ณ หอเสี้ยวเมฆา แสงไฟจากโคมที่ประดับประดาด้วยลวดลายวิจิตรส่องสว่างไปทั่วห้องโถงใหญ่ ม่านแพรไหมสีแดงเข้มไหวเบา ๆ ตามลมที่พัดเข้ามาจากหน้าต่าง เสียงดนตรีจากพิณและกู่เจิงดังก้องในบรรยากาศ เสียงหัวเราะอันสดใสของคณิกาสาวสวยปานเทพธิดา ดังสอดแทรกกับเสียงเหล่าบุรุษผู้เข้ามาดื่มสุราและหาความสำราญในยามค่ำคืน
หวังหยาง หวางหลิน และสหายองค์รักษ์เสื้อแพรต่างนั่งอยู่บนเบาะนุ่ม ๆ ตรงกลางห้องโถงใหญ่ แต่ละคนต่างมีคณิกาสาวงามอยู่เคียงข้าง คอยรินสุรา ยิ้มหวาน และ กล่าวคุยเอาอกเอาใจ ทั้งหวางหลินและสหาย ๆ ต่างหัวเราะครื้นเครง ผ่อนคลายจากความตึงเครียดในชีวิตประจำวัน เสียงของพวกเขาดังลั่นไปทั่วห้อง
"ฮ่าๆ หวังหยาง เ้าดื่มกับเราสิ!" หวางหลินเอ่ยปากชวนพร้อมทั้งยื่นจอกสุราไปตรงหน้าหวังหยาง ทว่าหวังหยางนั่งนิ่งเหมือนไม่สนใจสิ่งรอบข้าง ใบหน้าเคร่งขรึม ขณะที่สหาย ๆ มีคณิกากอดรอบตัว หวังหยางกลับนั่งอยู่คนเดียว
คณิกางดงามที่สุดในหอเสี้ยวเมฆานางหนึ่ง และเป็ผู้ที่มีชื่อเสียงว่าเป็หนึ่งในเมืองหลวงได้เดินเข้ามาใกล้ นางค่อย ๆ นั่งลงข้างหวังหยาง พร้อมรินสุราใส่จอกให้เขาด้วยท่าทางอ่อนช้อยและนุ่มนวล
ดวงตาของนางเปล่งประกายเย้ายวน หวังหยางเพียงเหลือบมองนางแวบหนึ่ง ก่อนจะเบือนสายตาไปทางอื่นในทันที
“คุณชายดื่มสักหน่อยเถิดเ้าค่ะ ให้ข้ารินให้” นางกล่าวเสียงหวาน มือเรียวของนางยื่นไปหาหวังหยาง หวังจะััเขา แต่หวังหยางกลับปัดมือของนางออกทันที
"ข้ามิประสงค์ดื่มสุรา ขอบคุณที่กรุณา แต่โปรดหลีกไปเถิด" หวังหยางกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ สุภาพ แต่เยือกเย็น จนคณิกาสาวที่พยายามเข้าหาเขาต้องหยุดชะงัก ใบหน้างามของนางฉายความอึดอัด แต่ยังคงพยายามยิ้มเอาใจ หวังหยางไม่แม้แต่จะหันไปมองนางอีก สายตาของเขาจ้องมองไปยังที่ว่างเบื้องหน้าอย่างนิ่งเงียบ
หวางหลินที่นั่งข้าง ๆ เห็นเช่นนั้นก็หัวเราะเสียงดัง "ฮ่า ๆ หวังหยาง เ้าช่างเป็บุรุษที่ไม่รู้จักความสุขเสียจริง! มิยอมดื่ม มิสนใจสตรี ข้าเริ่มสงสัยแล้วว่าเ้าจะบวชเป็นักพรตเมื่อใดกัน? พรุ่งนี้ก็วันแต่งงานของเ้าแล้ว พวกเราก็แค่อยากพาเ้ามาฉลองก่อนวันสำคัญเท่านั้นเอง!"
หวังหยางยังคงนั่งนิ่ง ไม่แสดงความรู้สึกใด ๆ ใบหน้าของเขาราบเรียบ แต่แฝงความเ็าราวกับลมหนาว หวางหลินหันไปกระซิบกับสหาย ๆ อย่างสนุกสนาน "ข้าบอกพวกเ้าแล้วมิใช่หรือ? หวังหยางผู้นี้...ยังเป็หนุ่มบริสุทธิ์อยู่เลย เขายังมิได้ััสตรีมาก่อนแม้แต่น้อย!"
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สหาย ๆ ก็พากันหัวเราะขบขัน เสียงหัวเราะของพวกเขาดังกึกก้องในห้องโถง
คำกล่าวของหวางหลินยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความขบขัน
"เ้านี่ช่างน่าเวทนา! ชายหนุ่มผู้กล้าหาญแต่ไม่เคยใกล้ชิดกับสตรีเช่นนี้ น่าเสียดายจริง ๆ!" สหายอีกคนหนึ่งกล่าวติดตลก พลางยกจอกสุราขึ้นดื่ม
เสียงหัวเราะยังคงดังขึ้นเรื่อย ๆ แต่ท่าทีของหวังหยางยังคงนิ่งสงบ เขาไม่แสดงออกว่ารู้สึกอย่างไร ใบหน้าของเขานิ่งเฉยราวกับเหตุการณ์รอบตัวมิได้เกี่ยวข้องกับเขาเลย ทว่าในใจกลับแฝงไว้ด้วยความไม่พอใจ
หวางหลินที่ยังคงหยอกล้อไม่หยุด หันมา กล่าวต่อ "บางทีคณิกาในหอนี้อาจต้องช่วยให้เขาได้ลิ้มรสความสุขเสียที!"
หวังหยางที่ทนฟังมามากพอแล้วหันมามองหวางหลินด้วยสายตานิ่งเย็น ดวงตาของเขาแฝงความเฉียบคม "พอเถิด หวางหลิน ข้ามิอยากฟังเื่เหล่านี้อีก" น้ำเสียงของเขายังคงราบเรียบ แต่กลับมีอำนาจจนทำให้บรรยากาศรอบตัวพลันเงียบลง
เมื่อหวางหลินเห็นท่าทีเคร่งขรึมของหวังหยาง ก็หัวเราะแห้ง ๆ ออกมา "โอ้ ข้าก็แค่ล้อเล่นเอง เ้าก็รู้ว่าพวกเรามิได้มีเจตนาร้าย ไม่เห็นต้องจริงจังถึงเพียงนี้เลย!"
หวังหยางถอนหายใจเบา ๆ แต่ยังคงรักษาท่าทางสงบนิ่ง "ข้ารู้ว่าพวกเ้าหมายความดี แต่ข้ามิปรารถนาจะอยู่ในสถานที่เช่นนี้อีกต่อไป หากเ้ามีสิ่งใดจะ กล่าวต่อ ข้าก็ขอตัว" เขากล่าวอย่างสุภาพ ก่อนจะลุกขึ้นยืนช้า ๆ
หวางหลินพยายามรั้งตัวเขาไว้ "เดี๋ยวก่อน! เ้าจะไปจริง ๆ หรือ? ข้าแค่ กล่าวเล่น เ้าคิดมากไปเอง" หวางหลินยื่นมือไปดึงแขนหวังหยาง แต่หวังหยางกลับสลัดมือออกอย่างนุ่มนวล ทว่ามั่นคง
"ข้ามิได้โกรธเ้า แต่ข้ามีเื่ที่ต้องทำ ขอให้เ้าสนุกต่อเถิด"
หวังหยางกล่าวอย่างเ็าแต่ไม่เสียมารยาท ก่อนจะเดินออกจากห้องโถงไปโดยไม่หันกลับมามอง
สหาย ๆ ของเขาต่างมองหน้ากันด้วยความงุนงง พวกเขารู้สึกได้ว่าหวังหยางนั้นเยือกเย็นเกินไปกับเื่ที่ควรจะเป็เพียงการหยอกล้อ หวางหลินถอนหายใจเฮือกใหญ่ "เ้านี่จริงจังเหลือเกิน ข้าล้อเล่นเท่านั้นเอง" เขาพึมพำเบา ๆ ขณะที่มองตามหลังหวังหยางที่เดินจากไป
หวังหยางเดินออกจากหอเสี้ยวเมฆาด้วยความรู้สึกเ็า เขาไม่เพียงแค่โกรธสหาย แต่ยังรู้สึกกดดันกับสถานการณ์ทั้งหมดที่ตนเผชิญ นับั้แ่วันที่ถูกฮ่องเต้สั่งให้แต่งงานกับคุณหนูลี่หยา เื่นี้ทำให้เขาอึดอัดยิ่งนัก และยิ่งมาเจอกับคำล้อเลียนของสหายในคืนนี้ ยิ่งทำให้เขารู้สึกว่าตนไม่มีที่พึ่ง
"ข้าควรไปดูหน้านาง...คุณหนูลี่หยาต้นเหตุของเื่ทั้งหมดนี้"หวังหยางพึมพำออกมาเบา ๆ พลางมุ่งหน้าไปยังจวนตระกูลหลี่
330
