The gardener เขาเป็นคนสวนของผม

‘แก้ว’ หนุ่มบ้านนอกวัย 26 ปี เดินมาหยุดอยู่ด้านหน้าประตูรั้วขนาดใหญ่ซึ่งทำหน้าที่กำหนดอาณาเขตคฤหาสน์คนรวย ใบหน้ากร้านไปด้วยแดดลมมีเหงื่อซึมออกมาตามขมับและแนวสันจมูก จนต้องใช้ผ้าขาวม้าที่พาดคอมาด้วยซับหยาดเหงื่อที่มีกลิ่นเค็มออก เพราะกว่า 8 ชั่วโมงที่เดินทางรอนแรมนั่งรถทัวร์มาลงที่หมอชิต จากนั้นก็ต่อรถเมล์มาลงที่ปากซอยและเดินมาถึงที่นี่ ก็ทำเอาเหงื่อตกเหมือนกัน การเดินทางในกรุงเทพฯ แม้ระยะทางจะใกล้กว่าเขาเดินหานกหาหนูที่บ้านนอก แต่กลิ่นไอเสีย ความร้อน และอากาศที่แห้งจากมลพิษ ก็ทำให้เขาเหนื่อยไม่ต่างจากลงนาหว่านไถ หรืออาจจะเหนื่อยเสียยิ่งกว่าเมื่อเช็ดเหงื่อจนหมาดและคิดว่าหน้าตาของตัวเองคงพอดูสะอาดสะอ้านมากพอที่จะเข้าไปสู่ด้านใน ดวงตาโชนแสงของแก้วก็มองลอดผ่านช่องว่างระหว่างรั้วเข้าไป ที่เห็นนั้นคือคฤหาสน์ขนาดใหญ่ในรูปทรงยุโรปที่ตั้งอยู่ตรงกลางของพื้นที่ ขนาบข้างไปด้วยสวนกว้างใหญ่ซึ่งโอบรอบโดยรั้วอลังการบ่งบอกถึงฐานะของท่านเจ้าของได้เป็นอย่างดี จากสายตาคาดคะเน อาณาเขตนี้คงกว้างกว่า 2 ไร่ และนี่คงเป็นพื้นที่ที่เขาต้องรับผิดชอบ นับจากวันนี้เป็นต้นไปแก้วถอยหลังออกมามองตำแหน่งของกริ่ง ที่จะให้สัญญาณแก่คนด้านในว่าเขามาตามความต้องการและความกรุณาของท่านเจ้าของคฤหาสน์แล้ว แต่เมื่อคิดอีกทีคงไม่เหมาะสมที่เขาจะทำให้เกิดเสียงในเวลาเช้าตรู่เช่นนี้ แก้วจึงมองลอดเข้าไประหว่างรั้วอีกครั้ง เพื่อหวังอาจเจอใครสักคนที่เดินผ่านมา และชายวัยนกลางคนที่ชะเง้อมองเหมือนจะเห็นเขา ก็ทำให้แก้วไม่ลังเลที่จะเอ่ยปาก“น้า! ฉันแก้วเองจ้ะ”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

เข้ากรุง

นิยายแนะนำ

The gardener เขาเป็นคนสวนของผม

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

เข้ากรุง

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้