอต้องรีบสร้างเหตุผลไว้รับมือกับคำถามที่จะถูกยิงกลับมา แต่เหตุผลไหนล่ะจะดีพอและไม่หลอกลวงสร้างความหวังให้กัน
“ทำไมล่ะครับ”
ไม่เกินคาดเป็หินที่เกิดความสงสัย ส่วนทรายหันมองน้องชายก่อนหันมองแม่ เธอรู้ดีว่าลูกสาวก็รอฟังเช่นกัน
“บางทีคุณพ่ออาจมีคนรักใหม่ไปแล้ว แม่เลย”
“ผมไม่เชื่อ” ยารินดาไม่ทันพูดจบหินก็ะโขึ้น
“หิน เบาๆ สิลูกรบกวนคนอื่นเขา”
“หนูก็ไม่เชื่อค่ะ”
“ทราย” ยารินดามองทั้งสองที่นั่งอยู่ตรงหน้าเธอรู้สึกว่าลูกๆ กำลังประท้วงและต่อต้าน ถ้าเป็เื่อื่นทั้งสองจะไม่พูดคำนี้มีแต่ฟังและรับปาก แต่เื่ของพ่อนั้นดูเหมือนจะไม่ยอมเลยแล้วเธอก็ต้องใจแป้วเมื่อหัวคิ้วเข้มขมวดเข้าแดงก่ำลามไปถึงจมูกน้ำใสเอ่อเต็มดวงตากลม
“โธ่ หินอย่าร้องไห้สิลูก” เด็กน้อยกำลังเบ้ปากแต่น้ำตาไหลพรากเธอหันไปมองทางทรายก็น้ำตาคลอ ั้แ่เลี้ยงมาหากเื่ของพ่อหินจะร้องไห้ง่ายมากผิดกับพี่สาวที่รีบเช็ดน้ำตา ยารินดารู้ว่าลูกชายคาดหวังจะได้เจอพ่อตัวเอง
“ถ้าคุณพ่อกลับมาและเราได้เจอกันผมจะทำให้คุณพ่อรักเราให้ได้”
“หิน” คำพูดของเด็กสามขวบเศษแม้จะกระท่อนกระแท่นแต่ก็เรียงประโยคได้ดี ยารินดาไม่เคยรู้สึกลำบากใจขนาดนี้ เธอคิดว่าหินเริ่มรับมือยากขึ้นเรื่อยๆ ทรายเองก็ดูดื้อเงียบ ความดื้อของทั้งสองเหมือนเขาไม่มีผิด นับว่าโชคดีที่ทั้งคู่ไม่ฟูมฟายโวยวายรบกวนคนอื่น ในขณะที่ลูกชายสะอึกสะอื้นเบาๆ เธอคิดจะปลอบแต่อาหารก็ยกมาพอดี เด็กน้อยหายใจฮึดฮัดจนแผ่นอกพองยุบอย่างเห็นได้ชัดแต่ก็รีบเช็ดน้ำตาด้วยแขนกลมและหลังมือเล็ก
“กินข้าวได้แล้วลูก แม่สั่งข้าวผัดทะเลชุดกลางมา กินเสร็จจะได้กินขนมต่อนะ” ยังดีที่ทั้งสองพยักหน้ารับแม้จะผ่าน่เวลาทรมานใจมาก็ตาม
ยารินดาตักข้าวใส่จานให้ลูกวางช้อนส้อมให้พร้อมกับเทน้ำเปล่าใส่แก้วเรียบร้อยมองทั้งสองตักข้าวใส่ปากเคี้ยวแก้มกลมตุ่ย เธอเองก็ตักอาหารใส่ปากเหมือนกัน หญิงสาวมองลูกด้วยความสงสารและเห็นใจเธอก็ไม่รู้จะสรรหาคำพูดสวยหรูมาบอกลูกอย่างไรกับภาพที่เห็นเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมานอกจากบอกออกไปตามตรงว่าเขามีคนรักแล้ว แต่สิ่งที่สะท้อนกลับก็ดังก้องอยู่ภายใน แม้แต่ส่วนลึกในใจของเธอก็ไม่้าเชื่อภาพที่เห็นกับตา
แต่ว่าไม่ผิดแน่ผู้หญิงคนนั้นเป็คนเดียวกันที่ดาวเพื่อนของเธอซึ่งเป็แม่ของเขาโพสต์ขึ้นราวว่าจงใจให้เห็น นั่นเป็อีกสาเหตุหนึ่งที่ทำให้เธอเงียบหายไม่ติดต่อสองแม่ลูกคู่นั้นอีก ยารินดาสูดหายใจเข้าลึกมองสองร่างเล็กตรงหน้าก่อนถาม
“คุณครูโทรมาบอกแม่ว่าพรุ่งนี้จะมีการแสดงที่สโมสรผีเสื้อตัวน้อยใช่ไหมคะ”
“ใช่ค่ะ”
“แล้วลูกสองคน ต้องทำอะไรบ้างคะ” เธอถามมองหน้าเด็กทั้งสองทวนความจำของลูก
“หนูกับหินจะได้เต้นเพลงเป็ดน้อยค่ะ”
“เหรอ หินก็ได้เต้นกับพี่เหรอลูก”
“ครับ”
“คุณแม่จะได้ไปดูไหมคะ”
“ไปสิคะ คุณครูเตรียมชุดไว้ให้หมดแล้วใช่ไหม”
“ใช่ค่ะ”
“คุณแม่ต้องมาให้ได้นะครับ”
“จ้าแม่รับรอง” ทั้งสามยิ้มให้กัน
ดูเหมือนว่ายารินดาจะไม่ทำให้เมฆหมอกล่องลอยอยู่ในใจลูกนาน ทุกครั้งที่มีเื่เศร้าเธอจะเบี่ยงเบนอารมณ์ทั้งสอง และโดยส่วนใหญ่ เื่เศร้าของเด็กๆ ก็มีอยู่เื่เดียว แต่หินก็ไม่เคยะโใส่แม่เหมือนครั้งนี้ เพราะลูกชายมักบอกบ่อยๆ ว่าอยากเจอพ่อ และเธอก็ปรามทุกครั้ง ความเศร้าของเขาแสดงออกผ่านใบหน้าเล็กและดวงตาคู่นั้นเสมอมา
เมื่อยารินดานึกทบทวนดูแล้วไม่น่าเชื่อเลยว่าลูกชายที่เห็นเพียงภาพถ่ายจะจดจำเขาได้ คิดว่าลูกอาจจำคนผิดเรียกใครก็ไม่รู้ว่าพ่อ ทว่าที่มันบังเอิญยิ่งกว่าเธอดันเห็นเขาอยู่กับผู้หญิงคนนั้นซะด้วย หญิงสาวนึกอยากถามลูกชายถึงลักษณะท่าทางผู้ชายที่ลูกเห็นว่าจะตรงกันไหม แต่กลัวไปซ้ำย้ำความเ็ปให้เขา เธอรอจนลูกกินขนมเสร็จแล้วจึงพากลับ แต่เพราะทรายดูเหนื่อยจึงอุ้มลูกพาดไหล่และจูงมือหินด้านซ้าย
เวลานั้นกลุ่มของปฐีวกมาทางเดิมเพราะเริ่มหิวจึงชวนกันหาคาเฟ่นั่งดื่มกิน พอดีตอนขาเข้าปฐีเห็นมีร้านหนึ่งน่านั่งมากทั้งยังอยากกลับมาดูเื่ที่คาใจจึงชวนเพื่อนเดินย้อนจนมาถึงหน้าประตูร้าน
มันประจวบเหมาะกับมีผู้หญิงคนหนึ่งอุ้มลูกอยู่ดูท่าทางลำบากและคงมองไม่ค่อยถนัดเพราะลูกน้อยบัง เขาจึงช่วยดึงในตอนที่เธอกำลังผลัก ส่วนคนด้านในก็มองแต่มือจับประตูเมื่อเห็นว่ามีคนเปิดออกแล้วกำลังเข้ามายารินดาจึงอาศัยจังหวะนั้นหันไปดึงมือลูกชายเพื่อเดินสวนออกไป ประจวบเหมาะกับปฐีหันไปคุยกับโทชิพอดี ทว่าเพียงไม่กี่วินาทีก็ต้องสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อรู้สึกเหมือนมีนิ้วเล็กและอุ่นััที่ฝ่ามือจนเขาต้องก้มมอง
ภาพที่เห็นคือเด็กชายตัวน้อยอายุราวสามถึงสี่ขวบเห็นจะได้กำลังยิ้มให้ตนขณะถูกแม่กึ่งจูงกึ่งลากเพื่อหลีกทางก่อนจะโบกมือเล็กๆ น่ารักเป็การอำลา ปฐีมองตามเด็กผู้ชายคนนั้นหัวใจของเขากระตุกมันร้อนวูบอยู่ภายในดวงตาเบิกค้าง
“มีอะไรเหรอเพื่อน” โทชิถามก่อนจะเหลียวตามเมื่อเห็นว่าเขาไม่ยอมเดินเข้าด้านในและกำลังขวางทางคนอื่นอยู่
“ไม่รู้สิ เด็กคนนั้นทำไม ฉัน...” เสียงเขาขาดห้วง ก้มหน้ามองพื้นกวาดสายตาไปมาขณะสมองครุ่นคิด
‘คุ้นหน้า...เหรอ’
“ไปเถอะพวก เราหิวมากแล้ว” ปฐีหันไปมองหน้าเดปป์และคนอื่นก่อนพยักหน้าแล้วหันหลังเดินเข้าด้านในปล่อยให้สามแม่ลูกเดินห่างออกไป
(มีEbookInMeb)
1K
