ชีวาทำหน้าใ คำว่าเป็ห่วงทำให้นาเดียกำลังสับสนในใจ เธอชอบชีวาหรือเกลียดชีวา สิ่งไหนมีน้ำหนักมากกว่ากัน “ผมขอโทษ ผมลืมเื่ล้างแผล” นาเดียได้ยินเเล้วสานสายตากับชีวาเข้า “ฉันจะล้างแผลให้คุณค่ะ” ในเวลานี้เขานึกถึงคำพูดของดร.เนฮ่า ถ้าคุณสามารถทำให้เธอคิดว่าคุณเป็ส่วนหนึ่งในชีวิตของเธอ เธอจะเดินเข้ามาหาเขาในฐานะคนรัก ชายหนุ่มเอ่ยขึ้น “ผมรู้สึกหิว” นาเดียยื่นแก้วเบียร์ให้ชายหนุ่ม “นาเดีย!!!” เสียงหัวเราะของนาเดียทำให้ชีวายืนส่ายหน้า “อย่ากวนประสาทผมได้ไหม ในชีวิตของผม ผมไม่เคยพลาดสักแมทช์” ชีวากระดกดื่มเบียร์จนหมดแก้ว “ผมจะปิดทีวี แต่มีข้อแม้” นาเดียเอียงใบหน้าสะบัดเส้นผมแล้วมวยผมขึ้น “เราไปนั่งทานอาหารค่ำที่ริมสระน้ำ”
“คุณคงไม่โยนฉันลงสระว่ายน้ำนะคะ” นาเดียทำหน้าทะเล้นใส่ชีวา
“นาเดีย!!!” ชีวาทำตาดุใส่เธอ
หญิงสาวรีบดึงถาดใบใหญ่ออกมา เรียงอาหารที่เธอปรุงสามอย่าง ชามสลัดไข่ กุ้งทอด และไก่อบ “ห้ามต่อว่าฉันด้วย เพราะว่าวันนี้ฉันทำงานล่วงเวลา โอทีชั่วโมงละเท่าไหร่คะ” ชีวาเดินอ้อมจะเปิดประตูตู้เย็น “ผมไม่จ่ายโอที” ร่างของนาเดียเข้าไปยืนขวางไว้ทันที “ไม่ให้ดื่มค่ะ” ร่างของเธอพิงบานประตู ชีวากักร่างของเธอไว้ ดวงตากลมโตหรี่มองใบหน้าเกลี้ยงเกลา ค่อยๆเหลือบมองนัยต์ตาสีนิลจนสายตาสานสบกันอีกครั้ง “มองผมแบบนี้้าอะไรครับ” นาเดียแสร้งตีหน้าบึ้ง พยายามกลั้นอารมณ์ที่หวามไหว กลิ่นโคโลญ์ของชีวาทำให้นาเดียหน้าแดงขึ้น “ฉันหายใจไม่ออกค่ะ” หัวคิ้มเข้มขมวดเข้าหากัน “ก็ได้ ผมจะไม่ดื่ม แต่ก็มีข้อแม้อีกข้อ” นาเดียผลักร่างของเขาอย่างแรง “พอแล้วค่ะ ตอนนี้ฉันหิวจริงๆค่ะ”
“คุณคิดว่าฉันแกล้งคุณใช่ไหมค่ะ” นาเดียถามและรอฟังความคิดของชีวาอย่างตั้งใจ “เปล่าครับ ผมรู้ว่าคุณมีเจตนาดี” นาเดียส่ายหน้า “ไม่ใช่ค่ะ คุณกำลังโกรธที่ฉันห้ามคุณแตะต้องตัวของฉัน คุณคิดว่าฉันอ่านสีหน้าและสายตาของคุณไม่ออก คุณพูดที่สนามหญ้า ว่าเราเป็เพื่อนกัน คุณจะต้องหาวิธีเข้าใกล้ฉันให้มากที่สุด ฉันเข้าใจค่ะว่าคุณช่วยฉันทุกอย่าง เพราะ…” นาเดียหยุดพูดน้ำตาคลอเบ้าตาทั้งสองข้าง “ผมไม่้ามีเซ็กกับคุณ ลืมเื่นี้ไปจากความคิดด้วย” ขีวาหันหลังให้เธอ นาเดียกำหมัดแน่น เธอทำปากขมุบขมิบบ่นเบาๆ “ไม่แน่จริง เดินหนีทุกครั้งที่เราอธิบาย” เขายกถาดอาหารออกไปที่ริมสระว่ายน้ำ “นาเดีย ขอเทียนไขชุดใหญ่และน้ำผลไม้ปั่นรสอะไรก็ได้”
นาเดียนั่งตรงกันข้ามชีวา เสียงถอนหายใจของเธอทำให้ชายหนุ่มเอ่ยขึ้น “ผมอนุญาติให้คุณลางานหนึ่งเดือน” นาเดียอมยิ้มระหว่างส่ายศีรษะไปมา ใจคิด..เหลือเชื่อจริงๆผู้ชายคนนี้ ช้อนของเธอกระทบปลายซ้อมของเขาในชามสลัด “คลิ๊ก” ชีวาหันไปหยิบแก้วน้ำผลไม้มาดื่มนิดหน่อย ดวงตากลมโตสบนัยต์ตาคมตรงๆ “คุณอนุญาติเองนะคะ ห้ามบ่น ห้ามตำหนิฉันด้วยนะคะ” ชีวาพยักหน้า แววตาพอใจของนาเดียทำให้ชายหนุ่มยิ้มกว้าง “นาเดีย เล่าเื่ชีวิตในวัยเด็กของคุณให้ผมฟังได้ไหม”
“ไม่ค่ะ” นาเดียตอบอย่างเร็ว เธอรินน้ำขวดลงในแก้วใส “ชีวิตในวัยเด็กของฉันไม่มีอะไรน่าจดจำ” นาเดียตอบเสียงเศร้าๆ “ไม่ต้องเล่าถ้าคุณไม่สบายใจ เราอยู่ในปัจจุบัน ผมหวังว่าในอนาคต คุณจะจดจำสิ่งดีๆของวันเหล่านี้ไว้ในความทรงจำ”
ชีวานึกอยากถอนคำพูดของตนเอง เพราะคำถามของเขาทำให้ใบหน้างามถอดสีหน้าซีดทันควัน “ถ้าฉันเป็ลูกสาวของอภิมหาเศรษฐีเหมือนเช่นคุณ คุณจะถามฉันว่าอะไรคะ คุณแค่รู้สึกเวทนาสงสารฉัน ที่ฉันเกิดมาไม่รู้ว่าพ่อที่แท้จริงคือใคร แต่ฉันรู้ว่าแม่แท้ๆคือใคร มันก็เพียงพอแล้วไม่ใช่เหรอคะ การเป็ลูกเมียน้อยหรือเมียหลวงมันคือคำต่อท้ายของคำว่าลูก อย่างน้อยคำว่าลูกนำหน้าคำเรียกพวกนั้นคะ คำว่าลูก...กฏหมายให้สิทธิ์มากมาย แม้กระทั้งพ่อแม่ที่แยกทางกัน ลูกก็คือลูกของทั้งสองฝ่าย ลูกมีสิทธิ์ใช้นามสกุลของฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งได้”
“นาเดีย...ผมขอโทษที่ทำให้คุณเสียใจ” ชีวายื่นมือเข้ากุมฝ่ามือของเธอแน่น “คุณจะขอโทษฉันทำไมคะ คุณไม่ได้ทำอะไรผิดเลย” นาเดียเลื่อนจานผลไม้ให้ชายหนุ่ม “แอปเปิ้ล คัสตาร์ด และ เค้กส้มค่ะ” ชีวาอึ้ง..จ้องเค้กส้มบนจานบางใส “คุณรู้ได้ไงว่าผมชอบเค้กส้ม” นาเดียตัดเค้กส้มก่อนอย่างอื่น ชิ้นเค้กส้มนำมาวางบนจานเล็กใส “คุณพารุณบอกค่ะ ในวันสมัครงาน อาหารคาวหวานที่คุณชอบทั้งหมด และกฏข้อห้ามเกี่ยวกันเื่บางเื่ค่ะ” ชายหนุ่มเลื่อนจานเค้กให้ห่างจากตน ”ผมอิ่มแล้วครับ” นาเดียถอนหายใจลึก นึกโทษตัวเองไม่น่าเปิดเผยเื่ที่คุณพารุณบอกเธอ “คุณจะไม่ชิมสักคำเหรอคะ ฉันทำเองนะคะ” น้ำเสียงเชิญชวนทำให้ชีวาเริ่มใจอ่อน “ก็ได้ ผมชอบเค้กส้มของร้านสวีทเทสตรงหัวมุมถนน รสชาติอร่อยจริงๆ”
“ทำไมจะไม่อร่อยคะ คุณรู้อะไรไหมคะ ฉันทำงานที่นั่นสี่เดือนเต็มๆ เค้กส้มที่ขายในร้านนั้นมันคือสูตรที่ฉันทำให้พวกเขา พวกเขาทรยศฉัน ฉัน ขอเข้าค่ายสิบวัน เขาไล่ฉันออกจากงาน ฉันอยากจะฆ่าเ้าของร้านด้วยซ้ำ” น้ำเสียงประกาศกร้าวทำให้ชีวาใ เธอกระทุ้งด้ามช้อนลงบนโต๊ะอย่างแรง ชีวาใมองปลายซ้อมที่จิ้มเนื้อไก่ย่าง “ใจเย็นๆครับ ผมจะชิมเค้มส้มของคุณ”
นาเดียได้ยินเสียงเห่าดังออกมาจากภายในห้องนั่งเล่น “แม็กคงหิว ฉันขอไปอุ้มเขามาก่อนนะคะ” กรงสุนัขนำมาวางใกล้โต๊ะอาหาร แม็กหยุดเห่าเมื่อชีวาเคาะกรงเรียก “แม็ก วันนี้นายน่าจะมาดูว่าเธอรังแกฉัน” เสียงเห่าเบาๆผสมเสียงครางเหมือนเข้าใจหัวอกของเ้านาย “เขาฟังรู้เื่ค่ะ ถูกทำโทษที่ไม่ยอมกินอาหารเม็ด ้าให้อุ้มป้อนนม” ลูกตาดำๆของเ้าสุนัขตัวน้อยหลบลงไม่กล้าสู้หน้านาเดีย ชีวาชำเลืองมองแววตาดุของนาเดีย ใจคิด….ถ้าเธอเป็แม่คนคงเป็คนเ้าระเบียบกับลูกน้อยแน่นอน มโนภาพร่างบางกำลังไล่ตีลูกน้อยผ่านเข้ามาในสมอง “คุณชีวาค่ะ” เสียงเรียกของเธอทำให้ชีวาสะดุ้ง ชีวารีบตักเค้กเข้าปากหนึ่งคำ ลิ้นของเขาััเนื้อส้มที่หวานเปรี้ยวเล็กน้อย รสชาตินี้คือรสชาติเดียวกันเหมือนร้านที่เขาเอ่ยถึง เขาห้ามใจไม่อยู่เขากำลังจะตักเค้กคำที่สอง มือเรียวงามจับมือของเขาไว้ “ทานยาก่อนค่ะ”
ปลายเท้าของชีวาเคี่ยประตูเปิด เขาลอบมองดูพฤติกรรมของแม็ก มันค่อยๆคลานออกมาเดินเลี้ยวไปทางริมสระว่ายน้ำ นาเดียเริ่มอิ่ม เธอมองเค้กที่เหลือบนจานบางใส “แอปเปิ้ล คัสตาร์ด เป็ผลงานใหม่ของฉันค่ะ” เธอชื่นชมฝีมือของตนเอง ชายหนุ่มยิ้มบางๆ จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ความคิดอยู่ที่ผลการแข่งขัน “ผมขอเข้าไปข้างในก่อน ผมจะช่วยกันล้างจานเอง” นาเดียมาตามร่างสูง ก้มหน้าลงมองในกรงสุนัข “แม็กไปไหน เมื่อกี้อยู่ในกรงนี่นา” หญิงสาวนึกว่าชีวาอุ้มเ้าเเม็กเข้าไปด้วย เสียงเก็บจานอาหารวางลงในถาดใบใหญ่ “ในที่สุดก็เปิดทีวี นี่แหละคืุ์ผู้ชายอินเดียจริงๆ”
ยี่สิบนาทีผ่านไป นาเดียเก็บกวาดทำความสะอาดห้องครัว ร่างเพรียวบางโยกเอว บิดร่างไปมา หมุนลำคองาม เดินออกตามหาแม็ก กวาดสายตามองหาแม็กในห้องนั่งเล่น “คุณอุ้มแม็กมาด้วยใช่ไหมคะ” ชีวารีบปิดจอทีวี มองหาแม็กที่เขาจำได้ว่าเป็คนทำให้มันออกจากกรง “ผมคิดว่าเขาคงอยู่ริมสระว่ายน้ำ” นาเดียวิ่งอย่างเร็ว “แม็ก แม็ก” ชีวาะโข้ามเก้าอี้ยาว “แม็ก อยู่ไหนออกมาหาฉันหน่อย” …”บ๊อกๆๆๆ” ภาพน้องหมาขนสีน้ำตาลตัวเล็กลอยคอสายตาจ้องลูกบอลสีเหลือง “โอ้ แม็ก !!!” ชีวาหยุดยืนมองแม็กที่ริมสระว่ายน้ำ “มันลงไปได้ยังไง” นาเดียยืนขึ้นจ้องใบหน้าของเขา “คุณต้องลงไปเอาเขาขึ้นมา” ชีวาคอตั้ง ดาเนียหน้าเชิดใส่เขา “ฉันจะไม่ลงไปสระว่ายน้ำของคุณค่ะ” ชีวาคลี่ยิ้มเล็กน้อย “ครับ ผมชีวาจะลงไปเอาคุณแม็กขึ้นมาเอง” ขายาวๆของนาเดียก้าวถอยหลัง ชีวาถอดเสื้อยืดโยนลงบนเก้าอี้อาบแดด “ตูมมมม” ร่างสูงะโลงในบริเวณน้ำลึก ชีวาผุดขึ้นจากก้นสระ ว่ายน้ำอย่างช้าๆ สองมือรวบตัวเ้าแม็กซ่าส์แล้วจูบที่หน้าผากของมัน “เธอกำลังแผงฤทธิ์ ไม่ให้ฉันดูแมทช์ที่ฉันเฝ้ารอคอยเกือบปี และเธอก็ดูถูกว่านายว่ายน้ำได้ไง ช่วยสั่งสอนเธอให้หน่อย”
“คุณคุยอะไรกับแม็กคะ” นาเดียมองริมฝีปากที่ขยับบริเวณใบหูของน้องหมา “ส่งเขามาให้ฉันดีกว่าค่ะ” นาเดียนั่งยองๆที่ริมขอบสระ ชีวาอมยิ้มส่งตัวเ้าแม็กให้เธอ นาเดียยื่นมือออกรับแม็ก “บ๊อกๆๆ” แม็กเห่าใส่เธอ นาเดียหันหน้าจะหยิบผ้าเช็ดตัวห่อตัวสุนัข แม็กแสดงฤทธิ์ตามคำสั่งของเ้านายหนุ่ม งับมือซ้ายของเธอ “โอ้ยย แม็ก” เ้าสุนัขดิ้นอย่างแรง นาเดียทิ้งผ้าเช็ดตัว กึ่งยืนกึ่งนั่ง เธอไม่กล้าปล่อยตัวเ้าแม็ก “อย่าดิ้นได้ไหม แม็ก” หญิงสาวพร้อมแม็กจอมซ่าส์โซเซไปมาและร่วงลงสระว่ายน้ำพร้อมกันๆ “ตูมมมมม”
..”ฮ่าๆๆๆ ใช้ได้แม็ก เก่งๆจริง” เสียงหัวเราะของชีวาดังขึ้น ชายหนุ่มนั่งหัวเราะจนตัวงอบนขอบสระว่ายน้ำ
173
