'อะไรอีกเนี่ย?....'
หลังจากที่อยู่ท่ามกลางความมืดมิดจู่ๆทัศนียภาพของชายหนุ่มก็เปลี่ยนมาเป็ป่าใหญ่ในทันที
และก่อนที่ชายหนุ่มจะรวบรวมสติได้เสียงปริศนาก็ดังขึ้น
แต่เสียงปริศนาในรอบนี้เป็เสียงของผู้ชายที่ให้อารมณ์จริงจังและเ็า
[เ้าเข้าไปในนั้นได้ยังไง!!?]
โดยไม่ปล่อยให้ได้คิดเสียงปริศนาก็ตวาดใส่จนชายหนุ่มรู้สึกปวดหัว
"อึก..ผมเองก็ไม่รู้"
[ไม่รู้ยังงั้นหรอ?เ้าคิดว่าข้าโง่รึยังไง?]
[ไม่มีใครที่สามารถเข้าไปในนั้นได้ยกเว้นพวกเรา แต่เ้ากำลังบอกว่าเ้าสามารถเข้าไปได้ด้วยพลังของตนเองงั้นหรือ?]
ชิ
ชายหนุ่มเริ่มรู้สึกหงุดหงิดเพราะั้แ่ที่ข้ามรอยแยกมาก็มีแต่คำถามที่ว่า"ทำได้ยังไง?"มาตลอด
"ก็บอกว่าไม่รู้ก็คือไม่รู้ไง แล้วพวกคุณล่ะเป็ใครเอาแต่ถามนู่นนี่นั่นอยู่ได้"
[เ้ากล้าดียังไง....]
ชายหนุ่มเริ่มรวบรวมสติได้อีกครั้งจึงพยายามที่จะซักถามเสียงปริศนา
"ว่าแต่ที่นี่คือที่ใหน"
[ที่นี่หรอ?..ที่นี่คือ"ป่ามิอาจหวนคืน"ยังไงล่ะ]
"ป่าอะไรนะ?"
[ข้าไม่จำเป็ต้องพูดซ้ำ]
[ตามชื่อของมัน ผู้ใดที่ย่างกรายเข้ามายังผืนป่าแห่งนี้จะมิอาจหวนคืนกลับไปยังที่ที่จากมาตลอดกาล]
'อะไรเนี่ย ที่โลกเรามีป่าแบบนี้ด้วยหรอ-เดี๋ยวนะ'
ชายหนุ่มกวาดสายตามองไปรอบๆตัวทำให้เขาตระหนักได้ทันทีเลยว่าที่นี่ไม่ใช่ป่าทั่วๆไป
'มองผิวเผินอาจเหมือนป่าธรรมดาหากแต่สังเกตุดีๆจะพบพืชพันธุ์ที่ดูแปลกตาเต็มไปหมด'
และดูเหมือนต้นไม้บางต้นจะมีล่องลอยขีดข่วนจากสัตว์บางต้นก็ถูกหักครึ่ง จะยังไงก็ตามนี่ไม่ใช่โลกที่ชายหนุ่มรู้จักแน่ๆ
"แล้วคุณพาผมมาที่นี่ทำไม"
[เ้ามันน่าสงสัย]
"ก็ผมบอกไปแล้วไงว่าไม่รู้"
ชายหนุ่มยังคงยืนกรานในความบริสุทธ์ของตนเอง แต่ดูเหมือนเสียงปริศนาจะไม่ค่อยเชื่อใจสักเท่าไหร่
เสียงปริศนานิ่งเงียบไปซักพักราวกับกำลังคิดบางอย่างอยู่ก่อนจะดังขึ้นอีกครั้ง
[ถ้าสิ่งที่เ้าพูดเป็ความจริงหลังจากที่ออกจากป่าแห่งนี้แล้ว จงเดินทางไปยังโบสถ์ที่เมืองเคย์ฟอร์ที่อยู่ทางตอนเหนือซะ]
[ข้าจะรอเ้าอยู่ที่นั่น]
.
.
เงียบกริบ....
ชายหนุ่มยืนนิ่งอยู่กับที่นานกว่านาทีเพื่อให้เสียงปริศนาพูดต่อ จนผ่านไปกว่า10นาทีก็ไม่มีเสียงใดตอบกลับ
'ทำไมจู่ๆเขาถึงเงียบล่ะ นี่เขาคงไม่คิดจะให้เราออกจากป่านี่เองหรอกนะ?
ถ้าหากสิ่งที่เสียงปริศนาพูดเป็เื่จริงป่าแห่งนี้จะมีทางให้ออกหรือ?
ไม่ต้องพูดถึงการหาทางออก แค่การเอาชีวิตรอดจะเป็ไปได้รึปล่าวก็ยังไม่รู้
จนแล้วจนรอดผ่านมากว่าชั่วโมงก็ยังไม่มีเสียงใดตอบกลับจนตะวันเริ่มลับขอบฟ้า
ฟุบ
'ซวยแล้วไง โดนทิ้ง....'
ชายหนุ่มถึงกับเข่าอ่อน จริงอยู่ที่เขาโหยหาและชื่นชอบในเื่แฟนตาซีแต่พอเอาเข้าจริงมันก็หน้าหวั่นใจไม่น้อย
นั่นก็เพราะปกติในนิยายหรือมังงะแนวต่างโลก คนที่ถููกอัญเชิญมักจะไปโผล่ที่เมืองหรือไม่ก็ป่าไกล้ๆกับหมู่บ้าน
จริงอยู่ที่บางเื่ก็ถูกอัญเชิญมายังในสถานที่ที่โหดร้ายแต่พวกเขาเ่าั้ต่างก็มีสกิลสุดโกงเพื่อเอาตัวรอด
แล้วนี่มันอะไร?
นอกจากตัวและเสื้อผ้าก็ไม่มีอะไรอีกแล้ว
โครกกก
หิวก็หิวเพลียก็เพลียแต่ก็ไม่รู้จะทำยังไงดีเพราะที่นี่มีแต่พืชผลที่ไม่รู้จัก
ขณะที่คิดอย่างนั้นชายหนุ่มก็เหลือบไปเห็นผลไม้ลูกเล็กสีแดงหล่นอยู่ที่พื้นใต้ต้นไม้ต้นหนึ่ง
ตึก ตึก ตึก
ชายหนุ่มหอบร่างตัวเองเดินไปที่ต้นไม้ต้นนั้นแล้วค่อยๆก้มตัวลงไปหยิบขึ้นมาด้วยมือที่อ่อนแรง
'ไม่กินก็หิวตาย!!'
หลังจากคิดเสร็จชายหนุ่มก็โยนผลไม้ลูกนั้นเข้าปากโดยทันที
ฟุบ! งั่ม งั่ม งั่ม!
การเคี้ยวสามครั้งแรกให้รสชาติที่เปรี้ยวแต่พอเคี้ยวครั้งที่สี่...
งั่ม!!!
"อ๊ากกก เผ็ด!!!"
1K
