ตัวร้ายอย่างข้า จะต้องรอดจนถึงตอนจบให้ได้

เสียงเปิดประตูห้องดังอยู่พอสมควร แต่ทว่า...ร่างของชายหญิงที่อยู่บนเตียงนอนกับไม่หยุดขยับโยกเลยแม้แต่น้อย หลัวชิงเยี่ยนกับร้องครวญครางออกมาอย่างมีความสุข

"แรงอีกเจ้าค่ะ ท่านแม่ทัพหยาง"

เหตุการณ์ก่อนหน้านั้น ก่อนที่จางเหวินเซียวจะเปิดประตูห้องเข้ามา...

หยางจ้าวฉวนอุ้มหลัวชิงเยี่ยนเดินเข้าเรือนของนางด้วยความลำบาก แก่นกายของเขาแข็งตัวจนปวดหนึบ มันสร้างความทรมานให้กับหยางจ้าวฉวนเป็นอย่างมาก ภายในใจของเขาร้องเรียกแต่จางเหวินเซียว

"คุณหนูเป็นอะไรเจ้าค่ะ"

เสี่ยวปิงมีท่าทางตื่นตกใจ นางรีบเดินเข้าไปหาหลัวชิงเยี่ยนอย่างรีบร้อน

"ข้าเจ็บที่ข้อเท้านะเสี่ยวปิง ยังดีที่ได้ท่านแม่ทัพหยางช่วยข้าเอาไว้"

นางบอกกับบ่าวสาวด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะเอ่ยพูดกับหยางจ้าวฉวนต่อทันที

"ท่านแม่ทัพหยาง ท่านช่วยไปส่งข้าที่ห้องจะได้หรือไม่เจ้าค่ะ เห็นทีเสี่ยวปิงคงจะประคองข้าไปที่ห้องไม่ไหวเป็นแน่"

หยางจ้าวฉวนไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา เขาหันไปมองเสี่ยวปิงเพียงเล็กน้อยก่อนจะเห็นว่านางพยักหน้าให้ เพียงเท่านี้ หยางจ้าวฉวนก็รับรู้ได้แล้วเขาจึงรีบเดินตรงไปที่ห้องของนางทันที

หยางจ้าวฉวนวางหลัวชิงเยี่ยนลงเตียงนอนอย่างนุ่มนวล เขามองใบหน้าของนางอีกเพียงเล็กน้อย ก่อนจะเห็นว่านางส่งยิ้มงดงามและยั่วยวนมาให้

หยางจ้าวฉวนยกยิ้มอย่างพอใจ เขามองใบหน้าของหลัวชิงเยี่ยนอยู่นาน ก่อนจะเอ่ยพูดออกมาด้วยรอยยิ้มอีกครั้ง

"แม่นางหลัว จะว่าไปแล้วแม่นางหลัวก็งดงามอยู่ไม่น้อย ข้าขอถามแม่นางหลัวจะได้หรือไม่ ว่าแม่นางหลัวมีคู่หมายปองแล้วหรือยัง"

คำพูดเช่นนี้ของหยางจ้าวฉวน ทำให้หัวใจของหลัวชิงเยี่ยนเต้นแรงขึ้นมาเป็นอย่างมาก ใบหน้าของนางก็แดงระเรื่อก่อนที่นางจะหลบสายตาของหยางจ้าวฉวนด้วยความเขินอาย หลัวชิงเยี่ยนไม่คิดว่าหยางจ้าวฉวนจะเอ่ยคำพูดเช่นนี้กับตนเองได้

"ยังเจ้าค่ะท่านแม่ทัพ ภายในใจของข้ามีบุรุษเพียงผู้เดียว ก็คือท่านแม่ทัพเจ้าค่ะ"

"อย่างนั้นหรือชิงเยี่ยน"

ท่าทางของหยางจ้าฉวนก็เปลี่ยนไปอีกทั้งคำพูดก็ช่างอ่อนหวาน สายตาของเขาจับจ้องใบหน้าของหลัวชิงเยี่ยนอยู่อย่างนั้น

แต่เพียงไม่นาน ใบหน้าของหยางจ้าวฉวนก็ขยับเข้าใกล้ใบหน้าของหลัวชิงเยี่ยน แล้วเอ่ยพูดออกมาอีกครั้ง

"แม่นางหลัวข้าขอถามจะได้หรือไม่ สุราที่ข้าดื่มในวันนี้มีชื่อว่าอะไรข้าช่างถูกใจยิ่งนัก ถ้าข้าได้ดื่มกับแม่นางหลัวเพียงสองคนคงจะดีอยู่ไม่น้อย"

"..."

หลัวชิงเยี่ยนได้ยินเช่นนี้ นางก็รอช้าอีกต่อไป รีบเอ่ยบอกกับบ่าวสาวให้ยกสุราที่นางเตรียมเอาไว้เข้ามาทันที

"เสี่ยวปิง เจ้าช่วยไปเอาสุราที่ข้าเตรียมไว้ มาที่ห้องนี้ที"

"เจ้าคะคุณหนู"

ผ่านไปเพียงไม่นานเสี่ยวปิงก็เดินเข้ามาภายในห้อง ในมือของนางถือเหยือกสุราที่หลัวชิงเยี่ยนสั่งให้นางไปเอามา เสี่ยวปิงรู้หน้าที่ของตัวเองดี นางรีบรินสุราใส่จอกแล้วเดินเอาไปให้หยางจ้าวฉวนกับหลัวชิงเยี่ยน

หยางจ้าวฉวนรับสุราที่บ่าวสาวยกมาสองจอก เขาหยิบให้หลัวชิงเยี่ยนหนึ่งจอกโดยที่นางไม่ได้รับรู้เลยว่า จอกสุราที่เหลืออยู่นั้นไม่ได้มีสุราแม้แต่หยดเดียว

หยางจ้าวฉวนมองจอกสุราที่เหลืออยู่ด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะหยิบจอกสุราขึ้นมา เขาอยากจะจบเรื่องนี้เสียทีไม่อยากจะเสียเวลาไปมากกว่านี้อีกแล้ว

"กลิ่นสุราของจวนแม่นางหลัวช่างหอมยิ่งนัก เห็นทีข้าคงต้องมาที่จวนของแม่นางหลัวอีกเป็นแน่"

"จวนสกุลหลัวยินดีต้อนรับท่านแม่ทัพทุกเมื่อเจ้าค่ะ"

"จริงหรือแม่นางหลัว ถ้าเช่นนั้นเรามาดื่มสุราเพื่อความสุขของพวกเรากันเถอะ"

"เจ้าค่ะท่านแม่ทัพ"

ผ่านไปไม่ถึงหนึ่งก้านธูปหลัวชิงเยี่ยนเริ่มมีอาการเหงื่อออกตามกรอบหน้า เนื้อตัวของนางเริ่มสั่นเทาอย่างไม่ทราบสาเหตุร่างกายของนางร้อนรุ่มขึ้นมาทีละน้อย สายตาของหลัวชิงเยี่ยนเริ่มฝ้าฟางจนแทบจะมองไม่เห็น นางสลัดหัวไปมาอยู่สองสามครั้งเพื่อไล่อาการที่ตัวเองมี

"..."

หยางจ้าวฉวนเห็นท่าทางของหลัวชิงเยี่ยนเปลี่ยนไปมุมปากของเขายกยิ้มเล็กน้อย เขามองดูท่าทางและอาการที่หลัวชิงเยี่ยนมีด้วยสายตาสมเพช

เสี่ยวปิงเห็นอาการของหลัวชิงเยี่ยนเป็นเช่นไร นางก็รับรู้ได้แล้วว่ายาร่วมรักที่นางใส่ลงไปในจอกสุราคงจะออกฤทธิ์เสียแล้ว

เสี่ยวปิงหันไปมองหยางจ้าวฉวนอีกครั้ง ก่อนที่นางจะพยักหน้าให้เพื่อสื่อความหมายว่าเข้าในแล้ว เสี่ยวปิงจึงเดินไปเปิดบานหน้าต่างของเรือนเพื่อให้หวางต้าเจิงเข้ามา

"ขอรับท่านแม่ทัพ"

หยางจ้าวฉวนหันไปมองยังบุรุษที่หวางต้าเจิงพามาด้วย เขาเองก็พอใจเป็นอย่างมาก

โทษที่หลัวชิงเยี่ยนคิดวางแผนจะฆ่าจางเหวินเซียว คนรักของเขา ได้ชายขอทานมาเป็นคู่นอนด้วยก็สมควรแล้ว

"จัดการให้เรียบร้อย"

"ขอรับท่านแม่ทัพ"

"เจ้าค่ะท่านแม่ทัพ"

เอ่ยคำพูดของตัวเองจบหยางจ้าวฉวนก็เดินตรงไปที่หน้าต่างของเรือน ภายในใจของเขาก็ได้แต่คิดว่า เห็นทีคืนนี้คงลำบากจางเหวินเซียวอีกแล้ว เมื่อคิดได้เช่นนี้หยางจ้าวฉวนจึงอารมณ์ดีขึ้นมาทันที

แต่ดูเหมือนว่า ความคิดที่หยางจ้าวฉวนมีจะต้องพังลงอย่างไม่เป็นท่า เมื่อได้ยินในสิ่งที่หวางต้าเจิงเอ่ยพูดออกมา

"ท่านแม่ทัพขอรับ คุณชายจางเหวินเซียวกำลังเดินตรงมาที่เรือนนี้ขอรับ"

"อย่างนั้นหรือ"

"ขอรับ"

เมื่อหยางจ้าวฉวนรับรู้แล้วว่าจางเหวินเซียวกำลังเดินตรงมาที่เรือนนี้ เขาก็ไม่รอช้ารีบออกจากห้องของหลัวชิงเยี่ยนทันที

จางเหวินเซียวยื่นมืออันสั่นเทาของตัวเองไปยังประห้องด้วยความปวดร้าว แล้วผลักประตูบานนั้นออกอย่างแรง

"!"

"!"

ภาพที่ได้เห็นสร้างความตกตะลึงให้กับจางเหวินเซียวเป็นอย่างมาก เจ้าตัวถึงกับทำอะไรไม่ถูกและก็พูดอะไรไม่ออก

แม้แต่เฉินฟางเซียนที่ได้เห็น นางยังรีบยกมือของตัวเองขึ้นมาปิดปากเอาไว้

ความเสียใจและความหวาดระแวงภายในใจของจางเหวินเซียวหายไปจนหมดสิ้น เมื่อเห็นว่าชายที่ขยับโยกอยู่บนตัวของหลังชิงเยี่ยนไม่ใช่หยางจ้าวฉวน

ในขณะนั้นเอง ก็มีเอ่ยเสียงทักดังมาเสียก่อน จึงทำให้จางเหวินเซียวและเฉินฟางเซียนหันไปมองยังเสียงที่ได้ยิน

"จางเหวินเซียว แม่นางเฉิน"