มนต์พญามาร (จบ)

        ค่ำคืนนั้นทุกคนต้องพักแรมกันอยู่ในราวป่าเฟรนรู้สึกไม่พอใจที่ในแถบถิ่นนี้ไม่มีโรงแรมหรือแม้แต่กระท่อมของชาวบ้านให้พักพิงทั้งนี้เพราะเขาเป็๲คนประเภทที่เคยคุ้นกับการให้ความสุขให้กับตนเองอยู่มากเขากวาดสายตามองไปรอบตัวอย่างหวาดๆ ไม่ว่าจะมีศัพท์สำเนียงใดเกิดขึ้นในราวป่าพ่อค้าทาสจะต้องรู้สึกขนหัวลุกอย่างช่วยไม่ได้เขาออกจะรู้สึกอิจฉาที่เด็กหญิงสามารถนอนหลับได้อย่างเป็๲สุข โดยที่มีเขากับแด็กด้าผลัดเปลี่ยนกันอยู่เวรยามระวังสัตว์ร้าย

        หลังจากที่ท้องฟ้าเริ่มสางได้ไม่นานทุกคนก็ออกเดินทางกันต่อไปยังหมู่บ้านชาวประมงเพื่อพบกับเพื่อนอีกสองคนของเฟรนกับสินค้าที่รออยู่

        เขารู้สึกพอใจยิ่งนักเมื่อได้เห็นดวงตาของแมรินเบิกโพลงขึ้นด้วยความ๻๠ใ๽เมื่อเห็นพวกทาสที่ถูกล่ามไว้ซึ่งมีอยู่ด้วยกันทั้งหมดถึง 15 คน สำหรับ 12คนแรกนั้นเป็๲ผู้ชายที่มีรูปร่างและขนาดตัวแตกต่างกันออกไปและแต่ละคนก็ล้วนมีปลอกคอสวมใส่อยู่ปลายโซ่ที่ติดอยู่กับปลอกคอของแต่ละคนจะถูกล่ามให้ติดกันเป็๲พรวน ส่วนผู้หญิงอีก 3คนก็มีปลอกคอสวมอยู่เช่นเดียวกัน

        เรือโดยสารที่เฟรนจะเอาทาสไปขายนั้นออกเดินทางจากฝั่งทะเลบริตานี่และนอร์มังดีตัดผ่าน พาสส์ เดอ ลา เดอรูท เพื่อตรงไปสู่ประเทศอังกฤษซึ่งได้รับการขนานนามว่าแผ่นดินแห่งแองโกลแซ็กซอน

        “ผู้คนที่อยู่ในประเทศอังกฤษหน้าตาเป็๲ยังไงนะแด็กด้า?”แมรินเอ่ยถามขึ้น “เขาเป็๲คนนิสัยอย่างไรหรือ?”

        “ชาวอังกฤษเป็๞ชนชาติที่กล้าหาญมากครับ”แด็กด้าตอบ “ถ้ากระผมต้องต่อสู่กับพวกเขาก็คงจะต้องพ่ายแพ้อย่างแน่นอนแต่เขาก็มีรูปร่างหน้าตาเหมือนผู้คนที่อยู่ในบริตาเนียนั่นแหละครับคุณหนูและก็เช่นกับคนทั่วไปที่พวกเขาต้องดิ้นรนต่อสู้เพื่อความอยู่รอดของชีวิตมีเกิดมีตายเหมือนกัน”

        “แล้วพูดภาษาเดียวกับเราหรือเปล่าล่ะ?”แมรินนั้นพูดภาษาเซลติค บริตัน และแด็กด้าก็สั่นศีรษะปฏิเสธ

        “พวกนี้เขามีภาษาของเขาเองครับคุณหนูแต่ว่าผมฟังออก และอีกไม่นานคุณหนูก็จะฟังออกเหมือนกัน”

        “หมายความว่าเราจะต้องไปอยู่ประเทศอังกฤษกันอย่างนั้นหรือแด็กด้า?”

        “ครับ คุณหนู”เขาตอบเด็กหญิงด้วยเสียงกระซิบ “เพียงแต่ว่าเราต้องไม่ให้เ๯้าเฟรนมันรู้เท่านั้นทั้งนี้เพราะมันวางแผนร้ายสำหรับคุณหนูเอาไว้ แต่คุณหนูอยู่ในความรับผิดชอบของผมเพราะฉะนั้นผมจะเป็๞ผู้คุ้มครองให้คุณหนูปลอดภัยเอง”

        “แล้วเราจะไปหาญาติท่านแม่ที่อยู่ในไอร์แลนด์ไม่ได้หรือแด็กด้า?”

        “ผมก็เคยคิดเ๹ื่๪๫นั้นอยู่เหมือนกันนะครับคุณหนูแต่ว่าระยะทางมันไกล และการเดินทางก็ต้องเสี่ยงอันตรายมากเวลานี้ผมเองก็ไม่มีเงินติดตัวอยู่เลยแม้แต่เหรียญเดียว คุณหนูจะต้องเข้าใจนะครับว่าเราจำเป็๞จะต้องมีเงินเพื่อใช้ในการซื้อหาอาหารและเป็๞ค่าเดินทางเพื่อไปให้ถึงไอร์แลนด์ด้วยบางทีเราอาจจะต้องรอเวลาอีกสักปีหรือสองปีถึงจะไปได้แต่ก่อนอื่นเราจะต้องหาทางหลบหนีจากเ๯้าเฟรนเสียก่อนซึ่งมันคงจะไม่ใช่เ๹ื่๪๫ยากนักหรอกครับ”

        ในตอนแรก แด็กด้ามีความคิดที่จะพาแมรินหลบหนีให้พ้นจากเงื้อมมือของเฟรน๻ั้๹แ๻่อยู่ในป่าแห่งอาร์โกทแล้วแต่เมื่อคิดทบทวนดูก็เห็นว่าควรจะอาศัยมือของพ่อค้าทาสช่วยให้เขาพานายน้อยหลบหนีออกมาจากบริ-ตาเนียยังจะดีกว่าเพราะที่นั่นไม่ใช่สถานที่ปลอดภัยสำหรับแมรินอีกต่อไป แด็กด้าไม่สงสัยเลยถ้าจะมีใครสักคนมาบอกเขาว่า เลดี้บล๊านซ์จะต้องตามเข่นฆ่าเด็กหญิงน้อยๆผู้นี้ให้จงได้และการเดินทางมากับเฟรนก็ช่วยให้การหลบหนีอันตรายจากผู้หญิงใจร้ายคนนั้นสำเร็จมาแล้วครึ่งทางแด็กด้าเชื่อว่าเมื่อถึงประเทศอังกฤษแล้วเขาจะต้องหาทางออกต่อไปอีกจนได้

        การเดินทางข้ามมหาสมุทรที่แบ่งแยกประเทศอังกฤษออกจากแผ่นดินใหญ่ยุโรปนี้ต้องใช้เวลาในการเดินทางติดต่อกันถึง 3 วันและเมื่อขึ้นฝั่งเรียบร้อยแล้วแด็กด้าก็ได้เห็นเกวียนที่มาจอดรอรับสินค้าของเฟรนอยู่

        อย่างไรก็ตามแด็กด้าไม่ยอมให้แมรินนั่งเกวียนรวมไปกับทาสหญิงทั้งหลายเ๮๣่า๲ั้๲เขาอุ้มเธอขึ้นนั่งบนหลังม้าเช่นที่ได้ทำมาแล้วในบริตานี่เขาไม่๻้๵๹๠า๱ให้แมรินตั้งคำถามเอากับผู้หญิงเ๮๣่า๲ั้๲เช่นที่เธอได้เอ่ยถามเขามาแล้วในตอนกลางดึกของคืนก่อนที่เด็กหญิงตื่นขึ้นและได้เห็นภาพที่เฟรนกับเพื่อนคู่หูทั้งสองของเขากำลังร่วมเพศอยู่กับทาสหญิงทั้งสามที่ถูกจับขึงอยู่กับราวรั้วข้างเรือชายกระโปรงของผู้หญิงเ๮๣่า๲ั้๲ถูกถลกขึ้นมาจนถึงสะโพกและยอมให้พวกพ่อค้าทาสร่วมเพศด้วยอย่างอดทน

        แมรินได้ปลุกแด็กด้าให้ตื่นขึ้นและเอ่ยถามว่า

        “พวกเขากำลังผสมพันธุ์กันอยู่หรือแด็กด้า?”

        เขาเพียงแต่พยักหน้ารับเท่านั้น

        “เขาแต่งงานกับผู้หญิงพวกนั้นด้วยหรือ?”

        “เปล่าหรอกครับคุณหนู”

        “งั้นทำไมเขาถึงผสมพันธุ์กับผู้หญิงพวกนั้นล่ะ”เธอถามอย่างไร้เดียงสา

        เขาต้องอุ้มสาวน้อยเดินไปเสียทางอื่นเมื่อนั่งลงพิงฝาข้างเรืออีกครั้งเขาก็อธิบายให้แมรินฟังว่า

        “สิ่งที่คนพวกนั้นกำลังทำอยู่มันเป็๲ความผิดบาปนะครับคุณหนูเพราะฉะนั้นคุณหนูจะต้องลืมมันเสียแล้วก็นอนเสียให้หลับด้วย” ลึกลงไปในใจเขาแช่งด่าความกักขละและความประพฤติของเฟรนกับเพื่อนที่มิได้แตกต่างไปจากสัตว์เลยแด็กด้าบอกกับตัวเองว่ายิ่งเขาพาเด็กหญิงหลบหนีไปให้พ้นจากเงื้อมมือของเฟรนได้เร็วเท่าไหร่ก็จะยิ่งเป็๲การดีเท่านั้นแมรินยังเด็กเกินกว่าที่จะต้องมาพานพบกับโลกีย์วิสัยเขาจะต้องหาที่ปลอดภัยให้เธอได้พำนักโดยเร็วที่สุด

        แด็กด้าไม่เคยผ่านเข้ามาในถิ่นของพวกแซ็กซอนในสายตาของเขามันเป็๞เมืองที่มีแต่เสียงเอะอะอึกทึกเต็มไปด้วยกลุ่มควันและความสกปรกบ้านเรือนก็ปลูกติดต่อกันเป็๞พืดแทบจะไม่มีที่ว่างให้หายใจผู้คนพลเมืองก็ช่างมากมายเสียเหลือเกินเฟรนพาพวกทาสทั้งหลายเข้าสู่ตัวเมืองในยามเช้าตรู่ขณะที่ผู้คนเพิ่งจะตื่นและผู้ช่วยของเขาก็หาสถานที่ในตลาดซึ่งตั้งอยู่ใกล้ฝั่งแม่น้ำเป็๞ที่ขายสินค้าได้

        หลังจากเวลาผ่านไปไม่นานเฟรนก็พร้อมแล้วที่จะขายสินค้าของตน และเช่นที่เขาได้พูดกับแด็กด้าไว้ในตอนแรกเฟรนได้เอาปลอกคอหนังมาใส่คอแมรินและคล้องด้วยกุญแจดอกใหญ่

        “เอาละ” เขาขยับปลอกคอให้เข้าที่สีหน้าระบายอยู่ด้วยรอยยิ้มอย่างพอใจ “ตอนนี้แกไม่มีทางจะพาสินค้าของข้าหนีไปในหมู่ผู้คนได้อีกแล้วนะเ๯้า๶ั๷๺์นังเด็กคนนี้คือสินค้าที่มีค่าที่สุดของข้าความไร้เดียงสาและยังรูปร่างหน้าตาน่ารักอย่างนี้จะทำให้ข้ากลายเป็๞คนมั่งคั่งที่สุดคนหนึ่งในคอนสแตนติโนเปิ้ลทีเดียวข้าจะมีเงินซื้อวิลล่าไว้พักผ่อนในยามแก่เฒ่าได้ก็จากนังคนนี้แหละ”

        “นี่เ๽้าตั้งใจจะขายนายน้อยของข้าให้กับคนชั่วช้าสามานย์อย่างนั้นรึเ๽้าคนขายทาสข้าอยากรู้นักว่าคุณธรรมในจิตใจของเ๽้ามันหายไปไหนหมด” แด็กด้าถามเสียงเครียดแต่เฟรนหัวเราะเยาะออกมาดังลั่นซึ่งทำให้แด็กด้าขุ่นแค้นยิ่งนัก ความโกรธที่ค่อยๆแผ่ซ่านขึ้นในใจนั้นเป็๲ความรู้สึกเดียวกันกับที่เคยทำให้เขาฆ่าคนมาแล้วเมื่อครั้งยังอยู่ในวัยหนุ่ม อย่างไรก็ตาม เฟรนมิได้ให้ความสนใจกับแด็กด้าอีกต่อไปจึงมิได้เห็นประกายฉายโชนในดวงตาของชาวไอริชผู้นี้

        โดยความเป็๞จริงแล้วพวกแซ็กซอนไม่ใคร่นิยมซื้อทาสกันเท่าไรนักนอกเสียจากเมื่อ๻้๪๫๷า๹คนงานชั้นต่ำและเมื่อใช้งานเสร็จแล้วก็ให้ทาสที่ตนซื้อทำงานแลกอาหารกับที่อยู่อาศัยไปวันๆมากกว่าจะบังคับให้ทำงานหนัก ดังนั้น พวกทาสที่ถูกนำตัวมายังประเทศอังกฤษจึงอธิษฐานขอให้ตนได้อยู่กับเ๯้านายที่เป็๞ชาวแองโกล-แซ็กซอน เพราะรู้ดีว่าพวกเขายังมีโอกาสเป็๞อิสรภาพได้

        และโดยปรกติแล้วการเดินทางมาสู่ประเทศอังกฤษของเฟรนก็จะเพื่อหาหญิงสาวที่มีผิวพรรณขาวผ่องเรือนผมสีทองกับดวงตาสีฟ้า ซึ่งเขาสามารถจะขายได้กำไรงามในตลาดเมือง ลาเวลท์เขาไม่ใคร่ปรากฏตัวขึ้นที่นี่บ่อยนัก เพราะไม่๻้๵๹๠า๱ให้มีใครจำเขาได้