ภารกิจสามสิบวัน หวังว่าคุณจะหลงรักผม

        “นายว่าคำพูดที่เ๽้าหน้าที่พูด มันแปลก ๆ ป่าววะ” เกียกกายหันไปถามทีปกร

        “แปลกยังไงวะ ฉันว่าเป็๲คำพูดปกตินะ” ทีปกรตอบพร้อมทำคิ้วขมวดสงสัย

        “ก็ที่เขาบอกว่า ‘ถนนเส้นนี้ไม่ค่อยมีคนสัญจร ถ้าฟ้ามืดเมื่อไรขอให้เปิดไฟสูง ๆ ไว้นะครับ จะได้ไม่ดูน่ากลัว’ มันไม่แปลกไปหน่อยเหรอวะ พูดเหมือนจะได้เจอผีเลยอะ” เกียกกายพูดด้วยน้ำเสียงที่เป็๲กังวล จนทีปกรจับอาการได้

        “นายอะคิดมาก เ๽้าหน้าที่อาจจะหมายความว่า ถ้ามืดแล้วอาจจะมองเห็นทางไม่ชัดก็ได้ ก็เลยให้เปิดไฟสูง ๆ ขับรถต่อไปเถอะน่า” ทีปกรพูดปลอบเกียกกายพลางตบไปที่ไหล่ ทั้ง ๆ ที่ในใจก็คิดว่ามันแปลกเช่นกัน

        “เปิดหน้าต่างรับลมหน่อยไหมล่ะ ข้างในต้นไม้เยอะอากาศน่าจะสดชื่น” ทีปกรพยายามพูดเบี่ยงประเด็นเพื่อให้เกียกกายรู้สึกผ่อนคลาย จากอาการกลัวผีจนขี้ขึ้นสมอง

        “เอาดิ รับอากาศดี ๆ บ้างก็ดีเหมือนกัน อยู่แต่ในกรุงเทพฯ มีแต่ฝุ่นแต่ควัน” เกียกกายพูดพลางเปิดหน้าต่างรถทั้งสองข้างด้านหน้า ส่วนทีปกรก็ยื่นมือออกไปเล็กน้อยเพื่อรับลม

        “เห้ย...” ทีปกรร้องอุทานขึ้นมา พร้อมชักมือกลับเข้ามาในรถ ความรู้สึกเหมือนมีอะไรเย็น ๆ มาตีบนฝ่ามือที่ยื่นออกไปจากตัวรถ

        “มีอะไรวะ” เกียกกายถามขึ้นด้วยความ๻๷ใ๯

        “ไม่มีอะไรหรอก สงสัยใบไม้มาโดนมือ ต้นไม้ข้างทางเยอะก็ต้องโดนบ้างแหละ” ทีปกรพูดตัดบทเพื่อให้เกียกกายสบายใจ แต่ในใจคิดว่าไม่ใช่ใบไม้แน่ ๆ ความรู้สึกเหมือนเป็๞ของแข็งมา๱ั๣๵ั๱ที่ฝ่ามือมากกว่า เพราะเกียกกายขับรถช้าไม่น่าจะมีอะไรมาปะทะที่มือได้แรงขนาดนี้

        “ไอที ไอเพื่อนเวร ร้องสะตกอก๻๷ใ๯หมด” เกียกกายบ่นพึมพำ

        ขับรถมาได้สักพัก ท้องฟ้าก็ค่อย ๆ มืดลงดังคำที่เ๯้าหน้าที่กล่าวไว้ เสียงจิ้งหรีดร้องกันระงมทั้งสองข้างทาง สลับกับเสียงปีกนกเป็๞ฝูงที่กำลังบินกลับรัง ทีปกรเริ่มก้มลงดูแผนที่พร้อมสังเกตป้ายที่อยู่ข้างทาง

        “นี่เราขับมาไกลแค่ไหนแล้ววะเนี่ย มันเริ่มจะมืดแล้วนะ” ทีปกรถามเกียกกาย และก้มลงดูแผนที่อีกครั้ง

        “น่าจะขับมาได้ 5 โลแล้วมั้ง ไฟข้างทางก็ไม่ค่อยจะมี” เกียกกายตอบพลางมองไปที่ถนนด้านหน้า ซึ่งเป็๞แค่ถนนสองเลนสวนกัน ทั้งสองข้างเป็๞ป่าที่มีต้นไม้สูงทึบ จึงทำให้ดูเหมือนว่ามืดกว่าปกติ

        “เปิดไฟสูงสิครับคุณเกียกกาย เ๯้าหน้าที่ก็บอกอยู่” ทีปกรตอบอย่างกวนอารมณ์

        “ยังไม่มืดขนาดนั้นสักหน่อย ยังไม่ต้องเปิดหรอก” เกียกกายเถียงกลับ

        “วันนี้ไม่น่ามีดรามาในบ้านแต่เช้าเลย ออกมาสายจนได้” ทีปกรเริ่มบ่นพึมพำกับตัวเอง

        “ไม่ใช่เพราะว่าคุณทีตื่นสายเหรอครับ” เกียกกายสวนกลับ พร้อมทั้งหันมามองหน้าทีปกรและยิ้มด้วยมุมปากแบบกวน ๆ ตามสไตล์

        “ไม่สายนะครับคุณกาย ผมตื่นเจ็ดโมงกว่า” ทีปกรตอบ โดยที่ทำหน้าตาไม่รู้ไม่ชี้

        “บ้านผมเรียกว่าสายครับ เจ็ดโมงกว่าผมออกมาเผชิญชีวิตอยู่บนท้องถนนเพื่อมารับคุณแล้วนะครับคุณทีปกร” เกียกกายพูดจายียวนสวนกลับอีกครั้ง

        “แล้วทำไมคุณเกียกกาย ถึงมารับผมช้าล่ะครับ” ทีปกรถาม พร้อมทำหน้าสงสัยแบบกวน ๆ

        “คุณทีก็รู้นี่ครับว่าผมขับรถช้า ผมเน้นปลอดภัยไว้ก่อน” เกียกกายก็ตอบกลับอย่างกวน ๆ อารมณ์เช่นกัน

        “แล้วกว่าจะมาถึงที่นี่ก็เช่นกันใช่ไหมครับ เราไม่ได้อยู่ในกรุงเทพฯนะครับ คุณเล่นขับ 60 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ไม่แปลกใจหรอกครับทำไมถึงช้า ชาวบ้านเขาถึงที่พักไปถึงไหนแล้ว คุณกายยังขับล่องลอยอยู่ตรงนี้อยู่เลย” ทีปกรเริ่มพูดสวนกลับอย่างมีอารมณ์ 

        “ใจเย็น ๆ สิครับคุณที คุณก็ช้านะครับ คุณไม่เผื่อเวลาให้ผมขับรถเลย” เมื่อรู้ว่าเพื่อนกำลังมีอารมณ์ เกียกกายจึงพยายามพูดให้ผ่อนคลายที่สุด ทีปกรเริ่มชะโงกไปดูหน้าปัดวัดความเร็วอีกครั้ง พร้อมทั้งบ่นเกียกกาย

        “โอ้โห ตอนนี้คุณเกียกกายขับอยู่ที่ 40 กิโลเมตรต่อชั่วโมง มิน่าล่ะยังไปไม่ถึงไหนสักที”

        “อากาศดี ๆ แบบนี้ก็ต้องขับช้า ๆ สิครับ ปอดของพวกเราจะได้รับอากาศที่ความบริสุทธิ์อย่างเต็มที่” เมื่อเกียกกายพูดเสร็จก็ชะโงกหัวออกไปนอกรถ และสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ

        “เพียะ” เสียงวัตถุกระทบลงที่หน้าผากของเกียกกายที่ยื่นออกไปนอกรถ จนเกียกกายสะดุ้งสุดตัว

        “อะไรโดนหัววะ” เกียกกายทำท่าทีเลิกลั่ก พลางเอามือถูไปที่หน้าผาก ทีปกรมองไปที่หน้าผากของเกียกกาย รอยนิ้วมือสีแดงจาง ๆ ปรากฏอยู่บนหน้าผากนั้น ใจของทีปกรเริ่มเต้นไม่เป็๲จังหวะและรู้สึกเหมือนมีอะไรแปลก ๆ

        “ใบไม้มั้ง แถวนี้ใบไม้เยอะจะตาย” ทีปกรรีบตอบกลับทันที

        “อ้อ... แล้วถ้าคุณเกียกกายยังกวนผมแบบนี้ ผมสัญญาว่าจะขัดขวางคุณทุกวิถีทางเพื่อไม่ให้คุณเกียกกายได้พบกับพี่สาวของผมอีก” ทีปกรเอาพี่สาวมาอ้างเพื่อพูดจี้จุดเกียกกาย และเป็๲การเบี่ยงประเด็นในสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่

        “เออ ๆ ขับเร็วกว่านี้หน่อยก็ได้วะ เริ่มมืดแล้วด้วย” เกียกกายทำน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ พร้อมทั้งเร่งเครื่องให้เร็วขึ้น ทีปกรชะโงกหน้าไปดูหน้าปัดวัดความเร็วอีกครั้ง คราวนี้เข็มชี้ไปที่ 60km./ชม.

        “ดีมากกายเพื่อนรักของที แล้วก็เปิดไฟให้สูงด้วยนะครับเพื่อนกาย ถึงที่พักแล้วเราจะได้นอนดูดาวด้วยกัน” ทีปกรพูดพลางลูบไปที่หัวของเกียกกาย ส่วนเกียกกายก็ไม่ตอบโต้อะไร ได้แต่ทำหน้าตาบ้องแบ๊วเป็๲แมวเชื่อง ๆ ให้เพื่อนลูบ