ไปเกิดใหม่เป็นสาวน้อยบ้านนา

สายน้ำเย็นใสไหลเอื่อยต้องแสงตะวันยามอัสดง เป็นประกายระยิบระยับราวกับแสงเพชร เมฆสีแดงหม่นสะท้อนบนผิวน้ำ ทำให้ดูสงบ สวยงาม น่าหลงใหล

ฉากที่เด็กน้อยบ้างก็กำลังนั่งยอง ๆ ไล่จับกุ้ง บ้างก็ก้มตัวลงเก็บกับดักจับปลา เต็มเปี่ยมไปด้วยความมีชีวิตชีวา สร้างสีสันให้กับยามเย็นอันเงียบสงบ

ทันใดนั้น เสียงร้องไห้ดังก้องก็ได้ทำลายฉากที่สงบเงียบและสวยงามลงในพริบตา พวกเด็ก ๆ ในกลุ่มต่างตามหาที่มาของเสียงร้องไห้

“ฮึก…เจ็บมาก ฮึก…ข้าเจ็บ ฮือ…ข้าจะหาท่านพ่อ” เป็นเด็กน้อยคนหนึ่งที่ถูกก้ามกุ้งหนีบ เจ็บจนร้องไห้เสียงดัง กำลังนั่งเสียใจอยู่ริมตลิ่ง

หยุนหยางที่ยืนอยู่ในน้ำ ใช้มือคลำหาปลาตามหลุมโคลนข้างตลิ่ง เงยหน้าขึ้นแล้วโบกมือให้เสี่ยวห่าว (มีชื่อจริงว่า ห่าวซวน) ที่ร้องไห้อยู่ “อย่าร้อง เป็นลูกผู้ชายต้องเข้มแข็ง อดทนต่อความเจ็บปวดให้ได้”

หนิงเฉิงที่ยืนสั่งการอยู่บนฝั่ง ถุยก้านหญ้าที่คาบไว้ในปากทิ้ง “เจ้าเป็นผู้ชาย อย่าเอาแต่ร้องไห้แล้วเรียกหาพ่อ เมื่อประสบกับปัญหา  เจ้าต้องทำตัวให้เข้มแข็งเข้าไว้ วันข้างหน้าถึงจะปกป้องคนที่เจ้ารักได้”

เด็กน้อยปาดน้ำตาบนใบหน้าและพยายามหยุดร้องไห้ “ข้าเป็นผู้ ฮึก…ชาย ข้าจะต้อง ฮึก.. ไม่ร้องไห้ ข้าต้องเข้มแข็ง ฮึก…วันหน้าข้าจะปกป้องท่านพ่อท่านแม่และครอบครัวของข้า”

เด็กอ้วนรู้สึกมีความสุขที่กระตุ้นให้อีกฝ่ายเกิดแรงฮึดและหยุดร้องไห้ได้สำเร็จ

หยุนหยางและหนิงเฉิงมองตาแล้วยิ้มให้แก่กัน เข้าใจกันและกันโดยปริยาย

สงบได้ไม่นานก็มีเสียงร้องโวยวายดังขึ้น เป็นหยุนหลางนั่นเองที่ทำเสียงเอะอะ “ปลาตัวใหญ่ เร็วเข้า มาช่วยข้าจับเร็ว ๆ ปลาตัวใหญ่สะบัดแรงมาก ข้าจับคนเดียวไม่อยู่”

เด็กส่วนหนึ่งเฮโลวิ่งไปช่วย หยุนหลางรีบตะโกนบอกคนที่อยู่บนฝั่ง “เร็วเข้า รีบมาช่วยข้ายกตะกร้าขึ้นไป”

เด็กที่โตหน่อย 2-3 คน ช่วยกันลากตะกร้ามาริมตลิ่งก่อนจะยกขึ้นมาวางบนพื้นห่างไกลจากน้ำพอสมควร ปลาดิ้นสะบัดแรงมากจนกลัวว่ามันจะกระโดดออกจากตะกร้าหนีลงน้ำไป

“หยุนหลาง เจ้าไม่เป็นอะไรนะ”

มีเสียงชื่นชมดังระงมจากเหล่าเด็ก ๆ ที่อยู่บนฝั่งเมื่อเห็นขนาดของปลา จนเด็กชายตัวน้อยที่ถูกถามเชิดหน้าขึ้นสูงอย่างภูมิใจ “ข้าไม่เป็นอะไร”

ปลาชิงหยู (ปลาเฉาพันธุ์หนึ่ง) ตัวใหญ่และยาวกว่าแขนเด็ก กระโดดหลุดออกมาจากตะกร้า สะบัดน้ำโคลนกระเด็นโดนทุกคนที่ยืนมุงดูอยู่ถ้วนหน้า

แม้เสื้อผ้าจะเปียกจนโดนผู้ใหญ่ดุยามกลับบ้าน เด็กกลุ่มนี้ก็ไม่สนใจ เมื่อเทียบกับความสุขที่จะได้กินของอร่อย

จิตใจของเด็กนั้นบริสุทธิ์และเรียบง่าย ใช้ชีวิตสมวัยอย่างสนุกสนาน ปราศจากความกังวลและทุกข์ร้อน

ต้าเป่า (มีชื่อจริงว่า ตงหยาง) ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ หยุนหยางก็ตะโกนเสียงดังออกมาเช่นกัน “พี่หยุนหยาง ดูสิ ข้าก็จับได้ปลาตัวใหญ่เหมือนกันล่ะ”

“เจ้าทำดีมากต้าเป่า จับตะกร้าไว้ให้มั่น ข้าจะเรียกคนมาช่วยเจ้าเอง”

หนิงเฉิงยังไม่ทันเห็นตัวปลา แต่เด็กสองคนในน้ำต่างพากันส่งเสียงดังจนปวดหู เขาจึงตะโกนออกไป “ต้าเป่า เสี่ยวหยางจื่อ พวกเจ้าเบาเสียงลงหน่อย เดี๋ยวปลาที่จับได้ก็ตกใจจนว่ายหนีไปหรอก…. เฮ้ เฮ้ เอ้อเทียน (มีชื่อจริงว่า เทียนมิ่ง) โจวจื่อ (มีชื่อจริงว่า โจวลู่) พวกเจ้ามาช่วยทางนี้หน่อย เราได้ปลาตัวใหญ่อีกแล้ว เฮ้ย….นั่น ๆ จับเร็ว สมบัติอันล้ำค่าตัวใหญ่อยู่ข้าง ๆ เจ้านั่นน่ะ รีบจับเร็วเข้าก่อนพวกมันจะหนีไป” 

“ตรงนี้ก็มี ๆ”

“ตรงนี้มีแต่กุ้งตัวใหญ่ ๆ มาช่วยกันจับเร็วเข้า”

……………………………………..

เสียงโหวกเหวกโวยวาย เสียงน้ำกระเซ็น เสียงหัวเราะขบขัน เป็นเสียงที่ทำให้หัวใจของทุกคนเบิกบาน

เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข

หนิงเฉิงตะโกนโวยวายเสียงดัง “ต้าเป่า กินให้น้อยลงหน่อย แบ่งให้พวกน้อง ๆ บ้าง พวกเขากินไม่ทันเจ้าแล้ว”

หยุนหยางหยิบกุ้งย่างเสียบไม้ที่สุกจนเปลี่ยนเป็นสีแดงไปทั้งตัวยื่นไปให้น้องชายของตน “อาหลาง ตัวนี้สุกแล้ว รีบกินเร็ว”

เสี่ยวห่าวตัวน้อยหลับตาพริ้ม ซึมซับรสชาติแสนอร่อยของกุ้งย่างที่เพิ่งเคยกินเป็นครั้งแรก เคี้ยวในปากอย่างช้า ๆ “หอมมาก อร่อยมาก”

สามแสบบ้านหลี่เป็นที่ชื่นชอบของเด็กกลุ่มนี้มาก ถึงขนาดติดตามและยกให้พวกเขาเป็นลูกพี่ใหญ่ของตน “พี่หนิงเฉิง พี่หยุนหยาง พี่หยุนหลาง ไว้คราวหน้าเรามาย่างกุ้งกินกันอีกนะขอรับ”

“พี่หนิงเฉิง พี่รอง อย่าลืมเก็บกุ้งย่างกลับไปฝากซีซีด้วยนะ”

กุ้งย่างแสนอร่อยนี้เป็นหนึ่งในของโปรดของสาวน้อยหยุนซี

“ใช่ ๆ ต้องเอากลับไปฝากซีซีด้วย” เจ้าเด็กอ้วนที่เพิ่งนึกขึ้นได้ก็รีบหยิบกุ้งเสียบไม้หลายตัวมาถือไว้ในมือ

เด็กคนอื่นต่างช่วยกันเลือกกุ้งตัวใหญ่ยื่นส่งให้ “เอาไปฝากซีซี”

“คราวหน้าถ้าไม่ลืม ข้าจะเอาตั้วเจียว (พริกดองแบบหูหนาน) ที่ท่านย่าทำมาให้พวกเจ้ากินกับปลาย่าง กุ้งย่าง รับรองอร่อยจนพวกเจ้าอยากกินซ้ำ”

ที่จริงหยุนหลางก่อกองไฟขึ้นเพราะกลัวทุกคนที่ตัวเปียกโชกจะหนาวจนเป็นหวัด แล้วจะถูกผู้ใหญ่ดุตอนกลับถึงบ้าน ไม่คิดว่าหยุนหยางและหนิงเฉิงจะเปลี่ยนมันเป็นการชุมนุมกินกุ้งย่างในตอนท้าย

…………………………………..

ตอนนี้บ้านหลี่กำลังยุ่งอยู่กับการรับซื้อหน่อไม้และพริก

พวกเขาจับปลาได้เป็นจำนวนมาก แต่ละคนเลือกปลาตัวใหญ่ ๆ กันไปคนละ 2-3 ตัวเอากลับบ้าน เพื่อรับคำชมเชยและเป็นข้ออ้างเลี่ยงการถูกดุที่หนีมาเล่นน้ำจนตัวเปียก

สามแสบบ้านหลี่ก็เดินกลับบ้านพร้อมปลาตัวใหญ่หลายตัวในมือและรอยยิ้มเต็มหน้า 

ทันทีที่กลับถึงบ้าน พวกเขาก็เอาปลาไปวางตรงหน้าหยุนซีเป็นเชิงอวด ส่งกุ้งย่างเสียบไม้ในมือให้ แล้วยืนคอยคำชมอย่างใจจดใจจ่อ “ซีซี พวกพี่เอากุ้งย่างมาฝาก รีบกินซะสิ ยังอุ่น ๆ อยู่เลย”

หยุนซีหยิบกุ้งตัวใหญ่มาแกะเปลือกแล้วเอาเข้าปาก ยิ้มจนตาหยีกับเนื้อเด้ง ๆ แน่น ๆ และรสชาติหวาน หอม อร่อยของกุ้งย่าง “อร่อยมาก ขอบคุณพี่ ๆ เจ้าค่ะ”

เด็กน้อยกินพร้อมกับมองสำรวจพวกพี่ชายที่ยืนตรงหน้า คิดอยู่ชั่วครู่ “พวกพี่แอบไปเล่นที่แม่น้ำมากันใช่มั้ย? ถ้าท่านปู่ท่านย่ารู้ พวกท่านโดนตีแน่”

หนิงเฉิงเป็นคนแรกที่เอ่ยปากประจบ “ซีซีคนดี อย่าบอกท่านปู่ท่านย่าเลยนะ คราวหน้าพวกเราจะขออนุญาตก่อนไป”

“ใช่ ๆ จะไม่ลงน้ำลึกด้วย” อีกสองคนพยักหน้าเป็นลูกคู่ 

ไม่ลงน้ำลึก, แม่น้ำที่ไหนตื้นบ้าง? มีแต่น้ำลึกและเชี่ยวกราก อันตรายทั้งนั้น

เด็ก ๆ ย่อมชอบเล่นน้ำเป็นธรรมดา แต่แม่น้ำจิ้งชุยนั้นมีทั้งส่วนที่ตื้นและส่วนที่ลึก หยุนซีกลัวว่าสักวันจะเกิดอันตรายขึ้นกับพวกเขา 

จึงแสร้งทำสีหน้าเย็นชา น้ำเสียงก็ไม่ต่างกัน “จะเล่นน้ำก็ต้องรู้จักระมัดระวังให้มาก ความปลอดภัยต้องมาก่อนเป็นอันดับแรก เกิดอะไรขึ้นก็ไม่มีเวลามาเสียใจภายหลังแล้ว”

ทั้งสามคนรีบพยักหน้ารับทันที “ไม่ต้องห่วง พวกเราจะระวังให้มาก จะคำนึงถึงความปลอดภัยก่อนอันดับแรก”

ปลาชิวหยูและเฉาฮื้อขนาดใหญ่หลายตัวที่วางอยู่ในครัว ทำให้บรรดาผู้ใหญ่ในบ้านเรียกตัวสามแสบมาอบรมจนหูชากว่าจะถูกปล่อยตัว

ปลาตัวใหญ่ขนาดนี้จับได้ง่าย ๆ เสียที่ไหน ถ้าลงน้ำลึกแล้วเกิดอันตรายขึ้นมาจะทำยังไง เจ้าเด็กพวกนี้นี่ ทำอะไรไม่คิด 

มองปลาชิวหยู 2 ตัวใหญ่และเฉาฮื้อตัวขนาดเล็กลงมาอีก 3 ตัว ในบ้านมีคนมาช่วยงานสิบคนน่าจะไม่พอทำอาหารเลี้ยง จึงบอกให้จิ้งชางไปวางตะกร้าดักปลามาอีกสัก 3-4 ตัวในตอนเช้าวันพรุ่งนี้

ปลาต้มผักกาดดอง, ปลาต้มเผ็ด คนที่บ้านกินจนเบื่อแล้ว เริ่มบ่นอยากกินอาหารแบบใหม่บ้าง

ค่ำนั้น หลังกินข้าวเสร็จหยุนหยางก็ยังคงติดใจสงสัย “ทำไมปลาชิวหยูถึงได้อร่อยขนาดนี้? ถ้าใส่หน่อไม้กับพริกดองตั้วเจียวเพิ่มจะอร่อยขึ้นหรือเปล่านะ?”

หลุนหลางชอบอาหารแบบตุ๋นมากกว่า “ข้าว่า ตุ๋นปลาแบบเครื่องในตุ๋นก็น่าจะอร่อยไปอีกแบบ”

“แต่ข้าว่ากินแบบต้มเผ็ดนี่ล่ะอร่อยที่สุด ยิ่งกินกับข้าวต้มข้น ๆ นะ พูดแล้วน้ำลายสอ”

ทั้งสามคนยังคงพูดคุยถึงเรื่องอาหาร แต่หยุนซีที่ได้ฟังอยู่เริ่มประมวลผลในสมอง เอาทุกอย่างที่ได้ยินมารวมกัน จนได้ผลสรุปออกมาเป็น ‘ปลากับไส้ต้มเผ็ดแบบเสฉวน’

ปลากับไส้ต้มเผ็ดเป็นอาหารขึ้นชื่อในท้องถิ่นของมณฑลเสฉวน วัตถุดิบหลักได้แก่ ไส้หมูที่ต้มสุกแล้วกับเนื้อปลาชิวหยู

เป็นอาหารที่ครบเครื่องทั้งสีสัน กลิ่นหอม และรสชาติอันเป็นเอกลักษณ์ ที่เผ็ดแต่ก็กลมกล่อม กินแล้วหยุดไม่ได้

‘ที่บ้านยังมีไส้ตุ๋นเหลืออยู่เยอะ พรุ่งนี้ให้ท่านย่าทำปลากับไส้ต้มเผ็ดให้กินดีกว่า คราวหน้าค่อยทำหนังหมูดองพริก’ 

ปลากับไส้ต้มเผ็ดต้องอร่อยมากแน่ ๆ 

เด็กทั้งสามคนยังคงนอนคุยกันเสียงดัง ส่วนหยุนซีหลับฝันหวานไปก่อนนานแล้ว

………………………………………………………

วันรุ่งขึ้น

พอท้องฟ้าเริ่มสว่าง ลานบ้านตระกูลหลี่ก็เริ่มมีคนเดินพลุกพล่านเช่นเคย จิ้งชางออกจากบ้านไปวางตะกร้าดักปลาแต่เช้าแล้ว 

เพราะเมื่อคืนมัวแต่คุยกันจนดึกดื่น เช้านี้หยุนหยางและหยุนหลางจึงตื่นสายจนหลิวซื่อผู้เป็นแม่ต้องมาปลุกถึงที่นอน เขาสองคนมีตาดำคล้ำเหมือนแพนด้า ไปโรงเรียนอย่างมึน ๆ งง ๆ แถมถูกอาเล็กและพี่ใหญ่ดุอยู่นาน

แม้แต่หนิงเฉิงก็นอนหลับจนใกล้ถึงเวลามื้อเที่ยง จึงได้ตื่นแล้วลุกขึ้นมา

หลังจากแปรงฟัน ล้างหน้า อาบน้ำจนสดชื่น กลับมามีเรี่ยวมีแรงอีกครั้งก็ทักทายเด็กน้อย “ซีซี ทำไมเจ้าตื่นเช้าจัง”

หยุนซีกรอกตามองบนไปที่อีกฝ่าย “ข้าก็ตื่นปกติ มีแต่เจ้านั่นล่ะ ที่นอนดึกแล้วตื่นสายเอาป่านนี้”

มื้อกลางวันเป็นอาหารทำง่าย ๆ น้ำแกงผัก ผัดมะเขือยาว เครื่องในตุ๋น

วันนี้มีคนมาขายของเยอะกว่าเดิม ส่วนใหญ่เป็นหน่อไม้ มีเพียวส่วนน้อยที่เก็บพริกมาขาย