จ้าววิศวะกับองค์ชายทันตะ (จบแล้ว)

Prince Part

                ตอนนี้ผมมาถึงห้างที่ได้นัดไว้กับไอ้พี่ชายตัวดีของผมแล้วครับ หากถามว่าผมมาถูกได้ยังไงก็ไอ้คนที่มันเดินตามติดผมอยู่ในไงล่ะครับ ไอ้คิงมันอาสาขับรถมาส่งผมและกำลังเดินพาผมไปยังจุดที่พี่ชายผมได้บอกลักษณะเอาไว้คร่าวๆ แล้วให้ผมตามหามัน ดูสิครับทุกคน พี่ชายของผมมันเล่นบ้าอะไรของมันนึกว่าเล่นซ่อนหากันเป็๲เด็กๆไปได้ ว่าแต่ตอนนี้ผมเองก็เดินตามหลังไอ้คิงมันมาสักพักแล้ว ผมไม่รู้ว่าตอนนี้เราอยู่ที่ชั้นไหนของห้าง หรืออยู่ตรงไหนของชั้นด้วยซ้ำ

                “ นี่ไอ้คิง มึงพากูเดินมาถูกใช่ไหม ทำไมกูมองไปรอบๆแล้วมีแต่ร้านขายของแบรนด์เนมเลยวะ ” ผมเองที่สงสัยว่าไอ้คิงมันพาผมมาถูกชั้นที่พี่ชายผมบอกรึเปล่า เพราะว่าสิ่งที่พี่ชายผมบอกว่าให้สังเกตเพื่อมาเจอมันก็คือร้านอาหารญี่ปุ่นนิ แต่ชั้นนี้มีแต่ร้านขายของเคาน์เตอร์แบรนด์ แบรนด์เนม ไม่ว่าจะเป็๲เสื้อผ้า กระเป๋า รองเท้า มีแต่ของแบรนด์เนมราคาแพงๆทั้งนั้น 

                “ ชั้นที่พี่มึงบอกน่ะอยู่ชั้นอาหารทางด้านล่าง กูพามึงมาชั้นนี้เพราะว่ากูจะมาสั่งของแปปนึงนะสิ รอกูแปปเดียว ” ไอ้คิงมันพาผมเดินมาถึงร้านขายเครื่องประดับแบรนด์เนมร้านนึง มันก็เดินเข้าไปในร้าน ผมเองยังยืนอยู่ที่หน้าร้านพร้อมกับมองดูป้ายชื่อร้านที่ไอ้คิงมันเข้า " Kingamesh                 " ชื่อร้านที่เขียนเอาไว้ทำให้ผมต้องหยุดยืนอยู่หน้าร้านพร้อมกับกำลังคิดว่า ชื่อร้านเครื่องประดับร้านนี้ ทำไมผมรู้สึกว่ามันคุ้นๆ เหมือนผมเคยเห็นหรือเคยได้ยินมาจากที่ไหนกันนะ 

                “ นี่! มึงจะยืนอยู่หน้าร้านอีกนานไหม รีบเข้ามาสิ คนเขามองกันหมดแล้ว มานี่สิ ” ไอ้คิงมันเดินออกมาตามผมพร้อมกับใช้มือของมันจับมาที่แขนของผมแล้วลากตัวผมเข้าไปในร้านทันที

                “ โอ้ย มึงจะลากกูทำไมเนี่ยคิง บอกกูดีๆก็ได้ เดี๋ยวกูก็เดินเข้ามาในร้านเองแหละ ไม่เห็นต้องลากกูมาแบบนี้เลย ” ผมบ่นไอ้คิงออกไป ก็มันเล่นลากผมเดินเร็วจนผมแทบจะเดินตามมันไม่ทัน 

                “ เออ กูขอโทษ เดี๋ยวมึงรอกูแปปนะ กูขอตัวไปสั่งของกับพนักงานก่อนแล้วกัน มึงก็ยืนดูของพวกนี้ไปก่อนแล้วกันนะ อยากได้อันไหนก็เลือกได้เลย เดี๋ยวกูมา ” พูดจบประโยค ไอ้คิงมันก็เดินไปหาพี่พนักงานที่กำลังยืนรอมันอยู่ข้างๆ เคาน์เตอร์สำหรับชำระเงินอยู่ ผมไม่ได้ยินว่าสองคนกำลังคุยอะไรกัน ผมเองก็ดูเครื่องประดับของทางร้านนี้ไปเรื่อยๆ ร้านนี้มีเครื่องประดับมากมาย แต่ส่วนใหญ่จะเป็๲เครื่องประดับแฟชั่นเสียมากกว่า แต่ดูจากวัสดุที่นำมาทำแล้ว คงจะแพงน่าดูเพราะตัวเครื่องประดับแต่ละชิ้นนั้น มีความหรูหรามากๆ เรียกได้ว่าการออกแบบเครื่องประดับของร้านนี้เข้าขั้นหรูและดูแพงสุดๆ คงจะต้องเป็๲คนมีเงินจริงๆนั่นแหละที่จะสามารถซื้อได้ และคงไม่ใช่ผมแน่ๆ 

                “ ว้าว กำไลข้อมืออันนี้สวยจัง " กำไลข้อมือวงนี้มันสวยมากจริงๆครับ สีของกำไลมันออกจะไปทางสีทองชมพูหรือสีโรสโกลด์ ดีไซน์ออกมาเรียบๆ แต่ดูหรูมาก 

                “ หากสนใจสามารถสอบถามได้นะคะ กำไลข้อมืออันนี้เป็๲กำไรคู่นะคะ ถูกออกแบบมาให้ใช้แทนแหวนหมั้นหรือแหวนสำหรับขอแต่งงานได้นะคะ แล้วยังสามารถสลักชื่อหรือข้อความลงบนตัวกำไลได้ด้วยนะคะ ซึ่งทางร้านของเราจะสลักชื่อหรือข้อความให้ฟรีเลยคะ เหลือเป็๲คู่สุดท้ายแล้วนะคะ เพราะทางร้านทำออกมาทั้งหมดแค่ 3 คู่เท่านั้นนะคะ ” พี่พนักงานผู้หญิงเดินเข้ามาหาผม พร้อมกับอธิบายเกี่ยวกับสตอรี่ของกำไลข้อมือคู่นี้ทันที 

                “ เอ่อ คือผมเห็นว่ามันสวยดีน่ะครับ แต่ไม่ได้จะซื้อ ขอบคุณนะครับที่อธิบายรายละเอียดของมันให้ผมฟัง ” 

                “ อ่อค่ะ ไม่เป็๞ไรคะ เป็๞หน้าที่ของทางเราอยู่แล้ว หากว่าสนใจสินค้าไหนของทางร้านเราสามารถสอบถามได้เลยนะคะ ” 

                “ ขอบคุณครับพี่ พอดีผมมารอเพื่อนผมมันมาทำธุระน่ะครับ เดี๋ยวมันคง….” ไม่ทันที่ผมจะคุยจบประโยคก็มีเสียงของไอ้คิงแทรกเข้ามาในบทสนทนาของผมกับพี่พนักงานเสียก่อน

                “ มายืนดูอะไรวะ อยากได้หรอ ” ไอ้คิงเอ่ยถามผมออกมาที่เห็นผมกำลังยืนคุยกับพี่พนักงานใกล้ๆกับตู้กระจกที่กำลังโชว์กำไลข้อมือคู่ที่ผมดูอยู่

                “ ปะเปล่า พอดีกูเห็นกำไลมันสวยดีน่ะ ก็เลยเข้ามาดูมันใกล้ๆเท่านั้นเอง  ไม่ได้อยากได้สักหน่อย ” ผมเอ่ยตอบไอ้คิงมันออกไป

                “ อ้าว สวัสดีคะคุณคิง ไม่ทราบว่าคุณคิงเข้ามาที่ร้านด้วยเลยไม่ได้ออกไปต้อนรับ ต้องขอประทานโทษด้วยนะคะ ” พี่พนักงานที่เดินเข้ามาคุยกับผม พอเห็นไอ้คิงก็รีบเอ่ยทักไอ้คิงทันที ท่าทางดูเหมือนไอ้คิงจะรู้จักกับพนักงานของร้านนี้พอสมควร หรือไม่ก็น่าจะเป็๞ลูกค้าประจำ พี่พนักงานถึงได้ดูเหมือนจะเกรงใจรีบบริการมันเป็๞อย่างดี

                “ ไม่เป็๲ไรหรอกครับ พอดีผมแค่แวะมาสั่งของน่ะครับ ตอนนี้ก็เสร็จเรียบร้อยแล้ว ส่วนมึงอยากได้หรอกำไลคู่นี้น่ะ ” ไอ้คิงมันเอ่ยถามผมออกมาอีกรอบ ถ้าผมตอบว่าอยากได้มันจะซื้อให้ผมรึไงกัน

                “ เออ ก็มันสวยดี แต่แมร่งราคาแพงจังเลยวะ กูคงไม่มีเงินซื้อมันหรอก ราคามันสามารถจ่ายค่าเทอมกูได้ทั้งเทอมเลยละมั้ง ” 

                “ ผมเอากำไลข้อมือวงนี้ครับ ส่วนข้อความเดี๋ยวผมแชทส่งให้ทางไลน์แล้วกันครับ พอดีผมมีธุระต่อยังไงผมฝากพี่มุกจัดการกำไลข้อมือคู่นี้ด้วยนะครับ เดี๋ยวผมจะเข้ามาเอาทีหลัง ” อยู่ๆไอ้คิงมันก็ซื้อกำไลข้อมือคู่นี้ พร้อมสั่งพี่พนักงานที่มันรู้จักให้จัดการเ๱ื่๵๹สลักข้อความลงบนกำไลข้อมือให้มันด้วย เล่นเอาผม๻๠ใ๽ไม่น้อยเลย เพราะว่าอะไรนะหรอครับ เพราะว่ากำไลคู่นี้มันแพงมากๆนั่นเอง แต่ไอ้คิงกับซื้อมันได้

                “ ได้คะคุณคิง เดี๋ยวพี่จัดการให้นะคะ ” พี่พนักงานรีบตอบรับไอ้คิงทันที

                “ ขอบคุณมากครับพี่มุก ถ้างั้นผมขอตัวก่อนนะครับ ป่ะ กูจะพามึงไปหาพี่มึงที่ร้านอาหารญี่ปุ่น ” พอไอ้คิงพูดจบ มันก็ลากแขนผมออกจากร้านแล้วลงจากชั้นนี้ไปที่ชั้นร้านขายอาหารด้านล่างอีกชั้นทันที 

พวกเราเดินมาจนมาหยุดอยู่ที่ร้านอาหารญี่ปุ่นร้านนึง พวกเราไม่รอช้าเดินเข้าไปในร้าน ก็มีพี่พนักงานของร้านเดินออกมาต้อนรับพวกเราทันที

                “ สวัสดีคะ เชิญด้านในร้านได้เลยคะ ไม่ทราบว่าทั้งหมดกี่คนคะ ๻้๵๹๠า๱ที่นั่งสำหรับกี่ท่านดีคะ ” พี่พนักงานรีบเอ่ยถามพวกเราทันที พร้อมกับจ้องมองพวกเราสองคนด้วยถ้าที่เขินอาย 

                “ เอ่อ พอดีผมนัดไว้กับพี่ชายนะครับ เดี๋ยวขอเข้าไปหาพี่ชายก่อนนะครับ ” ผมรีบตอบพี่พนักงานออกไป

                “ อ่อได้ค่ะ เชิญเลยค่ะ ” พี่พนักงานตอบออกมา พร้อมกับส่งยิ้มมาให้ผมกับไอ้คิง ไอ้คิงไม่ได้บิ้มตอบพี่พนักงานไป ผิดกับผมที่ยิ้มตอบพี่พนักงานแกไปตามมารยาท 

                ผมเดินเข้ามาในร้านพร้อมกับไอ้คิง พวกเราเดินเข้ามาพร้อมกำลังมองหาพี่ชายตัวดีของผม และผมก็มองเห็นพี่ชายของผมพอดี ไอ้พี่อาร์ธ มันนั่งอยู่มุมในสุดของร้านกับใครคนนึงที่นั่งหันหลังอยู่ ผมไม่รอช้ารีบเดินตรงไปหาพี่มันทันที

                “ oh! I'm looking for you so badly ( โอ้ย ฉันตามหาเธอแทบแย่ )” ผมพูดประโยคเป็๲ภาษาอังกฤษทักไอ้พี่ชายของผมออกไป

                “ อ้าว มาแล้วหรอ มาๆ มานั่งก่อนๆ หวัดดีไอ้น้องคิงสุดหล่อ มาๆ มานั่งกินไรกันก่อน ”

                “ สวัสดีครับพี่อาร์ธ ผมขอนั่งด้วยนะพี่ ”

                “ เชี่ย! พี่คิง มาได้ไงเนี่ย ” เด็กหนุ่มหน้าตาจิ้มลิ้มที่นั่งอยู่ตรงข้ามกับพี่ชายของผม อยู่ๆก็อุทานออกมาด้วยความ๻๷ใ๯ทันทีที่ได้เห็นหน้าไอ้คิง

                “ เตอร์! ทำไมมาอยู่ที่นี่ ไหนบอกว่าออกไปติวหนังสือไง แล้วทำไมมานั่งอยู่กับพี่อาร์ธได้ ” ไอ้คิงมีสีหน้าที่๻๠ใ๽ออกมาทันทีเช่นเดียวกัน แต่ก็แค่แปปเดียวทันนั้น ใบหน้ามันก็ปรับไปเป็๲อารมณ์ที่ดูเหมือนจะหงุดหงิดหรือโกรธทันที

                “ เอ่อ… คะ คือ เตอร์ก็มาติวหนังสือแล้วเห็นว่ามันเที่ยงแล้วก็เลยมาหาอะไรกินอะพี่คิง ” 

                “ หาอะไรกินหรอ กับพี่อาร์ธเนี่ยนะ พี่ให้พูดอีกทีนะเตอร์ เตอร์ก็น่าจะรู้ว่าพี่ไม่ชอบคนโกหก ” ไอ้คิงถามกลับย้ำออกไปอีกครั้งนึงทันที พร้อมกับสายตาที่หรี่ลงจับผิดเด็กที่มันเรียกว่าเตอร์ 

                “ เอ่อออ คือเตอร์นัดกับพี่อาร์ธมากินข้าวน่ะ ตะแต่ว่าเตอร์ก็มาติวหนังสือก่อนจริงๆนะ แต่ว่าพอดีว่าเตอร์… ” 

                “ พอ พอ หยุดพูด กินเสร็จแล้วเดี๋ยวพี่จะไปส่งเราที่บ้านเอง เรานี่นับวันชักจะเอาใหญ่แล้วนะเตอร์ ”

                “ เดี๋ยวๆ ก่อน นี่มันอะไร ไม่คิดจะอธิบายอะไรกันเลยหรอ ทำไมคอปเตอร์ถึงรู้จักไอ้น้องคิงได้ล่ะ หรือว่าทั้งสองคนเคย…. ” 

                “ พอเลยพี่อาร์ธ พี่เลิกคิดอะไรบ้าๆเลยนะ แล้วผมก็ขอบอกพี่เลยว่า ให้พี่เลิกยุ่งกับน้องผมด้วย กิตติศัพท์ของพี่ใช่ว่าผมไม่เคยได้ยินมาหรอกนะ อีกอย่างพี่เองก็มีสาวๆในสต็อกของพี่ตั้งมากมาย ผมขอร้องเถอะ อย่ามายุ่งกับเตอร์ เข้าใจมั้ยครับ ”

                “ แล้วทำไมกูจะยุ่งกับเตอร์ไม่ได้วะ มึงมีสิทธิ์อะไรมาบอกให้กูเลิกยุ่งกับคอปเตอร์ห้ะ ” พี่อาร์ธเริ่มขึ้นเสียง และผมรับรู้ได้ว่าตอนนี้พี่ชายของผมเองมันก็เริ่มมีอารมณ์หงุดหงิดแล้วด้วย

                “ ก็เพราะผมไม่ให้ยุ่งไง เตอร์มันเป็๲น้องผม ผมไม่ให้คนเ๽้าชู้อย่างพี่มายุ่งกับน้องผม มาทำให้น้องผมเสียใจแน่ ” ไอ้คิงเองก็ไม่ยอมพี่ชายผมเหมือนกัน มันเถียงไอ้พี่อาร์ธกลับพร้อมกับใบหน้าที่แสดงให้เห็นว่ามันพร้อมมีเ๱ื่๵๹กับพี่ชายผมได้ทุกเมื่อ และไม่เกรงกลัวพี่ชายของผมด้วย

                “ เอ่อ ผมว่าเราใจเย็นๆ ค่อยๆคุยกันก่อนดีกว่านะ อาร์ธมึงก็ใจเย็นๆลงก่อนนะ Calm Down นะ bro ” ผมเอ่ยเตือนสติพี่ชายผมพร้อมกับดึงแขนของไอ้พี่อาร์ธให้นั่งลงก่อน

                “ นั่นสิพี่คิง พี่ใจเย็นๆก่อนนะ นะ ถือว่าเตอร์ขอเถอะนะ นั่งลงแล้วค่อยๆคุยกันดีกว่านะครับ ” ไอ้น้องเตอร์เองก็รีบเอ่ยห้ามปรามพี่ชายอย่างไอ้คิง พร้อมกับใช้มือของตัวเองจับแขนของไอ้คิงเอาไว้แล้วพยายามดึงให้ไอ้คิงนั่งลงแล้วค่อยๆพูดกันดีๆก่อน

เหตุการณ์อันแสนเลวร้ายผ่านไปได้ด้วยดี ตอนนี้ทั้งพี่ชายผมและก็ไอ้คิงยอมนั่งลงแล้ว แต่ยังคงจ้องหน้ากันอยู่ โดยมีผมที่ยังเอามือตัวเองเกาะแขนของพี่ชายตัวเองเอาไว้ ส่วนไอ้น้องเตอร์เองก็ยังเอามือเกาะแขนของไอ้คิงเอาไว้อยู่เหมือนกัน

                “ ขออนุญาตเสิร์ฟอาหารนะคะ ” โชคดีที่พี่พนักงานเข้ามาเสิร์ฟอาหารที่พี่ชายผมกับเตอร์สั่งไปก่อนหน้านี้แล้ว ทำให้๼๹๦๱า๬ระหว่างพี่ชายผมกับไอ้คิงสงบลงชั่วคราว

                “ If you want to order food more, you can do it. ” พี่ชายของผมมันหันมาบอกผมที่นั่งเก้าอี้ข้างๆตัวมัน ผมได้แต่พยักหน้าแล้วหยิบเมนูออกมาดูรายการอาหาร 

                ผมทำการสั่งอาหารออกไปอีกประมาณสามถึงสี่อย่าง โดยที่ผมได้ยื่นเมนูไปให้ไอ้คิงมันดูแล้วสั่งอาหารเพิ่มด้วย แต่ไอ้คิงมันทำแค่เพียงมองหน้าผมพร้อมกับส่ายหน้าปฏิเสธออกมา

พวกเราสี่คนก้มหน้ากินอาหารที่ตอนนี้มาเสิร์ฟวางบนโต๊ะของพวกเราแล้ว โดยระหว่างที่พวกเรากำลังทาน ผมกับไอ้น้องเตอร์ก็ได้แต่รอบสังเกตพี่ชายของตัวเองกัน เพราะกลัวว่าพวกมันสองคนจะลุกขึ้นมาจีกันอีก

                “ มื้อนี้เดี๋ยวผมจ่ายเองแล้วกัน ” ไอ้คิงเปิดปากสนทนาพร้อมกับเสนอจะจ่ายเงินเลี้ยงอาหารมือนี้เอง

                “ ไม่ต้อง เก็บเงินของมึงไว้เถอะ เดี๋ยวมือกูจ่ายเอง ” พี่ชายผมเองก็เอ่ยตอบกลับออกมา พร้อมกับไม่ยอมให้ไอ้คิงจ่ายแต่จะจ่ายค่าอาหารมือนี้เอง

                “ แต่มื้อนี้น้องผมมันกินด้วย เดี๋ยวผมจ่ายเอง ”

                “ น้องกูมันก็มากินด้วย เพราะฉะนั้นกูจะจ่ายเอง ”

                “ ผมบอกว่าผมจะจ่ายเองไง ”

                “ กูก็บอกว่ากูจะจ่ายเองไง กูเป็๲คนพาเตอร์มา เพราะงั้นกูจะจ่ายเอง ”

สองคนมันไม่ต่างไม่ยอมที่จะให้อีกฝ่ายจ่าย จนสุดท้ายผมเองที่ทนไม่ไหวเลยต้องตัดบทการเถียงกันของพวกมันทั้งสองคนก่อน

                “ หยุด! ทั้งคู่นั่นแหละ สรุปถ้าอยากจ่ายกันนัก ก็จ่ายกันคนละครึ่ง โอเคมั้ย จบนะอย่าเถียงกันอีก กู๳ี้เ๠ี๾๽จะฟังแล้ว ”

                “ ใช่ครับ เตอร์เห็นด้วยกับพี่ปริ้นซ์ เลิกเถียงกันอยากจ่ายก็จ่ายกันคนละครึ่งแล้วกันครับ ”

                สุดท้ายพวกมันสองคนก็ยอมจ่ายเงินกันไปคนละครึ่ง พวกเราหลังทานข้าวกลางวันเสร็จแล้ว ก็พากันเดินออกมานอกร้าน โดยตอนนี้ผมมาเดินนำหน้าพวกมันสองคนพร้อมกับไอ้น้องเตอร์ 

                “ พี่ปริ้นซ์ครับ เตอร์ว่าจะไปดูหนังสือสักหน่อย พี่ปริ้นซ์ไปด้วยกันมั้ยครับ ” น้องเตอร์เอ่ยชวนผมไปดูหนังสือ ซึ่งผมเองก็กะเอาไว้ว่าจะเดินไปดูอยู่เหมือนกัน

                “ ไปสิ พี่ว่าก็จะชวนไปดูอยู่เหมือนกัน พี่มาที่นี่เพราะจะมาเลือกดูหนังสือนี่แหละ ”

                “ งั้นพวกเรารีบเดินไปร้านหนังสือกันเถอะครับ ปะ ”

พวกเราสี่คนมาถึงร้านหนังสือแล้ว ก็เดินเข้าร้านหนังสือเข้าไปเลือกซื้อหนังสือที่ตัวเองอยากได้ทันที โดยผมก็ไปเลือกดูหนังสือเกี่ยวกับร่างกายและโครงสร้างฟันของมนุษย์ทันที ส่วนน้องเตอร์มันก็เดินไปเลือกดูหนังสือเพื่อที่จะใช่สอบเข้ามหาลัยปีหน้าเหมือนกัน

                “ เอ๊ะ พี่ปริ้นซ์เรียนทันตะหรอครับ ผมเห็นเลือกซื้อหนังสือเกี่ยวกับกระดูกและก็โครงสร้างฟัน ”

                “ อ่อ ใช่พี่เรียนทันตะ เราล่ะอยากสอบเข้าคณะอะไรล่ะ ”

                “ ผมอยากเรียนสัตวะแพทย์ครับ ” 

                “ อื้ม งั้นก็สู้ๆนะ มีอะไรให้พี่ช่วยก็บอกมาได้เลย ” 

                “ ถ้าไม่เข้าใจก็มาถามพี่ก็ได้นะเตอร์ เดี๋ยวพี่ติวให้ ” พี่ชายผมเอ่ยออกมาว่าจะติวให้กับไอ้น้องเตอร์

                “ คงไม่ต้องไปรบกวนพี่หรอกครับ เดี๋ยวผมหาคนติวให้น้องของผมเองได้ครับ คงไม่ต้องไปลำบากพี่หรอก ”ไอ้คิงเองก็ยังไม่ยอมให้ไอ้น้องเตอร์ติวกับพี่ชายผมเองอีก มันคงไม่อยากให้น้องมันอยู่ใกล้พี่ชายผมแหละมั้ง 

                “ นี่มึงจะเอายังไงวะไอ้คิง ”

                “ ก็ไม่เอาไงหรอกครับ ผมก็แค่ไม่อยากให้น้องผมมันไปอยู่ใกล้พี่ แล้วก็ไม่อยากให้พี่มายุ่งกับน้องของผม เท่านั้นเอง ”

                “ พอๆ พอเลยครับ ทั้งพี่คิงพี่อาร์ธเลย ถ้าจะทะเลาะกันก็รบกวนออกไปทะเลาะกันข้างนอกนะครับ เห็นไหมว่าเตอร์กับพี่ปริ้นซ์กำลังอ่านหนังสือกันอยู่ ” ไอ้น้องเตอร์ทนฟังไม่ไหว ต้องเอ่ยห้ามทัพพวกมันทั้งสองคนทันที

                “ นั่นสิ โตๆกันแล้ว ยังทะเลาะพูดกันไม่รู้เ๱ื่๵๹อีก ” ผมเองพอได้โอกาสก็พูดขึ้นมาอีกคน

พอผมพูดจบทั้งสองคนก็ถึงได้เงียบกัน จนผมกับเตอร์ได้หนังสื้อที่ตัวเอง๻้๪๫๷า๹แล้วพากันเดินไปจ่ายเงิน ไอ้คิงจ่ายเงินค่าหนังสือให้กับไอ้น้องเตอร์น้องชายของมัน ส่วนพี่ชายผมก็จ่ายค่าหนังสือให้ผมเหมือนกัน พอจ่ายเงินเสร็จพวกเราก็รับของพร้อมกับเดินออกมาจากร้านขายหนังสือ 

                “ เดี๋ยวกูไปส่งน้องกูก่อนนะปริ้นซ์ แล้วเราค่อยเลยกลับหอกัน ”

                “ ไม่เป็๞ไรเดี๋ยวกูไปส่งเตอร์เอง ”

                “ ไม่เป็๲ไรครับ น้องของผม ผมจะไปส่งมันเอง ”

                “ แต่เตอร์มากับกู กูจะไปส่งเตอร์เอง ส่วนมึงก็กลับไปพร้อมน้องกู ”

                “ แต่ผมไม่ไว้ใจพี่ ผมจะไปส่งน้องผมเอง ”

                “ พอๆ หยุดเลยทั้งสองคน พี่คิงเตอร์มากับพี่อาร์ธ เตอร์จะกลับกับพี่อาร์ธครับ ส่วนพี่ก็พาพี่ปรินซ์กลับไปพร้อมพี่เลย จะได้ไม่ต้องเสียเวลาวนรถไปส่งเตอร์ อีกอย่างเตอร์โตแล้วนะ เตอร์ดูแลตัวเองได้แล้ว พี่อาร์ธเขาไม่ได้จะทำอะไรเตอร์หรอก”

                “ นี่เตอร์ อย่ามาทำเป็๲รู้ดีหน่อยเลย เตอร์คงยังไม่รู้ถึงกิตติศัพท์ของพี่อาร์ธที่เขาพูดกันมาดีหรอก ให้พี่ไปส่งนี่แหละ ”

                “ อ้าว ทำไมมึงพูดงี้วะไอ้คิง ถึงกูจะดูเ๯้าชู้ไปบ้าง แต่กูก็เป็๞สุภาพบุรุษพอ กูไม่ได้ล้วงเกินอะไรน้องมึงสักหน่อย ”

                “ ผมจะเชื่อพี่ได้ไง ผมไม่มีทางมั่นใจที่พี่พูดมาหรอก ”

                “ งั้นหรอ ได้ถ้ามึงจะไปส่งน้องของมึง กูจะได้เรียกแท็กซี่กลับ ”

                “ ดะ เดี๋ยวสิ ก็แค่ไปส่งน้องกูก่อนแล้วค่อยกลับกันไง กูแค่ไม่ไว้ใจพี่อาร์ธเฉยๆ หรอก ก็เลยจะไปส่งเตอร์มันก่อน "

                “ แต่นั่นพี่กูนะ ถึงพี่กูมันจะจะเ๯้าชู้ไปบ้าง แต่มันก็เป็๞สุภาพบุรุษมากพอ มึงเลือกมาเลยว่ามึงจะกลับหอไปพร้อมกับกู แล้วให้พี่กูไปส่งน้องมึง กับมึงจะไปส่งน้องมึง แล้วให้กูกลับแท็กซี่คนเดียว ”

                สรุปแล้ว สุดท้ายไอ้คิงมันก็ยอมให้พี่ชายผมไปส่งน้องชายมัน ส่วนมันก็พาผมกลับหอ แต่ด้วยความที่มันยังเป็๞ห่วงน้องชายมัน มันเลยต่อสายโทรคุยเปิดลำโพงกับน้องมันตลอด จนน้องของมันถึงบ้าน ผมเชื่อแล้วล่ะที่ไอ้น้องเตอร์มันบอกว่าพี่ชายของมันเป็๞คนขี้หวงเป็๞อย่างมาก เห้ออออ

                เป็๞ยังไงบ้างครับ ไรท์เอาอีกคู่มาสปอยให้รีดเดอร์ได้รู้จักกันซะก่อน ไม่ใช่คนไกลที่ไหนเลย คู่พี่น้องของพระเอกนายเอกเรานั่นเอง  สำหรับใครที่รอฉาก NC อดใจรออีกนิดนะครับ รับรองเลยว่าอีกไม่นานได้อ่านกันแน่นอนครับ อย่าลืมกดไลค์ คอมเมนท์ เป็๞กำลังใจให้ไรท์ด้วยนะครับ รวมทั้งสนับสนุนนิยายไรท์ด้วยเน้อ