King of world ราชันแห่งพิภพ

​

ลูกธนูไม้ธรรมดาเรืองแสงสีขาวขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์ ก่อนจะสั่นสะเทือนด้วยความถี่ที่มากผิดปกติ

ทันทีที่ฟลาวด์ปล่อยลูกศรออกจากคันธนู ลูกศรสีขาวนั้นก็หมุนควงสว่านด้วยความเร็วสูงเพียงพริบตาเดียวก็พุ่งเข้าชนกับโล่ขององครักษ์ก็อบลินตัวนั้น

ผลุบ!

ไม่มีแม้แต่เสียงปะทะโล่เหล็กชั้นดีถูกศรสีขาวทะลุไปราวกับมันคือเต้าหู้ ขอบรูโหว่ของโล่เหล็กมีรอยไหม้เกรียมบ่งบอกถึงความร้อนสูงของศรสีขาว

ก็อบลินสวมเกราะที่รับหน้าที่บัญชาการมองรูที่กลางอกของตนด้วยสายตาตกตะลึง ร่างของมันทรุดฮวบลงไปกับพื้น

กี้ๆๆๆ

เมื่อไร้ผู้บัญชาการกองทัพก็อบลินก็ตกอยู่ในความระส่ำระสาย บางพื้นที่เริ่มขาดความต่อเนื่องเพราะไม่มีกำลังก็อบลินเข้ามาเสริม

ฟลาวด์โล่งใจขึ้นมากทีเดียว เธอพ่นลมหายใจยาวเหยียด แต่ทว่าเพียงครู่เดียวใบหน้าของเธอก็มืดทะมึนขึ้น เมื่อเห็นกองทัพก็อบลินเริ่มมีระเบียบขึ้นอีก

กี้ๆๆๆ

เสียงร้องสั่งของก็อบลินสวมเกราะดังขึ้นอีกระลอก พร้อมกับในสนามรบที่ปรากฏก็อบลินสวมเกราะที่มีหน้าที่บัญชาการขึ้นอีกหลายตัว

"พวกมันไม่ได้มีแค่ตัวเดียว!"ฟลาวด์โพร่งขึ้น เธอกัดฟันยกคันธนูสีขาวขึ้นอีกครั้ง

อ๊ากกกก!

เสียงกรีดร้องที่ดังผิดปกติของฝั่งมนุษย์ทำให้ฟลาวด์ขาดสมาธิ ก่อนที่เธอจะได้ยินเสียงตะโกนมาว่า

"พวกก็อบลินชุดคลุมโผล่มาอีกแล้ว!"ฟลาวด์ตกตะลึง เธอหันขวับไปมองยังกำแพงรอบด้าน ทำให้รู้ว่ามีก็อบลินร่างเล็กที่สวมชุดคลุมสีดำได้ขึ้นมาบนกำแพงเมืองแล้ว!

"บ้าเอ้ย! พวกมันแอบแฝงตัวมากับกองทัพก็อบลิน"ฟลาวด์ร้องฉุนเฉียว

แม้ว่าก็อบลินชุดคลุมสีดำพวกนี้จะมีแค่ไม่กี่สิบตัว แต่เมื่อพวกมันขึ้นกำแพงเมืองมาได้ก็ทำให้สถานกาณณ์ฝั่งมนุษย์วิกฤตขึ้นอีกขั้น

"หน่วยต่อสู้ระดับสูงฆ่าพวกมันให้หมด"สิ้นเสียงคำสั่งก็มีร่างมนุษย์หลายคนกระโจนออกมาจากมุมอับ พวกเขาต่างกระจายตัวไปรับมือก็อบลินชุดคลุมสีดำ

เคร้งๆๆ!

เสียงอาวุธปะทะกันถี่ยิบระหว่างก็อบลินชุดคลุมสีดำกับชายคนหนึ่ง หน่วยต่อสู้ระดับสูงคือหน่วยที่มีคนที่มีเลเวลสูงกว่าปกติสังกัดอยู่ พวกเขาถือเป็นกองกำลังลับที่ฟลาวด์เก็บไว้

โดยคนของหน่วยนี้ล้วนแล้วแต่เป็นคนมีอำนาจพอสมควร บางคนถึงกับเป็นหัวหน้ากิลด์ขนาดเล็กเสียด้วยซ้ำ!

"แย่แล้ว! พวกมันมีมากเกินไป"ฟลาวด์เอ่ยเสียงร้อนรน

แม้หน่วยต่อสู้ระดับสูงจะมีฝีมือที่มากพอจะฆ่าก็อบลินชุดคลุมสีดำได้ แต่จำนวนของพวกเขานั้นน้อยเกินไป

ฟลาวด์ตัดสินใจละเว้นก็อบลินบัญชาการชั่วคราวและหันมาจัดการกับก็อบลินชุดคลุมสีดำที่อยู่บนกำแพง

โชคยังดีที่แม้ก็อบลินชุดคลุมสีดำจะมีความรวดเร็วมากกว่าก็อบลินปกติ แต่มันก็ยังไม่อาจจะเร็วไปกว่าศรในมือฟลาวด์ได้ อีกทั้งชุดคลุมสีดำบางพวกนั้นยังเน้นช่วยในการเคลื่อนที่เป็นหลักแต่ด้านการป้องกันห่วยแตก ลูกศรที่ออกจากมือฟลาวด์จึงเจาะทะลุร่างของมันอย่างง่ายดาย

ผึง! ผึง! ผึง! ผึง!..

ฟลาวด์ยิงธนูในมืออย่างต่อเนื่องไม่เว้นจังหวะหายใจ เพียงการลงมือของเธอเพียงคนเดียวก็สามารถฆ่าก็อบลินชุดคลุมสีดำนับสิบตัว!

"พวกมันหลุดเข้าเมืองไปได้แล้ว!"หัวใจของฟลาวด์ตกไปอยู่แทบเท้า

เธอหันไปมองยังต้นเสียง จึงเห็นว่ากำแพงด้านหนึ่งเกิดช่องว่างไม่เหลือมนุษย์ป้องกันอยู่เลยแม้แต่คนเดียว

ก็อบลินหลายสิบตัวอาศัยจังหวะนี้วิ่งเข้าไปในเมืองอย่างบ้าคลั่ง

"หน่วยต่อสู้สำรองรีบไปรับมือพวกมันเดี๋ยวนี้! อย่าให้พวกมันแม้แต่ตัวเดียวเล็ดลอดเข้าเมืองไปได้!!"ฟลาวด์กรีดร้องเสียงหลง

ดีที่ด้านหลังกำแพงฟลาวด์ได้วางกองกำลังสำรองไว้กองกำลังหนึ่ง เพื่อรับมือกับเหตุการณ์ไม่คาดฝันเช่นนี้

"ย้ายคนของเราไปเสริมด้านนั้นเร็วเข้า!"ฝูงชนวิ่งกรูไปป้องกันตามคำสั่ง

'ปล่อยไว้อย่างนี้แย่แน่ๆ'ฟลาวด์คิดในใจด้วยความหวั่นวิตก

'ไม่อยากจะใช้สกิลนี้เลย'ฟลาวด์รำพึงในใจเพียงตนเดียว แต่ตอนนี้ไม่มีทางเลือกแล้ว

ฟลาวด์พาดลูกธนูขึ้นอีกครั้งและสูดลมหายใจเข้าสุดปอด

สกิลระเบิดตะวันทำลายล้าง!

ดวงแสงสีขาวปรากฏขึ้นที่ปลายศรอีกครา แต่ทว่าคราวนี้ฟลาวด์กลับไม่ได้ปล่อยศรไปตามปกติ

เธอยืนหลังตรงแน่วแน่สองมือจับคันธนูไว้อย่างมั่นคง ผู้คนรอบๆต่างเหลือบมองด้วยความสงสัยไม่เข้าใจว่าเธอจะทำอะไร

แต่อยู่ๆดวงตาของพวกเขาก็เบิกกว้างเมื่อเห็นว่าดวงแสงสีขาวที่ปลายศรเริ่มมีขนาดใหญ่ขึ้นช้าๆ

จากดวงแสงขนาดเท่ากำปั้น เริ่มมีขนาดลูกฟุตบอล ก่อนจะขยายเป็นบอลยักษ์และยังใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ!

คลื่นความร้อนที่แผ่ออกจากดวงแสงยักษ์ทำเอาคนที่อยู่รอบๆต้องถอยฉากออกมา แต่ฟลาวด์ยังกลับยืนนิ่งแม้จะมีเหงื่อไหลโทรมกายก็ตาม

กี้ๆๆๆ

ก็อบลินบัญชาการรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีกับดวงแสงยักษ์ที่ยังใหญ่ขึ้นเรื่อยๆจนตอนนี้มีขนาดเท่าลูกบอลลูนเข้าไปแล้ว! จึงร้องสั่งให้ก็อบลินที่อยู่บนกำแพงจัดการฆ่าฟลาวด์ทิ้งเสีย

"ขัดขวางพวกมันไว้!"มวลมนุษย์เมื่อเห็นว่าพวกมันต่างพากันทิ้งหน้าที่และมุ่งหน้าไปหาฟลาวด์ก็ทุ่มกำลังขัดขวางพวกมันไว้

สนามสู้รบบนกำแพงดุเดือดขึ้นอีกระดับ ต่างฝ่ายต่างพยายามทำหน้าที่ของตนอย่างสุดความสามารถ

จนในที่สุดฟลาวด์ก็เอ่ยขึ้นมาว่า

"สำเสร็จสักที"แม้เสียงที่เอ่ยออกมาจะแผ่วเบา แต่น่าแปลกที่ทุกชีวิตบนกำแพงต่างได้ยินกันถ้วนหน้า

ทั้งสนามรบต่างอยู่ในความเงียบสงบไร้ซึ่งเสียงปะทะของอาวุธ ทุกชีวิตในที่นี้ต่างมองไปที่หญิงสาวด้วยความตกตะลึง

แต่พวกเขาไม่ได้ตกตะลึงในความงามของเธอ แต่ตกตะลึงในขนาดของดวงแสงยักษ์ที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางยาวถึงครึ่งหนึ่งของความสูงกำแพงเมือง!

คลื่นความร้อนที่แผ่ออกมานั้นสามารถทำให้หยาดเหงื่อที่ไหลออกมาระเหยได้ภายในพริบตา!

"ตายซะ!"ฟลาวด์เอ่ยเสียงเบาแต่เต็มไปด้วยความโหดเหี้ยม

ผึง!

ลูกศรถูกดีดออกจากคันธนูแล้ว! แต่ตอนนี้ไม่มีใครมองเห็นลูกศรแม้แต่คนเดียว สิ่งที่พวกเขาเห็นมีเพียงดวงแสงยักษ์ที่ค่อยๆลอยลงไปยังเบื้องล่างประดุจดังดวงตะวันกำลังลาลับฟ้าและตกกระทบลงบนผืนดิน

.

.

.

.

.

ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมม!

เสียงระเบิดดังกึกก้องจนหูทุกคนอื้ออึงไปหมด พวกเขาต่างอ้าปากค้างกับเปลวไฟรูปดอกเห็ดที่ผุดขึ้นสูงเสียดฟ้า

คลื่นความร้อนและแรงลมกระแทกให้คนหลายคนปลิวจนตกกำแพงไป แม้แต่ฟลาวด์ยังต้องปักคันธนูลงบนพื้นกำแพงเพื่อไม่ให้ตัวเองถูกสายลมพัดปลิวไป

สายลมยังคงปลิวกรรโชกอีกพักหนึ่งก่อนสงบลง ฟลาวด์ลืมตาขึ้นชาๆและยืดกายขึ้นยืนตัวตรงมองภาพตรงหน้า

ด้านหน้ากำแพงเกิดหลุมกว้างที่มีลักษณ์คล้ายแอ่งกระทะขึ้น พื้นหลุมเรียบเนียนสนิทไม่มีแม้แต่เศษซากสิ่งมีชีวิต ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้มันกลับเต็มไปด้วยกองทัพก็อบลินจำนวนมาก

ฝูงชนที่ยังสามารถยืนหยัดบนกำแพงอยู่ได้นิ่งอึ้งกับภาพตรงหน้า ก่อนที่พวกเขาจะพากันฉีกยิ้มออกมาและร้องเฮขึ้นดังลั่น

เฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ!

กองทัพก็อบลินคลายจากอาการตะลึง พวกมันมองหน้ากันเลิ่กลั่กไม่รู้จะทำเช่นไรต่อไป แต่เมื่อมองไปที่ฟลาวด์ที่กำลังจะขึ้นสายธนูอีกครั้งพวกมันก็ต่างพากันกรีดร้องขวัญผวาวิ่งแตกกระเจิงไปคนละทิศ

เมื่อเห็นกองทัพก็อบลินแตกพ่ายไปเหล่าคนที่ทำหน้าที่ปกป้องกำแพงก็เฮลั่นอีกครั้งแต่กลับได้ยินเสียงฟลาวด์เอ่ยมาว่า

"อย่าพึ่งดีใจไป รีบไปฆ่าพวกก็อบลินที่เล็ดลอดเข้าไปในเมืองซะ ระวังพวกมันที่พึ่งตกกำแพงไปด้วยละ"สิ้นเสียงพูดฟลาวด์ก็เดินลงกำแพงไปอย่างรวดเร็วไปยังที่พักของเธอ

ปัง!

หลังจากปิดประตูดังลั่นฟลาวด์เข่าอ่อนทรุดตัวลงกับพื้นด้วยใบหน้าซีดเผือด

'สกิลนี้ยังเกินกำลังของเราไปจริงๆ'แล้วสติของเธอก็ดับวูบไป!

"หัวหน้าครับ! สายของเราที่เฝ้าอยู่สนามรบรายงานมาว่าเมืองกรีนวู้ดถูกบุกอีกครั้งครับ!"

"ว่ายังไงนะ!"หลงสะดุ้งขึ้นจากเตียง เค้นถามเพิ่มเติมว่า

"แล้วทางเมืองกรีนวู้ดยังไม่แตกใช่ไหม!"

"พวกเขายังป้องกันไว้ได้ครับแต่ก็จวนเจียนเต็มที จากรายงานดูเหมือนว่าจะมีก็อบลินบางส่วนผ่านกำแพงเมืองเข้าไปได้ด้วยครับ"ชายผิวแทนกล่าวเสียงเครียด

"เรียกระดมกำลังพลทั้งหมดให้มารวมกันที่ประตูเมืองฝั่งตะวันตกเดี๋ยวนี้! เราจะเคลื่อนทัพไปช่วยเมืองกรีนวู้ด!"หลงประกาศกร้าวลุกขึ้นเดินไปแต่งตัว

"แต่หัวหน้าครับ เรายังมีทหารอาสาแค่ 20,000 คนเองนะครับ"

"ถ้ามีครบ 50,000 คนแต่เมืองกรีนวู้ดแตกไปก่อนมันจะมีค่าอะไร!"หลงถลึงตาใส่ชายผิวแทน และเดินออกจากห้องไป และกล่าวทิ้งท้ายว่า

"ให้คนของเราให้ทำหน้าที่รับสมัครทหารอาสาอยู่ที่เมืองนี้ก่อน ถ้ารวบรวมได้อีก 30,000 เมื่อไหร่ให้แกควบคุมตามไปสมทบกับฉันที่เมืองกรีนวู้ด!"

ท่ามกลางเสียงนกป่าร้องยามเย็น มีร่างของชายหนุ่มสวมหน้ากากคนหนึ่งนั่งชันเข่าหลังพิงต้นไม้ใหญ่ ในมือของเขามีดาบยาวคมกริบที่กำลังถูกผ้าชุ่มน้ำเช็ดถูทำความสะอาดล้างคราบเลือด

"หือ?"มือที่กำลังถือผ้าเปียกหยุดชะงัก สายตาวาสหันไปมองยังสร้อมข้อมือที่สั่นอย่างต่อเนื่อง

"สัญญาณเรียกรวมพลงั้นหรือ"วาสดีดตัวลุกขึ้นสะบัดดาบไล่น้ำและนำกลับไปเก็บในถุงมิติ

สองตาหลับลงช้าๆครุ่นคิดบางอย่างในหัว ความคิดมากมายประดังประเดเอ่อออกมาอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

ชายหนุ่มสะกดความคิดเหล่านั้นลงไปในห้วงลึกของจิตใจ ชำระทุกสิ่งภายในหัวให้ว่างเปล่าหลงเหลือเพียงความคิดเดียวเท่านั้น

"ฆ่าทุกสิ่งที่ขวางหน้าให้หมด!"