บทที่ 1 ทะลุมิติ
ชายหนุ่มสวมแว่นตาดูยังไงก็เป็พวกเนิกอหญ้ากำลังเล่นเกมส์อยู่อย่างจริงจังและค่อนไปทางเครียดในห้องของเขามีการจัดเหมือนพวกโอตาคุ( โอตาคุ (Otaku) คือคำภาษาญี่ปุ่นที่ใช้เรียก บุคคลที่มีความสนใจหรือหมกมุ่นในสิ่งใดสิ่งหนึ่งอย่างคลั่งไคล้เป็พิเศษ )มากมีตู้ที่สะสมโมเดลตัวละครจากอนิเมะหรือเกมส์ อีกด้านหนึ่งเป็นิยายแนวต่างโลกทั้งของไทยและของตามประเทศ รวมไปถึงหนังสือเกี่ยวกับความรู้รอบตัวต่างๆ เช่นการผลิตเกลือ ดำกระดาษ หรือการพัฒนาของเทคโนโลยีั้แ่โบราณจนถึงปัจจุบันอ้อและการทำดินปืนอะไรพวกนี้ด้วย
” อ้อผมชื่อนิน ชื่อเต็มๆ คือ ธนินท์ สุนทรโสภา ผมเป็หนุ่มโสดร่าเริงอายุยี่สิบแปดปี ชอบเกี่ยวกับเกมส์ หนัง การ์ตูน ใช่แล้วผมมันพวกโอตาคุนั่นแหละทว่าก็ไม่ได้ไร้สาระนะครับผมมีอีกอาชีพหนึ่งที่ไม่อาจเปิดเผยได้จริงๆ ในตอนนี้เื่ราวขอบผมมันเริ่มจากตรงนี้ครับ “ความจริงจังเกี่ยวกับการเล่นเกมส์ของเขานั้นเรียกได้ว่าเข้าเส้นเลยทีเดียวเครื่องเล่นเกมส์ของเขานั้นมีทุกแบบคอมพิวเตอร์ของเขาราคาเหยียบล้านได้เลยเขาทุ่มมากในเื่นี้ ความใฝ่ฝันอีกอย่างหนึ่งของเขาคือการทะลุมิติไปยังเมืองต่างๆ พร้อมกับระบบเทพๆ ดังนั้นเขาจึงศึกษาเื่พวกนี้มากรวมถึงจ้างอาจารย์มาสอนทำปืนทำะเิเลยแน่นอนการที่เขาสามารถจ้างอาจารย์มาสอนเื่พวกนี้ได้นั้นเพราะเขามีเส้นสายไม่ธรรมดาในหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง ปังๆๆๆ ตัวละครในเกมของเขาตายจากการโดนยิง
“บ้าเอ๊ยติดตรงนี้อีกแล้ว” เขาหยิบน้ำขึ้นมาดื่ม เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นเขาหยิบขึ้นมารับสาย
“พี่นินพี่จะไปงานอนิเมะไทยแลนด์ไหม” นินตาโต
นิน “มันไม่ได้จัดที่ญี่ปุ่นหรือ” เสียงเด็กหนุ่มดังขึ้น
“ปีนี้ประเทศของเราได้สิทธิ์จัดที่ไทยด้วยมันถึงใช้ชื่อว่าไทยแลนด์ไง” นินดีดนิ้ว
นิน “เยี่ยมสุดท้ายมันก็จัดในไทยเสียทีจัดวันไหน” เสียงเด็กหนุ่มดังออกมา
“น่าจะเสาร์อาทิตย์หน้านะครับพี่ “นินขมวดคิ้ว
นิน “ได้กันเจอกันที่งาน “นินเดินไปชั้นล่างของคอนโดแล้วหยิบเอาจดหมายออกมาอ่านส่วนมากเป็บิลค่าน้ำค่าไฟค่าผ่อนบ้านหนึ่งในนั้นเป็เซ็คเงินสด
นิน” มาเสียทีใส้จะแห้งอยู่แล้ว “เขาหยิบของขึ้นมาทั้งหมดแล้วเอาเข้าไปในบ้านจากนั้นเขาดูเวลาแล้วก็รีบออกไปจากบ้านเพื่อนำเช็คไปขึ้นเงินเขาเล่นเกมส์จนถึงเช้าเลยทีเดียว
นิน” ให้ตายโลกพัฒนาไปขนาดนี้ทำไมพวกนั้นไม่พัฒนาระบบโอนแล้วมีระบบป้องกันความลับลุกค้ากันวะ “นินขับรถออกจากคอนโดแล้วไปธนาคารใกล้บ้านเพื่อเอาเช็คเข้าบัญชีธนาคาร สาขาของธนาคารแห่งนี้เป็สาขาใหญ่มากๆ เพราะอยู่ในย่านการค้าสุดหรูในกรุงเทพมีคนมารอใช้บริการเป็จำนวนมากสายตานินสอดส่ายไปมาตามความเคยชินจากนั้นเขาก็ขมวดคิ้วแล้วเดินไปยังเ้าหน้าที่ที่คุ้นเคยแล้วบอกรหัสให้พนักงานเขาก็รีบพานินไปยังช่องทางพิเศษทันทีเมื่อเ้ามาก็พบชายที่หน้าตาใจดีนั่งอยู่เมื่อเห็นนินเขาก็ถามออกมาอย่างคุ้นเคย
” คุณนินเหมือนอย่างเคยใช่ไหมครับ “นินพยักหน้า
นิน” ใช่ขอไวหน่อยนะครับผมรีบน่ะ “ชายวัยกลางคนยิ้มออกมา
“แน่นอนครับ” จากนั้นเงินทั้งหมดก็เข้าบัญชีของเขา
นิน “ขอบคุณมาก “จากนั้นเขาก็กระซิบชายวัยกลางคนเมื่อเขาได้ยินก็ใมากเขากำลังจะกดสัญญาณแต่นินรีบห้าม
นิน” ในนี้มีตัวประกันอยู่มากหากกดสัญญาณทุกคนต้องได้รับอันตราย “ชายวัยกลางคนขมวดคิ้ว
” แล้วเราจะไม่ทำอะไรเลยหรือครับ “นินคิดสักพัก
นิน” ผมจัดการเอง “เขาโทรศัพท์ออกไปหมายเลขหนึ่ง
“นี่ผมเองผม” เขาบอกรหัสไปปลายสายขมวดคิ้ว
” มีอะไร “นินเล่าสถานการณ์ให้ฟัง
” แน่ใจหรือ “นินยิ้ม
“ไม่เชื่อผมงั้นหรือครับท่าน” จากนั้นเขาก็ถาม
“จะให้จัดการอย่างไร” นินจึงวางแผนสิบนาทีเขาก็พยักหนัง
“นายถ่วงเวลาให้ได้สิบนาทีเราจะพร้อมทันที “นินพยักหน้าจากนั้นเขาก็เดินออกมาผู้จัดการธนาคารก็เดินตามออกมาเขาทำตัวปกติมากเมื่อนินเดินออกมาก็พบว่าวันนี้มีคนมาที่นี่จำนวนมากจริงๆ แน่นอนว่านั่นผิดปกติแล้วในยุคสมัยที่คนทำทุกอย่างบนมือถือได้ก็ไม่น่าจะมีคนมาที่นี่จำนวนมากขนาดนี้
นิน “จะเริ่มแล้วสินะ” ในขณะที่ชายคนหนึ่งกำลังจะเอาบางอย่างออกมาจากในเสื้อนินก็ล้มลงไปกระแทกชายคนนั้นทำให้จังหวะของมันเสีย
นิน “ขอโทษครับผมปวดท้องมาก” ชายคนนั้นขมวดคิ้วแล้วโล่งใจที่ปืนไม่ตกมา
“ไอ้เวรเดินให้มันดีๆ หน่อยสิวะ” นินกล่าวขอโทษอีกครั้ง
นิน “ขอโทษด้วยพี่ชาย” จากนั้นเขาก็เดินไปยังทางออกทว่ามีคนขวางอยู่หน้าประตูไม่ยอมให้เขาออกไป
นิน” ช่อยถอยไปหน่อยได้ไหมครับ” ทั้งสามคนทำเป็ไม่ได้ยิน
นิน “สามคนนี้ก็พวกมันสิด้วยนะ “นินกลับไปนั่นที่เก้าอี้แล้วสำรวจว่าพวกมันมีกี่คนเขานับดูแล้วว่ามีคนที่สวมหูฟังแปลกๆ แค่ข้างเดียวถึงสิบคนเลยทีเดียว
เฉินหนาน “นี่แสดงว่าพวกมันจะต้องมีคนค่อยประสานงานด้านนอกอย่างแน่นอน” นินรีบส่งข้อความออกไปแล้วเริ่มทำทุกอย่างบนมือถือแล้วส่งข้อความไปอีกรอบ ชายคนที่ชนกับนินเหมือนจะพูดออกมาเบาๆ ว่า
“เริ่มแผนได้หรือยัง “มีคนตอบกลับมาว่าเริ่มได้ทว่าข้อความของเขากลับส่งไปไม่ได้สัญญาณเกิดขัดข้องขึ้นมา
” เดี๋ยวมีปัญหาสัญญาณของเราถูกคลื่นรบกวน “แน่นอนว่าพวกมันได้ยินไม่ชัด
” เกิดอะไรขึ้น “คนที่คอยประสานงานพวกมันชื่อเอ็มสับสนว่าเกิดอะไรขึ้นหรือโดนจับได้แล้ว
” ไม่รู้สิเหมือนว่ามีสัญญาณรบกวนนะผมว่านี่กลิ่นมันแปลกๆ แล้วยกเลิกดีไหม “อย่างไรก็ตามสัญญาณกลับมาใช้ได้อีกครั้งพวกเขาทดสอบแล้วเริ่มงานทันที
“ไม่มันกลับมาใช้ได้แล้วเราจะดำเนินตามแผนเดิม” เอ็มพยักหน้า
“ตกลง “ชายคนที่นินชนใช้ชื่อว่าเสือมันพูดออกมาด้วยเสียงสงบ
เสือ” ทุกคนเอามือขึ้นนี่คือการปล้น “ลูกน้องของมันทั้งหมดก็ชักปืนออกมาเล็งไปที่ตัวประกันและเ้าหน้าที่ของธนาคาร ผู้จัดการรีบเจรจา
” เดี๋ยวก่อนพวกคุณห้ามทำร้ายใครนะ “มันยิ้มออกมา
เสือ” เอาเงินออกมาให้หมด” มันหันไปหาเ้าหน้าที่สาวแล้วพูดออกมาอย่างดุร้าย
“แกไปเปิดเซฟเอาเงินมาให้เรา” ผู้จัดการหันไปมองทางนินซึ่งนินก็พยักหน้า ผู้จัดการจึงกล่าวออกมา
“เธอเปิดไม่ได้หรอกต้องใช้ลายนิ้วมือและรหัสจากผม” มันยิ้มออกมา
“ดีงั้นแกไปเอามา” มันให้คนของมันคุมตัวผู้จัดการไปกับลูกน้องของมันอีกสี่คน พวกมันขนเงินออกมาถึงห้าถุงใหญ่นี่เป็เงินหลายสิบล้านเลยทีเดียว จากนั้นในหูฟังของพวกมันก็มีคำสั่งออกมา
” รีบออกมาเร็วรถตำรวจกำลังวิ่งไปทางนั้นแล้วเกรงว่าพวกมันอาจจะรู้แล้ว “เสือขมวดคิ้ว
เสือ” เป็ไปได้ไงเ้าหน้าที่ถูกเราคุมตัวหมด “เสียงดังในหูดังขึ้นอีกครั้ง
” รีบออกมาได้แล้วไม่งั้นเราจบแน่ “พวกมันตัดใจแล้วเดินออกไปทันที
นิน” พวกแกจะหนีไปได้อย่างไรฉันก็อยากจะรู้เหมือนกัน “เขาได้รับข้อความจากนั้นนินก็ทำบางอย่างกับโทรศัพท์แล้วเอาโทรศัพท์แนบหู เมื่อพวกมันได้เงินแล้วก็รีบออกไปทุกคนจึงถอนใจออกมาตัวประกันทั้งหมดรีบโทรแจ้งตำรวจ
เมื่อคนร้ายออกมาแล้วรีบขึ้นรถขับออกมาทุกคนส่งเสียงร้องออกมาอย่างดีใจแล้วรีบขับออกไปทางซ้ายของธนาคาร คนขับรถของมันฝีมือดีมาก
” เยี่ยมไปเลยไม่คิดว่าการปล้นธนาคารจะง่ายแบบนี้ “พวกมันส่งเสียงหัวเราะกันออกมา จากนั้นมีเสียงดังขึ้น
” ไม่ดีแล้วพวกนายต้องแยกกันหนีมีตำรวจแถมนี้ดูเหมือนว่าพวกเขาจะได้รับแจ้งแล้วกำลังตามพวกคุณมา “รถสองคนจึงต้องแยกกันหนี
” นายว่าเสียงเอ็มดูแปลกไปไหม “มีคนพูดขึ้นออกมาแต่ตอนนี้ทุกคนไม่สนใจเพราะเสียงรถตำรวจไล่หลังมาแล้ว
เสือ” บ้าจริงพวกมันมาแล้ว “เขาจึงขอความช่วยเหลือจากเอ็ม
เสือ “นำทางให้เรา” จากนั้นพวกเขาก็คำตามเส้นทางเอ็มนำทางใช้เวลาถึงหนึ่งชั่วโมงจึงสลัดตำรวจได้สำเร็จจึงโห่ร้องออกจุดที่พวกเขาอยู่คือสุสานรถไฟในเขตบางซื่อ เมื่อพวกเขาลงมาจากรถก็มาเ้าหน้าที่ตำรวจล้อมกันกว่าสามสิบนาย
“ยกมือขึ้นอย่าคิดต่อสู้พวกเราล้อมไว้หมดแล้ว” สีหน้าของพวกมันบิดเบี้ยว
เสือ” เอ็มแกหักหลังเราหรือ “เสียงปลายสายดังออกมา
” ขอโทษด้วยเอ็มถูกจับไปแล้วตอนนี้แกกำลังคุยอยู่กับฉัน แอปเปิ้ลเขียว” สีหน้าของมันถึงบิดเบี้ยว
เสือ” แกเป็ใครกันแน่ “มันได้ยินแค่เสียงหัวเราะเท่านั้น ตำรวจจึงะโออกมา
“พวกแกเลิกพล่ามได้แล้วคุกเข่าแล้วยกมือขึ้น” จากนั้นพวกมันก็โดนรวบจนหมด จากนั้นผู้บัญชาการก็เดินทางมาถึงแล้วหยิบหูฟังจากเสือขึ้นมาคุย
“นี่ฉันเองเรียบร้อยแล้ว” เสียงปลายสายไม่ใช่ใครแต่เป็นินนั่นเองแล้วเขาทำได้อย่างไร แน่นอนอันดับแรกเขาชนเสือเพื่อติดตั้งอุปกรณ์บางอย่างเพื่อช่วยในการแฮกย้อนกลับไปหาเอ็มเมื่อทราบที่อยู่เขาก็ให้ตำรวจจัดการจับมันในตอนที่พวกมันรู้สึกตัวว่าเสียงเขาเปลี่ยนไปนั่นแหละจากนั้นเขาก็หาที่เงียบๆ สวมรอยเป็เอ็มแทนพวกมันที่มีความกดดันสูงไม่ทันได้สนใจว่าเสียงเปลี่ยนไป จากนั้นนินก็แค่นำทางมันไปให้ตำรวจจับก็แค่นั่นเอง แล้วนินเป็ใครทำไมถึงมีอุปกรณ์ไฮเทคแบบนี้ เขาคืออดีตเ้าหน้าที่ทหารและตำรวจที่มีฝีมือมากที่สุดในไทยทว่าด้วยเหตุผลบางอย่างทำให้เขาลาออกแล้วไปเป็สายลับรับจ้างแทน เขาเคยร่วมภารกิจระดับโลกมากแล้วร่วมกับต่างประเทศหลายๆ ภารกิจแล้วเขาเป็หัวหน้าทีมทั้งหมดความสามารถของเขาในฐานะสายลับคือภารกิจสำเร็จโดยทุกคนในทีมปลอดภัยทั้งหมดถึงตอนนี้เขาอายุยี่สิบแปดแล้วและไม่ได้รับงานบ่อยเหมือนเมื่อก่อนเพราะเอาแต่เล่นเกมส์แต่เขี้ยวเล็บของเขายังเฉียบคมมากตัวตนของเขาถูกปิดเป็ความลับของรัฐบาล รหัสของเขาคือ แอปเปิ้ลเขียว นั่นเอง นินยกเลิกการแฮกก่อนที่เขาจะไปเอารถก็คิดได้ว่าต้องซื้อหนังสือไปอ่านสักหน่อยมีเงินเข้าแล้วก็ต้องใช้เงินเพื่อผ่อนคลายแต่เสียงหวีดร้องของหญิงวัยสามสิบตามด้วยเสียงของแตรรถยนต์และเสียงเบรกที่ลากยาวทำให้เขาต้องหันไป
“ช่วยด้วยลุกแม่” เด็กคนนั้นวิ่งออกไปกลางถนนเพราะจะไปช่วยน้องหมาขาของนินเหมือนมันวิ่งไปเองแล้วพุ่งออกไปคว้าตัวเด็กสาวอายุสี่ขวบโยนไปทางแม่ของเธอส่วนตัวเขา ตูมมมม รถบรรทุกชนร่างเขาเข้ามาเต็มๆ ความเร็วนี้ทำให้กระดูกของเขาที่ว่าแข็งๆ ถึงกับแตกร้าวและหักออกพวกมันเสียบอวัยวะภายในขอบเขาอย่างโหดร้ายผิวหน้าถึงกับฉีกขาดอวัยวะภายในเสียหายอย่างรุนแรงความเ็ปแล่นเข้าสู้สมองของเขาก่อนที่สติของเขาจะเลือนล่างภาพของเขาตัดหลังจากนั้น นินไม่คิดเลยว่าสุดท้ายแล้วเขาจะมาตายด้วยเื่แบบนี้ก่อนตายเขายังเพ้อว่า
นิน “ฉันทำความดีก่อนตายส่งฉันไปยังต่างโลกทีได้ไหมขอสูตรโกงด้วยนะแล้วก็ขอเป็โลกที่แฟนตาซีหน่อยแล้วกัน” แน่นอนว่าเขาคิดขำๆ ที่เขาเสียดายคือเขาไม่ได้เล่นเกมภาคจบของเกมสุดโปรดอย่าง FF 7 และอีกหลายเกมรวมไปถึงการ์ตูนโจรสลัดที่ยังอ่านไม่จบในเวลาเดียวกันกลุ่มคนที่กำลังหนีไปตามเส้นทางทอดยาวไปในความมืด รถม้าคันใหญ่ควบด้วยความเร็วสูงด้านหลังมีกองทัพม้ากว่ายี่สิบตัวตามมา
“วันนี้ข้าจะต้องฆ่าเ้าพระยาเรืองให้ได้” ชายที่พูดคือมังราขุนหลวงของอังวะที่มีฝีมือทางการรบเก่งมากมันไล่ล่าเ้าพระยาเรืองฤทธิ์ ก่อนหน้านี้เ้าพระยาเรืองฤทธิ์ได้เข้าไปสืบความลับของพวกมันถึงในค่ายและโดนจับได้จึงโดนไล่ล่าแบบนี้
เรือง “เมื่อไรเราถึงเ้าเข้าฝั่งไทยได้” ทหารเอกของเขาชื่อทองกล่าวออกมา
“อีกสองชั่วโมงขอรับท่านเ้าคุณ” ท่านเ้าพระยาขมวดคิ้ว
“แบบนี้เราตายก่อนไปถึงแน่” มีเสียงดังออกมา
“ท่านขอรับมีพลธนูดักหน้าพวกเราขอรับ” เ้าพระยาเรืองแค่นเสียง
“ไอ้พวกเวรเอ๊ย” ทั้งหกคนไม่มีทางเลือกฝ่ามันออกไปโดนตรงลูกธนูพุ่งเข้าใส่พวกเขาอย่างบ้าคลั่งพวกเขายกโล่ขึ้นมากันไว้ ปังๆๆๆๆ แม้พวกเขาจะรอดแต่ม้าโดนลูกธนูเสียบจนเป็เม่นเลย โครมมม รถม้ากลิ้งกระจายไปบนถนน พวกเขาะโออกมาจากรถม้าแล้วกลิ้งตัวหลบเข้าไปในป่า
เรือง” ไปเร็ว “ทั้งหกคนพุ่งเข้าไปในป่าโดยมีเ้าพระยาเรืองฤทธิ์อยู่ใจกลาง
ทอง” แบบนี้เราไม่น่าจะเข้าทางประตูเมืองได้นะขอรับคงต้องผ่านทางป่าแล้วลอบข้ามแดนไป “เ้าพระยาเรืองฤทธิ์พยักหน้า
” ได้ตามนั้น “จากนั้นทั้งหกคนจึงเข้าไปข้างในป่ามังรามาถึงก็ยิ้มออกมา
“ฮ่าๆๆ ไอ้พวกไทยบังอาจมาล้วงความลับของเมืองข้าอย่าหวังจะหนีไปได้เลย” มันลงจากม้าแล้วพาทหารพุ่งออกไป มังราเป็ทหารที่เก่งการมากเขาแกะรอยได้รวดเร็วมากพริบตาก็พบว่าพวกของพระยาเรืองไปทางไหน พวกเขาตามล่ากันในป่าถึงสามวันจนข้ามมาฝั่งไทยได้สำเร็จทว่าพวกมันก็ยังตามเข้ามาอยู่ดีนี่เป็โอกาสที่จะได้สังหารผู้บัญชาการทหารที่เก่งการของไทยได้
มังรา” สุดท้ายก็ตามทันแล้ว “มันยิงปืนคาบศิลาออกไป ปังงง ร่างของทหารพระยาเรืองก็ล้มลงยังดีที่โดนแค่เฉียวๆ ไปแถมชายคนนี้ก็หนังเหนียวด้วยะุธรรมดายิงไม่เข้าเ้าพระยาเรืองหันกลับไปแล้วชักปืนคาบศิลาออกมายิงสวนกลับไปเช่นกัน หนึ่งในพวกของมังราล้มลงไป
มังรา” ไอ้สารเลว “ทั้งห้าคนโดนล้อมเอาไว้ โดยทหารอีกสิบกว่าคนการต่อสู้จึงดุเดือดขึ้นฝีมือดาบของทั้งสองฝ่ายร้ายกาจมาก เคร้งๆๆๆ เ้าพระยาเรืองควงดาบปัดการโจมตีแล้วเสียบไปที่ร่างของทหารอังวะแล้วดีดตัวถอยออกมาก่อนที่จะตวัดดาบจะตัดคอของทหารอีกคนหนึ่ง มังราเองก็มีวิชาดาบเก่งกาจเช่นกันเขาฟันออกไป เคร้งงง ทหารคนหนึ่งที่รับมือมันถึงกับกระเด็นทันที
ทอง” เวรแล้ว “เขารีบมาขวางเอาๆ ไว้เขาเวียงดาบลงไปที่มังรา เคร้งงง มันรับได้จากนั้นทองก็หมุนตัวเป็แนวเอียงฟาดดาบลงไปอีกครั้ง มังรารั้งดาบกลับมากันไว้ได้ทัน ครั้งๆๆๆ
มังรา” น่าสนใจ “ดาบที่สามของทองวาดลงมาอีกครั้งทว่ามันเบี่ยงตัวหลบแล้วใช้มือบีบคอของทองแล้วผลักเข้าไปกระแทกต้นไม้ อักกก ก่อนที่จะใช้ดาบเสียบไปที่ร่างของทองทว่า เคร้งงงง สหายของเขาเข้ามาช่วยได้ทันเขาปัดดาบของมันออกไปแล้วสับไปที่แขนของมังรามันจึงต้องปล่อยมือจากทองแล้วพลิกตัวเหวี่ยงดาบตัดไปที่หัวของชายที่มาช่วยทอง ฉัวะ หัวของเขาขาดกระเด็นเืสาดออกมา
ทอง “ไอ้สารเลว” ทองขาดสติพุ่งเข้าหามังราทันทีทว่าลูกน้องของมังราเข้ามาขวางเอาไว้ทองสู้ยิบตาเขาสังหารพวกมันร่วงเป็ใบไม้ทว่าเขาเองก็โดยฟันไปหลายแผล ส่วนเ้าพระยาเรืองก็สังหารพวกมันอย่างคนบ้าเช่นกันคมดาบของเขารวดเร็วมาก ดาบเล่มหนึ่งเหวี่ยงมาทางเ้าพระยาเรืองเขาหลบแล้วสวนออกไป เคร้งงง
เื่ “แกนี่เอง “มันหัวเราะ
” เล่นกับลูกน้องแกไม่สนุกเลยมาเล่นกับแกไง “มันใช้มีดสั้นปัดดาบออกก่อนจะใช้ดาบอีกมือฟันลงมาที่ร่างของเ้าพระยาเรือง ฉัวะ หน้าอกของเขามีแผลลากยาวลงมาทันทีอย่างไรก็ตาม ฉัวะ เ้าพระยาเรืองก็ฟันสวนกลับไปที่เอวของมันเช่นกัน เคร้งงง แน่นอนว่ามันปัดดาบได้
มังรา “สมเป็แกดีไอ้เรือง” ทั้งสองปะทะดาบกันอย่างดุร้าย เคร้งๆๆๆๆ ฝีมือทั้งสองเข้าขั้นยอดฝีมือทว่ามังราฝีมือสูงกว่าเ้าพระยาเรืองขั้นหนึ่งเขาจึงโดนฟันอย่างต่อเนื่อง
มันราหัวเราะชอบใจที่ไม่ได้เจอคนที่มีฝีมือแบบนี้มานานแล้วทั้งสองต่อสู้กันอย่างดุเดือดทหารอีกสองคนของเ้าพระยาก็โดนฆ่าตายไปในที่สุดตอนนี้เขาเหลือแค่สามคนต่อแปดคนแล้ว และยังมีกำลังเสริมที่ยังมาไม่ถึงอีกจำนวนหนึ่ง
“พวกท่านหนีไปก่อนข้าจะรั้งมันไว้เอง” ทองส่ายหน้า
“ไอ้แสนเอ็งบ้าไปแล้วหรือแปดต่อหนึ่งเ้าเป็จอมเวทย์งั้นหรือ” แสนยิ้มออกมา
แสน “แล้วเอ็งมีทางเลือกหรือไรฝากลูกเมียเข้าด้วยแล้วกัน” เ้าพระยากลอกตา
เรือง “ไอ้แสนเอ็งคิดว่าเอ็งจะรั้งพวกมันได้กี่นาทีกันเกรงว่าพวกขาวิ่งไปไม่ถึงสามก้าวเอ็งก็ตายแล้วหากจะตายก็ตายด้วยกันเนี่ยแหละเราสู้ตาย “ย้อนไปก่อนหน้านี้ไม่กี่ชั่วโมงวันนินลืมตาตื่นขึ้นมาก็พบว่าเขาอยู่ในป่าชุดของเขาค่อนข้างแปลกมากมันเป็เหมือนกางเกงข้ายาวแบบญี่ปุ่นผูกเอวทว่าก็ยังดูมีความเป็ไทยอยู่ส่วนเสื้อเป็เชื่อชาวบ้านของไทยประยุกต์ อารมณ์เหมือน ทองเอก (ทองเอกละครไทย) ที่ตัวของเขามีมีดพกและธนูเขามองตัวเองที่สวมชุดแปลกๆ ก็สับสนไปหมดอากาศที่นี่ค่อนข้างเย็นนินพบว่าเขาอยู่ริมน้ำเขาดีดตัวขึ้นมาแต่ก็ต้องนอนลงไปอีกครั้งความทรงจำเ้าของร่างเดิมที่ไม่ค่อยปะติดปะต่อเข้ามาในหัวของเขาพบว่าเขาคือพรานหนุ่มพ่อแม่ตายไปตอนอายุเจ็ดขวบเข้าจึงอาศัยอยู่ที่วัดที่มีพระแค่สามรูปในหมู่บ้านชายแดนที่ชื่อว่าหมู่บ้านบางเพลง เ้าของร่างเดิมชื่อเดียวกับเขานินคนนีัร่ำเนี่ยนวิชาการต่อสู้และเวทมนตร์กับหลวงตาบัวเขาเป็คนที่อ่านออกเขียนได้หมูบ้านนี้ไม่ธรรมดามีคนอ่านออกเขียนได้เกือบทั้งหมดเพราะหลวงตาบัวสอนนั่นเองที่มาของหลวงตาไม่มีใครรู้แต่เขาทำให้หมูบ้านนี้แข็งแกร่งมากทหารอังวะที่ผ่านเข้ามาล้วนไม่รอดออกไป เขาจำเื่ราวได้ไม่มากนักความทรงจำบางอย่างไม่ปะติดปะต่อกัน
นิน” บ้าจริงรถบรรทุกคืออุปกรณ์ส่งคนข้ามมิติมาจริงๆ ด้วย “เขาดีใจขึ้นมาแต่เขาก็ต้องขมวดคิ้วอีกครั้ง
นิล “เวรเอ๊ยแกเรียนวิชาอาคมมามากมายแต่แกตายเพราะโดนงูกัดเนี่ยนะ” เ้าของร่างเดิมแช่ว่านรวมถึงสักน้ำมันทั้งตัวให้หนังเหนียวและมีพลังมากกว่าคนปกติทว่าเขาดันเจองูกัดจนตายนี่มันน่าอนาถจริงๆ เขามองข้าตัวเองที่มีรอยกัดของงูเดาว่าน่าจะเป็งูจงอางนินสำรวจว่าเมื่อเขาย้ายร่างมาแล้วพิษงูก็หายไปด้วยเขาขยับร่างกายสักพักพบว่ามันสบายมากเขาเหมือนมีพลังมากกว่าปกติเสียด้วย เอามองหน้าตัวเองในน้ำก็ต้องร้องออกมาคืนนี้แสงจันทร์ค่อนข้างสว่าง
นิล” ไอ้เ้านี่ก็หน้าตาดีไม่เบาเลยหล่อกว่าเราหลายขุมนัก “จากนั้นเขาเดินออกมาจากป่าตามความทรงจำของนินในโลกนี้ทว่าความทรงจำของเขาไม่ปะติดปะต่อทำให้เขาหลงทาง
นิล” เวรเอ๊ยแล้วฉันจะไปอย่างไรเล่าเนี่ย “เขาเริ่มเกาะรอยตัวเองเพื่อหาทางกลับไปยังหมู่บ้าน เขาใช้เวลาเดินหาทางออกอยู่นานก็ได้ยินเสียงการต่อสู้ดังขึ้น
นิล” เสียงอะไรกัน “นินค่อยๆ เดินตามเสียงไปอย่างเงียบเฉียบตอนเขามาถึงทองาเ็สาหัสมีดาบเสียบร่างเขาสองเล่ม แสนก็ปางตายเช่นกันเ้าพระยาเรืองยกมือพนมขึ้นแล้วพูดบางอย่างออกไปเกิดเสียงฟ้าร้องออกมาราวกับว่าตอบรับคำขอของมัน
” ฮ่าๆ ไอ้เรืองไม่ว่าเอ็งจะมีวิชาอาคมแค่ไหนแต่วันนี้เป็วันตายของเอ็ง “มันเหวี่ยงดาบไปที่คอของเ้าพระยาเรืองทว่าตอนนั้นเอง ซวบบบบ ไหล่ของมันโดนลูกธนูเสียบจนทะลุมาด้านหน้าพวกมันหันไปก็เจอเท้าถีบเข้ามาที่หน้าของพวกมันแล้ว ปังงง จากนั้นมีดพกก็แทงเข้าไปที่ร่างของชายอีกคนที่หันกลับมา สวบบบบ มังราหันมาก็พบร่างคนที่ว่องไวราวกับผีโจมตีทหารของเขาหกคนร่วงเป็ใบไม้นินรวดเร็วราวกับปีศาจมีดของเขาล้วนเข้าจุดตาย
มังรา” ไอ้บัดซบ “มันพุ่งไปยังเงาร่างนินแล้วเหวี่ยงดาบใส่นิน เคร้งงง นินใช้มีดสั้นรับไว้แล้วแล้วเตะออกไป
มังรา “ไอ้บัดซบ” มังราหลบแล้วเตะสวนกลับไป ปังงง นอนหลบแล้วดีดตัวกลับหลังเข้าไปในกอหญ้าด้วยความมืดทำให้ทุกคนหาเขาไม่เจอ คนที่เหลือรีบช่วยกันมองหาร่างนินที่หายไป มังราหันไปหาพวกของเ้าพระยาเื่ก็พบว่าพวกเขาหายตัวไปแล้ว
” อ๊ากกก ข้าจะฆ่าแกไอ้เวร “มังราโกรธจัดทว่าอาการาเ็จากลูกธนูก็ส่งผลแล้ว
มังรา “มันยิงร่างข้าเข้าได้อย่างไร” ต้องรู้นะว่าเขามีวิชาอาคมแกร่งกล้ามากธนูหรืออาวุธธรรมดาไม่อาจทำให้ร่างกายาเ็ได้แต่นี่ธนูล่าสัตว์ธรรมดาแต่สามารถยิงเขาจนทะลุได้นี่มันไม่ธรรมดาแล้ว เมื่อประเมินสถานการณ์เขาสั่งให้ทหารไม่ต้องตามรอกำลังเสริมมาช่วยตอนนี้มันาเ็หนักศัตรูไม่ธรรมดาเลย ส่วนด้านเ้าพระยาเรืองทั้งสามคนโดนลากออกมาราวกับลากไก่ แน่นอนว่าพวกเขาสลบไปแล้วก่อนที่นินจะลงมือเขาฟังภาษาออกว่าพวกนี้คือคนไทยส่วนอีกพวกแม้จะพูดไทยได้แต่สำเนียงอังวะนินเป็สายลับไทยดังนั้นเรารู้หลายภาษาในแทบประเทศเพื่อนบ้านเขารู้เกือบทุกภาษาจึงตัดสินใจช่วยทั้งสามคน
ในตอนเช้าทุกคนตื่นขึ้นมาก็พบว่าพวกเขาได้รับการประถมพยาบาลแล้ว พวกเขาเห็นชายหนุ่มกำลังย่างปลาอยู่หลายตัว
ทอง” เ้าหนุ่มเ้าช่วยเราไว้หรือ “นินหันมาตอบ
นิน “น้องจากผมจะมีใครอีกหรือ “นินมองไปที่ทั้งสามคน
นิน” พวกพี่ชายเป็ใครกันแน่ทำไมถึงมาอยู่ในป่านี้ได้ “นินดูไม่ออกว่าพวกเขาเป็ใครเพราะพวกเขาใส่เกราะเบาแบบพวกสายลับคล้ายจีนผสมญี่ปุ่นที่ทำให้เขาสับสนตกลงเขาทะลุมิติมาประเทศอะไรกันแน่
นิน “ถ้าเป็ความลับก็ไม่ต้องบอกผมหรอกผมไม่อยากเดือดร้อน” เ้าพระยาเอ่ยขึ้น
เ้าพระยา “พ่อหนุ่มนายเป็ใครกันทำไมมาอยู่กลางป่าแบบนี้” นินหลี่ตาลงไม่ตอบเขาแต่ถามกลับงั้นหรือไม่ไว้ใจสินะ
นิน” ผทหรือแค่ชาวบ้านหนึ่งน่ะ” ทั้งสองคนมองหน้ากัน
เ้าพระยาเรือง “หมายความว่าไงชาวบ้านหนึ่ง” นินจึงอธิบายให้ฟังว่าหมายถึงคนไม่สำคัญเป็แค่ตัวประกอบในฉาก ทั้งสองถึงกับพูดอะไรไม่ออกจะพูดคำที่ให้เข้าใจยากไปทำไม
นิน” เอาแบบนี้เราไม่จำเป็ต้องรู้จักกันหรอกข้าก็แค่ผ่านทางมาเห็นเราเป็คนไทยด้วยกันผมเลยช่วยพวกคุณไว้ก็เท่านั้น “เ้าพระยาเรืองส่ายหน้า
เ้าพระยาเรือง” ไม่ได้เ้ามีพระคุณกับเรา” นินประหลาดใจทั้งที่เขาอยากให้ความสัมพันธ์มันจบง่ายๆ แต่ตาลุงคนนี้้าสานต่องั้นหรือ
นิน “ผมบอกแล้วไงว่าไม่จำเป็เราแค่บังเอิญเจอกันเท่านั้น” เ้าพระยาเรืองจ้องตาเขา
พระยาเรือง “ไม่เอาน่าหลานชายการพบกันถือว่าเป็วาสนา” นินมองเขาแล้วทำตาปริบๆ แบบนี้ยิ่งไม่น่าไว้ใจ
นิน “ไม่เอาน่าลุงผมแค่ช่วยไว้พรุ่งนี้เราต่างคนต่างไปดีกว่า “เ้าพระยาเรืองไม่ยอม
เ้าพระยา “ไม่ได้ข้ากับเอ็งมาเจอกันแล้วแถมช่วยชีวิตพวกเราสามคนข้าจะปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้หรอก” นินหน้ากระตุกทั้งสองยื้อกันไปมาจนสุดท้ายนินทนไม่ไหมเพราะตาลุงนี่ตื้อเขาไม่เลิก
นิน “ก็ได้ๆ ผมชื่อ นิน หรือ ธนินท์ สุนทรโสภา พอใจไหม” …
243
