วันนี้เป็วันจันทร์และเป็วันแรกที่เกวลินต้องไปทำงานในฐานะเลขาของเอริค เธอตื่นเต้นและประหม่าพอสมควร หลังแต่งตัวเสร็จเธอเดินมาคุยกับตัวเองหน้ากระจกบานใหญ่เพื่อเรียกกำลังใจให้ตัวเอง
“สู้ๆ ยัยเกล แกมันคนเก่ง ทำได้อยู่แล้ว”
วันนี้เกวลินแต่งตัวนานกว่าปกติเพราะมัวแต่ตรวจเช็คความเรียบร้อยจึงไม่ได้ลงมาทำข้าวเช้าให้ เอริคทาน เมื่อเช็คความเรียบร้อยทั้งเสื้อผ้า หน้า ผมจนมั่นใจแล้ว เธอจึงรีบลงมาข้างล่างก็เห็นเอริคนั่งรอที่โซฟาอยู่ก่อนแล้ว วันนี้เกวลินมาในลุคชุดสูทแขนยาวกระโปรงสั้น สไตล์เกาหลี ดูเรียบหรูและน่ารักในคราวเดียวกัน เอริคที่นั่งรออยู่ถึงตะลึงในความสวยของหญิงสาวไปพักใหญ่ เขาคิดในใจว่าบทจะแต่งตัวเป็ทางการก็ดูดีไม่เบา
“พี่เอริคไปกันได้รึยังคะ”
“ไปสิ” เขาตอบกลับเธอด้วยสีหน้าเรียบเฉยทั้งที่ภายในใจตื่นเต้นไม้แพ้เกวลินเลย
“วันนี้เกลขอโทษนะคะ ไม่ได้ลงมาทำอาหารเช้าให้ทานเลย ตื่นเต้นนิดหน่อยค่ะ”
“ตื่นเต้นทำไม แค่มาทำงาน”
“ก็เกลตื่นเต้นนี่คะ”
“กลัวทำไม่ได้” เขาเลิกคิ้วถามเธอ
“ป่าวซักหน่อย คนอย่างเกวลินไม่มีอะไรที่ทำไม่ได้”
“ดี จะคอยดู ถ้าไม่ไหวก็บอกจะได้ส่งกลับบ้าน”
“ไม่มีทาง” เธอตอบเขาด้วยน้ำเสียงและท่าทีจริงจัง ทำให้เอริคที่แอบมองอยู่อมยิ้มออกมา เขารู้ดีว่าคนอย่างเธอไม่ชอบการท้าทายเป็ที่สุด เขาจึงทำทีเป็อยากเหน็บแนมเธอเพื่อให้หญิงสาวคลายตื่นเต้นลงไปได้บ้าง
ทันทีที่รถของเอริคเลี้ยวเข้ามาจอดตรงที่จอดรถของผู้บริหาร ก่อนลงจากรถเกวลินนั่งหลับตาทำสมาธิและสูดหายใจเข้าลึกๆ จนเต็มปอด ก่อนบอกกับตัวเองว่าสู้ๆ เอริคที่นั่งมองอยู่ได้แต่อมยิ้มให้กับการกระทำของเธอ
“ลงมาได้ยัง”
“ค่ะ ลงไปเดี๋ยวนี้เลยค่ะ”
เกวลินรีบปิดประตูรถและเดินตามหลังเอริคเข้าบริษัทไป ระหว่างทางที่ทั้งคู่เดินเข้าบริษัทพนักงานทุกคนต่างสวัสดีทักทายเ้านายและหันไปซุบซิบกันถึงสาวสวยที่เดินตามหลังเอริคมาติดๆ เมื่อทั้งคู่ขึ้นลิฟท์มาถึงชั้นของผู้บริหาร เอริคพาเกวลินมาทำความรู้จักกับเกตุเลขาหน้าห้องเขา โดยมีเจมส์กับเกตุยืนรอต้อนรับคนทั้งคู่อยู่ก่อนแล้ว
“เกลนี่คุณเกตุเลขาของพี่ ่หนึ่งเดือนก่อนที่พี่เกตุจะลาคลอดนี้ เรียนรู้งานกับพี่เค้าให้เต็มที่”
“สวัสดีค่ะพี่เกตุ เกลฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ”
“สวัสดีค่ะคุณเกล”
“ไม่ต้องเรียกคุณหรอกค่ะพี่เกตุเรียกเกล ว่าเกลเฉยๆ ก็พอ”
“เอางั้นก็ได้ค่ะ”
“ผมฝากด้วยนะครับ” เอริคหันไปฝากฝัง เกวลินกับเลขาตน
“ยินดีค่ะ คุณเอริคไม่ต้องห่วงเกตุจะสอนน้องเกลอย่างสุดความสามารถเลยค่ะ”
“รบกวนด้วยนะคะ” เกวลินหันไปบอกเกตุด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
“งั้นผมขอตัวไปทำงานก่อน เจมส์ตามผมมาในห้องด้วย”
“นายมีอะไรครับ”
“ไปซื้อข้าวเช้าให้ด้วย 2 ชุด”
“ข้าวเช้า 2 ชุดปกตินายไม่ทานข้าวเช้าไม่ใช่หรอครับ” เจมส์ทวนคำพูดเ้านายด้วยความสงสัย
“ตอนนี้อยากกินมีอะไรสงสัยอีกมั้ย”
“ครับ ครับ นายเอาข้าวเช้า 2 ชุด” เจมส์เดินยิ้มพูดคนเดียวเดินออกจากห้องทำงานเอริคไป ซักพักเขาก็กลับเข้ามาพร้อมอาหารเช้า
“มาแล้วครับนาย”
“ไปตามเกลเข้ามาหาผมด้วย บอกให้ชงกาแฟมาให้ด้วย”เจมส์รับคำสั่งรีบเดินออกไปหาเกลที่ตอนนี้กำลังตั้งใจฟังพี่เกตุสอนงานอยู่
“คุณเกลนายเรียกครับ นายขอกาแฟด้วยแก้วนึง”
“เดี๋ยวพี่เกตุไปชงให้ค่ะ”
“ไม่เป็ไรค่ะเกลไปเอง”
“น้องเกลคือ..พี่เกรงว่ารสชาดไม่เหมือนเดิมแล้วบอสจะดุเอานะคะ” เกตุบอกเกวลินด้วยความเป็ห่วง
“หรอคะ ปกติชงให้ที่บ้านก็ไม่เห็นบอสว่าอะไรนะคะ” เกวลินพูดด้วยความงง เพราะเวลาที่เธอชงให้เขาก็ไม่เคยว่าอะไรจริงๆ
“ที่บ้านหรอคะ” เกตุถามด้วยความสงสัย เกวลินถึงรู้ตัวว่าหลุดปากพูดเื่ที่ไม่ควรพูดออกไป
“เอ่อ งั้นเกลขอตัวก่อนนะคะเดี๋ยวบอสรอ”
หลังเกวลินเดินลับตาไปแล้วเลขารุ่นพี่จึงเค้นถามความจริงกับเจมส์ เขาเห็นว่าเกตุเป็คนที่เชื่อใจ ไว้ใจได้อีกอย่างช้าหรือเร็วก็ต้องรู้จึงถือวิวาสะบอกความจริงกับเธอ แต่ขอร้องให้เก็บเป็ความลับ
“ครับอยู่บ้านหลังเดียวกัน แม่ของทั้งคู่เป็เพื่อนรักกันครับ คุณเกลคือคนที่คุณแอนนาให้กลับมาช่วยดูแลคุณเอริคครับ”
“ดูแล” เกตุยังคงสงสัย
“เอาเป็ว่าผมบอกพี่ได้เท่านี้ พี่ก็อย่าพึ่งบอกใครนะเดี๋ยวนายจะดุเอา”
…ก๊อก ก๊อก ก๊อก…
“เข้ามา”
เกวลินเปิดประตูเข้าไปหาเอริคพร้อมกับกาแฟดำในมือ
“พี่เอริค…เอ่อ บอสมีอะไรคะ” เธอเดินเข้าไปหาเขาพร้อมวางกาแฟไว้บนโต๊ะทำงานของเขา เอริคไม่ตอบแต่หันมองไปทางที่มีอาหารวางอยู่
“ยังไม่ได้ทานข้าวเช้าไม่ใช่หรอ”
“คะ…ของเกลหรอคะ” เกวลินถามเขาพลางชี้นิ้วมาที่ตัวเอง เพราะไม่คิดว่าเขาจะใส่ใจเธอขนาดนี้
“อืม”
เกวลินรีบเดินไปเปิดดูอาหารในกล่องก็พบว่ามี 2 ชุดจึงนึกขึ้นได้ว่าเขาก็ยังไม่ได้ทานข้าวเช้าเหมือนกัน แต่ก็ไม่คิดว่าเขาจะรอทานพร้อมเธอ
“เกลแกะให้..พี่..บอสเลยนะคะ ไม่ทานข้าวเช้าเดี๋ยวจะปวดท้องเอา”
หลังจากเกวลินแกะอาหารเสร็จเขาก็เดินมานั่งทานข้าวข้างๆ หญิงสาวเงียบๆ ทานเสร็จเธอก็รีบเก็บของและกลับไปทำงานต่อ แต่ก็ไม่ลืมหันมาส่งยิ้มและกล่าวขอบคุณเขา เอริคเห็นท่าทางของเธอก็เผลอยิ้มอ่อนออกมา
“เอาอีกแล้วนะไอ้ริค ยิ้มบ้าอะไรของแกอีกวะเนี่ย” เขาบ่นให้ตัวเองเพราะเผลอยิ้มให้กับความสดใส น่ารักของเกวลินอยู่เรื่อย
ทุกคนแยกย้ายกันไปทำงานจนเวลาล่วงเลยมาถึง่พักเที่ยง เอริคจึงให้เจมส์ไปเรียกเกวลินให้มาทานข้าวด้วยกัน แต่เกวลินปฏิเสธบอกว่าจะไปทานข้าวกับพี่เกตุ เอริคจึงสั่งเจมส์บอกให้ทุกคนไปทานด้วยกัน มื้อนี้เขาเลี้ยงถือว่าต้อนรับเลขาคนใหม่และให้ทุกคนไปรอที่รถของเขาก่อน เขาขอเคลียร์งานแป๊บเดียวจะรีบตามไป
เมื่อเอริคมาถึงรถก็โยนกุญแจรถให้เจมส์ทันที ด้านเจมส์และเกตุก็รู้งานรีบขึ้นไปนั่งประจำที่นั่งคนขับและเบาะข้างคนขับทันที ปล่อยให้เกวลินยืนเก้ๆ กังๆ อยู่คนเดียว เอริคจึงเปิดประตูและดันหลังเธอลงไปนั่งเบาะหลังก่อนจะปิดประตูและเดินอ้อมไปเปิดประตูอีกฝั่งลงไปนั่งข้างๆ เธอ
“นายอยากทานอะไรครับ” เจมส์ถามเอริค
“อยากกินอะไร” เอริคหันไปถามเกวลินต่อ
“เอ่อ…เกลยังไงก็ได้ค่ะ ทานได้หมด”
“งั้นก็ร้านอาหารอิตาเลี่ยนใกล้ๆ แล้วกัน” เอริค บอกทุกคน แต่สายตาจ้องมองมาที่เกวลิน ที่จริงแล้วเขาเลือกร้านนี้เพราะวันก่อนได้ยินเกวลินบ่นว่าอยากกินพิซซ่า เกวลินถึงกับหันหน้าไปมองเขาหลังจากนั่งทำตัวลีบอยู่นาน ไม่คิดว่าคำพูดที่พูดไปเรื่อยของเธอเขาจะจำได้ แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไรเพราะกลัวคนอื่นจะจับพิรุธได้ เท่านี้เธอก็อึดอัดจะแย่
…ร้านอาหารอิตาเลี่ยน…
“สั่งได้เต็มที่เลยนะไม่ต้องเกรงใจ” เอริคบอกทุกคน
“ขอบคุณค่ะบอส ขอให้บอสเจริญยิ่งๆ ขึ้นไปค่ะ” เกตุขอบคุณเขาด้วยรอยยิ้ม
“น้อยๆ หน่อยคุณเกตุพูดเหมือนผมไม่เคยเลี้ยง”
“เลี้ยงบ่อยค่ะ แต่แค่…ไม่ได้ไปกินด้วย”
เกวลินที่ดื่มน้ำอยู่ถึงกับสำลักเพราะเกตุพูดกับ เอริคแต่สายตากลับมองมาที่เธอ เหมือนจะบอกว่าเขามาทานข้าวด้วยเพราะมีเกวลิน ไม่นานอาหารหลากหลายอย่างก็วางอยู่บนโต๊ะรวมทั้งพิซซ่าที่เกวลินอยากทานด้วย เอริคหยิบพิซซ่ามาวางบนจานของเกวลินหนึ่งชิ้น เกตุกับเจมส์ที่แอบมองอยู่ต่างสะกิดแขนกันใหญ่ ส่วนเกวลินที่มัวแต่สนใจของกินตรงหน้าก็ไม่ได้คิดอะไร เพราะปกติเวลาอยู่บ้านเขาก็ตักอาหารให้เธอตลอด
หลังทานข้าวเสร็จทุกคนก็กลับไปทำงานต่อจนถึงเวลาเลิกงานเกตุก็ชวนเกวลินกลับบ้านด้วยกัน แต่เกวลิน อึกอักเพราะเอริคบอกเค้าไว้แต่เช้าว่าให้รอกลับบ้านพร้อมกัน เลขาเกตุเห็นท่าทางของ เกวลินก็พอจะเดาได้จึงไม่เซ้าซี้เธอต่อ ขอตัวกลับบ้านก่อน เกวลินเมื่อเห็นว่าทุกคนกลับกันหมดแล้วจึงเข้าไปนั่งรอเอริคที่ห้องทำงานเขา
697
