บทที่ 6 ความจริง
"ท่านพ่อท่านแม่ ท่านรู้ไหมว่าทำไมข้าถึงมีปราณธาตุมืด ทำไมปราณธาตุของข้าถึงไม่เหมือนกับของพวกท่าน? " เฉิงมู่รีบถามบิดามารดา
"เฮ้อ..." เฉิงม่อถอนหายใจแล้วมองภรรยา "ไหนๆ ลูกมู่ก็เปิดชีพจรปราณได้แล้ว ข้าว่าถึงเวลาต้องบอกความจริงให้กับลูกเราฟังแล้วล่ะ"
ไป่ฉิงหันมามองสามีด้วยความใ จากนั้นนางหน้านิ่วและพูดว่า "จะดีหรอท่านพี่? ลูกเรายังเด็กอยู่เลย"
เฉิงม่อตอบ "ลูกเราปีนี้ก็อายุสิบสี่แล้ว เขาไม่ถือว่าเด็กแล้ว ข้าว่าถึงเวลาที่ต้องเล่าความจริงให้เค้าฟังเสียที"
เมื่อไป่ฉิงได้ยินเช่นนั้น นางยังไม่อยากเห็นด้วย แต่เพื่ออนาคตของบุตรชาย ท้ายสุดนางตัดสินใจพยักหน้า
เฉิงซินยังคงทำหน้าตางงงัน หันหน้ามามองบิดามารดาด้วยความสงสัย
เฉิงมู่มีอาการแปลกใจไม่ต่างจากน้องสาว "ความจริง? ความจริงอะไรหรอท่านพ่อท่านแม่? "
เฉิงม่อหันมามองเฉิงมู่ด้วยแววตาเคร่ง มันเงียบเป็เวลาสั้นๆ ก่อนจะเปิดปากตอบอย่างใจเย็น "ความจริงคือเ้าไม่ใช่ลูกแท้ๆของพ่อกับแม่"
เฉิงมู่ใ มันตกตะลึงสมบูรณ์!!!
"ข้าไม่ใช่ลูกของพวกท่าน! ท่านพ่อท่านแม่ พวกท่านกำลังอำข้าเล่นอยู่ใช่ไหม!? " เฉิงมู่ถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
ไป่ฉิง เฉิงม่อ ทั้งคู่มองหน้ากันและหันมาส่ายหน้า ทั้งสองยังยืนยันคำเดิม
"ไม่จริงใช่ไหม!!! ท่านพ่อท่านแม่ต้องเพี้ยนไปแล้ว พวกท่านกำลังโกหกท่านพี่อยู่ใช่ไหม? " เฉิงซินก็คาดไม่ถึงด้วยเช่นกัน แต่ปฏิกิริยาของบิดามารดายังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง
ไม่ใช่เื่ล้อเล่น! มันคือเื่จริง!
เฉิงมู่รีบถาม "นี้มันเื่อะไรกัน!? "
มันอยากรู้ความจริง มันอยากรู้ว่าตกลงตัวเองเป็ลูกใครกันแน่ มันมาอยู่กับครอบครัวนี้ได้ไง บิดามารดาที่แท้จริงมันเป็ใครกัน พวกเขาไปอยู่ที่ไหน ไม่ใช่ว่าพวกเขาทอดทิ้งมันใช่หรือไม่!
เฉิงม่อตัดสินใจเล่าเหตุการณ์ในอดีตออกมาทั้งหมด "ในวันนั้นก่อนที่เฉิงซินจะเกิด วันหนึ่งข้าได้เข้าป่าเพื่อหาสมุนไพรต่างๆ เพื่อมาทำยาบำรุงครรภ์ ข้าได้พบคนาเ็กำลังอุ้มทารกไว้ในอ้อมกอด ข้าพยายามจะเข้าไปช่วย แต่เค้าได้ห้ามข้าเอาไว้ เค้าบอกว่ากำลังถูกคนตามล่า เค้ายื่นทารกมาให้ข้าแล้วรบกวนฝากข้าช่วยเลี้ยงดูทารกแทนเค้าด้วย เมื่อเค้ายื่นทารกมาให้ข้าเสร็จ ข้าเห็นเค้าจากไปแล้ว ดูเหมือนเค้าตั้งใจจะใช้ตัวเองล่อคนร้ายไปอีกทาง"
เฉิงม่อเล่าต่อเนื่อง "หลังจากวันนั้นข้าไม่เคยเจอเค้าปรากฏตัวขึ้นอีกเลย"
"ท่านพ่ออย่าบอกนะว่าทารกคนนั้นคือข้า!?" เฉิงมู่รีบถามอย่างรวดเร็ว
เฉิงม่อพยักหน้า "ใช่"
เฉิงมู่ทำสีหน้าใ มันไม่เคยคิดเลยว่าจะมีเหตุการณ์น่าเหลือเชื่อขนาดนี้เกิดขึ้นในวัยเด็กของมัน ซึ่งตอนนั้นมันยังคงเป็ทารกแบเบาะอีกต่างหาก
มันพลัดพรากพ่อแม่ั้แ่เด็ก!
เฉิงซินตะลึงงัน นางทำตัวไม่ถูก นางไม่คิดเลยว่าพี่ชายที่เติบโตมาพร้อมกันจะไม่ใช่พี่ชายแท้ๆ ของนาง นางมองเฉิงมู่อย่างเงียบๆ นางไม่รู้ว่าจะกล่าวคำใดออกมาในเวลานี้
หลังจากเฉิงมู่เริ่มทำใจได้ มันรีบถามต่อ "ท่านพ่อยังจดจำหน้าคนลึกลับได้ไหม? รูปร่างหน้าตาเค้าเป็ยังไง? "
เฉิงม่อส่ายหัว "ข้าไม่เห็นหน้าเค้า ตอนนั้นเค้าใส่ชุดคลุมสีดำอำพราง ใบหน้าของเขาถูกปกปิดอย่างมิดชิด เค้าแค่ยื่นทารกมาให้และหายตัวไปทันที ข้าไม่ได้ถามอะไรเค้าสักคำ นอกจากนี้..." เฉิงม่อลังเลอยู่ชั่วขณะ
"นอกจากนี้... นอกจากนี้ทำไมหรือท่านพ่อ? " เฉิงมู่ถามด้วยความร้อนรนและอยากรู้เื่ราวเพิ่มมากยิ่งขึ้น
"ข้าว่าเขาไม่ใช่คนธรรมดา บางทีเขาคงแข็งแกร่งยิ่งกว่าข้ามากเลยด้วยซ้ำ" เฉิงม่อตอบอย่างตรงไปตรงมา มันยังจำความรู้สึกกดดันตอนเผชิญหน้ากับบุคคลลึกลับได้อย่างชัดเจน
มันจำความรู้สึกตอนนั้นได้แม่นยำ!
การที่เฉิงม่อไม่สามารถตรวจสอบพลังปราณอีกฝ่ายได้ก็เป็เื่ที่พิสูจน์ข้อสันนิษฐานของมันได้แล้ว บุคคลลึกลับต้องทรงพลังเอามาก แต่ขนาดคนแข็งแกร่งระดับนั้นยังได้รับาเ็และถูกตามล่า มันบ่งบอกได้เลยว่าผู้ไล่ล่าของบุคคลลึกลับต้องเป็คนไม่ธรรมดามากด้วยเช่นเดียวกัน
"แข็งแกร่งกว่าท่านพ่อ!" เฉิงมู่ใมากยิ่งขึ้น มันรู้ว่าบิดาตรงหน้าเป็คนแข็งแกร่งมากคนหนึ่ง ในตระกูลสาขาเฉิงผู้คนให้ความเคารพบิดามาก ไม่ใช่เพียงรูปลักษณ์ที่เคร่งขรึม แต่พลังของบิดาก็สูงส่งมากด้วย ถึงกระนั้นบุคคลลึกลับกลับกลายเป็แข็งแกร่งยิ่งกว่า
เฉิงมู่ที่เพิ่งเปิดชีพจรปราณได้ จะมีปัญญาไปตามหาความจริงกับบุคคลลึกลับได้อย่างไร ไหนจะมีคนไล่ล่าบุคคลลึกลับที่น่าจะแกร่งยิ่งกว่าเขาอีก
เฉิงมู่ยิ่งคิดเื่นี้มากเท่าไหร่ มันก็คิดว่าเป็เพียงเื่ไกลตัวมากยิ่งขึ้นเท่านั้น ตอนนี้มันเริ่มทำตัวไม่ถูก มันไม่รู้ว่าควรจะทำอะไร อย่างไรต่อไปดี
ถ้าคิดตามหา มันจะเอาอะไรตาม? มันไม่มีเบาะแสและวี่แววสักอย่าง ยิ่งต้องตามหาคนแข็งแกร่งกว่าบิดาตรงหน้า นับว่าเป็เื่เพ้อฝันสิ้นดี
ดูเหมือนการตามหาบิดามารดาที่แท้จริงจะต้องกลายเป็ความฝันลมๆ แล้งๆไปเสียแล้ว ในเวลานี้เฉิงมู่ทำได้เพียงต้องปล่อยเอาไว้ก่อนอย่างเดียว
"ข้าควรทำอย่างไรดี ท่านพ่อท่านแม่ที่แท้จริงของข้าเป็ใครกันแน่? พวกเขาอยู่ที่ไหน? ข้าจะไปตามหาพวกเขาได้ยังไง? ข้าจะทีโอกาสเจอพวกเขาไหม? " เฉิงมู่รู้สึกโศกเศร้าและจิตใจเริ่มหลุดลอยไปไกลมากขึ้นเรื่อยๆ
338
