ณ เมืองหลวงของดินแดนผืนป่าทวีป Kallente
“ ริคฟินนน….ริคฟินนน….ริคฟินน !! ” เสียงปลุกเล็กๆ จากผู้หญิงคนหนึ่งที่มีดวงตาสีฟ้า หูยาว ผิวขาว ซึ่งเป้นเอกลักษณ์เฉพาะของพวกเอลฟ์ นั่นก็คือแม่ของริคฟิน นามว่า กิเซล่า
“ อาา...ข้าตื่นแล้วท่านแม่ทำไมวันนี้ท่านปลุกข้าแต่เช้าเลยละ ?” ริคฟินด้วยความสงสัยพร้อมกับค่อยๆลุกขึ้นมาบิดขี้กียจ “ หาววววววววววววววววววว ….. แจ้บๆ ” ริคฟินมีตาสองสี ข้างหนึ่งสีฟ้า และอีกข้างหนึ่งเป็สีดำั้แ่เกิด รวมถึงหูของเขาที่สั้นกว่าเอลฟ์คนอื่นๆ ผิวของเขามีสีแทนซึ่งแตกต่างจากแม่ของเขาและเอลฟ์คนอื่นๆ ริคฟินได้คำตอบจากแม่เขาว่า “ มันเป็ความผิดพลาดจากกรรมพันธ์ ” พ่อของริคฟินตายั้แ่ยังไม่เกิด ซึ่งนั่นก็เป็คำบอกเล่าจากแม่เขาเหมือนกัน
“ ลูกลืมแล้วหรอว่าวันนี้เป็วันฉลองชัยชนะ 300ปี ที่เราได้สะกดพวก Orc ไว้ในดินแดนต้องห้ามนั่น
ทุกคนจะต้องไปร่วมงานเพื่อเฉลิมฉลองชัยชนะที่ ต้น Kallente ดังนั้นลูกไม่มีสิทธิ์ที่จะปฏิเสธงานนี้นะ ริคฟิน ” กิเซล่าพูดดักไว้ก่อน เพราะไม่ว่างานไหนๆ ริคฟินก็ต้องแกล้งทำป่วยไม่สบายเพื่อหาข้ออ้างที่จะไม่ไปร่วมงานเลี้ยงตามเทศกาลต่างๆเลย เหตุเพราะ ริคฟินมีตาที่ไม่เหมือนใคร และหูที่สั้นกว่าปกติ
จึงมักโดนเพื่อนคนอื่นๆล้อเลียนด้วยคำหยาบคาย มาั้แ่เด็ก
“ไอตาสองสี” “ไอตัวประหลาด!!” “เอ็งมันลูกปีศาจ!!” “อย่าเข้ามาใกล้นะเดี๋ยวหูข้าสั้นหมด5555”
มันเป็ปมความเ็ปที่ทรมาน จนเขาอยากจะหายไปจากโลกนี้
“.....ข้าเข้าใจแล้วท่านแม่ยังไงข้าก็ต้องไปสินะ…”
ริคฟินกล่าวพร้อมกับเสียงเศร้าๆ
“...........” กิเซล่าสังเกตถึงความเซื่องซึมของริคฟินจึงได้เข้าไปกอด
“ไม่เป็ไรนะยังไง...แม่ก็ยังอยู่กับเ้า” กิเซล่าพูดพร้อมๆกับกอด
...
..
ณ ลานต้นไม้ใหญ่ใจกลางเมือง
เสียงดนตรี เสียงขลุ่ย เสียงกลอง เสียงเครื่องดีด เครื่องสี เครื่องตีของเหล่าเอลฟ์ และการแสดงร่ายรำระบำอันงดงามของเหล่าเอลฟ์ ก็ได้เริ่มดังขึ้นทั่วเมือง แต่จะดังเป็พิเศษและคนเยอะมากที่สุดก็ที่ใจกลางเมือง ที่มีต้น Kallente อยู่
“ ริคฟิน ดูนั่นสิ ต้น kallente มันกำลังอวยพรให้พวกเราทุกคน เห็นประกายแสงนั่นไหม มันกำลังส่องลงมาที่เราทุกคน มันช่างสวยงามเหลือเกิน !! ” กิเซล่าชี้ให้ริคฟินดูถึงต้น kallente มันเป็ดังเทพีเสรีภาพ ที่คอยปกปักศ์รักษาชาวเอลฟ์ที่อาศัยอยู่รอบๆต้นไม้แห่งนี้ ต้น Kalente มีเวทย์มนต์ที่เป็บาเรียคอยคุ้มกัน พลังเวทย์มืด จากด้านนอก ซึ่งต้น Kallente นี้ในครั้งาใหญ่มันก็เป็ปราการสุดท้ายให้กับเหล่ามนุษย์และชาวเอลฟ์ ป้องกันพลังมืดจากพวก อสูรร้าย Morgrim warlock อีกด้วย
“ข้าเห็นแล้วท่านแม่ มันช่างงดงามเหลือเกิน” ริคฟินมองขึ้นไปดู พร้อมกับยิ้มด้วยความสุข แต่แล้วริคฟินก็ได้เกิดเห้นภาพนิมิตรขึ้นมา จู่ๆตาของริคฟินก็กลายเป็สีดำทั้งสองข้างราวกับถูกดูดกลืนิญญาและถูกควบคุมร่างไป ร่างของเขายืนแข็งทื่อ ริคฟินมองเห็นกองทัพของเหล่าอสูรร้าย พวกมันค่อยๆโผล่พ้นขึ้นมาจาก ผืนดินที่ละตัวๆ และตัวที่ดูทรงพลังที่สุด มันถือคฑา ที่มีเปลวเพลิงสีเขียวออกมาจากมรกตสีเขียวที่อยู่บนคฑาของมัน มันใส่ผ้าคลุมที่ดูเหมือนจอมเวทย์ เขี้ยวและเขาของมันยาวที่สุด ตัวของมันใหญ่กว่าร่างมนุษย์ถึง2เท่า และมันกำลังชี้นิ้วที่ดูน่าขยะแขยงลงไปที่พื้นพร้อมกับพูดดังๆว่า "ตื่นเถิดผองพี่น้องของข้าถึงเวลาที่เราจะต้องชำระแค้นแล้ว!!! " ทันใดนั้น ัั์น่าเกลียดน่ากลัว ตาเป็สีเขียว ทั้งตัวเปื้อนไปด้วยเื ตัวใหญ่กว่าร่างมนุษย์เป็ร้อยเท่า มันผุดขึ้นมาจากดินส่งเสียงร้องแหลมกึกก้องไปทั้งหัวของริคฟิน "ก๊าซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซ "
“ ริคฟิน !!! ริคฟิน!!! ตื่นสิลูก !!! ” เสียงเรียกของกิเซล่าปลุกให้ริคฟินตื่นอีกครั้ง
“ ท่านแม่!! ทำไมข้ามานอนอยู่บนพื้นแบบนี้ ” ริคฟินถามด้วยงุนงงเพราะจู่ๆมันก้ลงมานอนอยู่ที่พื้น รุมล้อมไปด้วยเหล่าเอลฟ์แถวนั้น
“ จู่ๆลูกก็สลบไปพร้อมกับพูดอะไรพึมพำๆ ก็ไม่รู้ ” กิเซล่าตอบ
“ นี่มันไอตัวประหลาดตาสองสีนี่หว่า !!! ใครให้เอ็งมาร่วมงานวันนี้วะ 5555555 ” เสียงคนแถวนั้นที่จู่ๆ ก็ะโดังขึ้นมา
" อ้าวไอผิดชาติเอ็งมาเกิด เอ้ย เอ็งมาร่วมงานกับเขาด้วยหรอวะ 55555555 "
" อย่าไปมองมันนานๆนะ เดี๋ยวตาจะเปลี่ยนสี 5555555 "
“ข้าขอโทษนะท่านแม่ !! ” ริคฟินลุกขึ้นและรีบวิ่งหนีออกไปพร้อมๆกับวิ่งร้องไห้ออกไป ชาวบ้านก็ได้แต่รุมหัวเราะเยาะเย้ยริคฟินตลอดทางที่เขาวิ่งกลับบ้าน แต่เขาก็วิ่งไปชนกับชายคนหนึ่งใส่ชุดคลุมปิดผมมือขวาถือไม้เท้าเหน็บดาบที่มีด้ามสวยงามประดับพลอยสีแดงเอาไว้ที่เอว เขาดูเหมือนจะเป็มนุษย์เขาดูกำยำมีพละกำลังพอควร ถ้าให้เดาเขาน่าจะเป็นักรบมากประสบการณ์หรือเป็ผู้มีความชำนาญในการรบ ริคฟินล้มลงและเงยหน้ามองไปที่เขา
680
