เสนาบดีที่รัก (Yaoi)

第三十六章

        จื่อหลงและปู้เฉินฝ่าลมหนาวบนยอดเขาเสาะแสวงหาเจ้างูเจ้าปัญหาตัวนั้นด้วยความยากลำบาก ยิ่งเวลาเนิ่นนานออกไปเขาทั้งคู่ยิ่งหามันไม่เจอผ่านไปเกือบสามชั่วยามแล้วแต่กลับไร้วี่แววมันปรากฏตัวออกมาให้เห็น

        "โธ่เว้ย!ออกมาสิเจ้างูเหลียง"จื่อหลงตะโกนลั่นด้วยความอัดอั้น ปู้เฉินสีหน้าเคร่งขรึมลงอย่างเห็นได้ชัด ห่วงนายตนก็ห่วง ห่วงฟ่านเสวียนก็ห่วงเขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ ค่อยถอยหลังไปนั่งยังโขดหินที่ปกคลุมด้วยหิมะด้วยความอ่อนล้า

        "ปู้เฉิน เจ้าอย่าขยับ"จื่อหลงจ้องปลายเท้าของปู้เฉินเขม็ง ถูกแล้วท่อนสีดำสลับแดงเลื่อมปราบจนเขาสะดุดตา

        "ใช่มันหรือไม่"ปู้เฉินนั่งตัวแข็ง เขามิได้กลัวตายแต่กลัวมันตระหนกแล้วเลื้อยหายไป

        "ใช่ คือมัน"

        "โชคดีแล้ว"ปู้เฉินค่อยถอนหายใจโล่งอก จื่อหลงเคลื่อนไหวช้ายิ่งกว่าช้าค่อยบรรจงใช้นิ้วโป้งกดตรงข้อมือเพื่อปล่อยเข็มเงินออกมาสู่ฝ่ามือจากนั้นออกแรงสะบัดมันให้ปักยังกลางท่อนหลังของเจ้างูเหลียง ยามที่มันถูกเข็มสะกดให้มันหยุดเลื้อยตัวมันกลับดิ้นรนราวกับเจ็บปวด ปู้เฉินใช้ปราณเหินขึ้นจากพื้นดินถอยห่างจากงูเหลียง จื่อหลงซัดเข็มเงินออกไปอีกสองเล่มคราวนี้ตัวมันนิ่งสนิทไม่เคลื่อนไหว จื่อหลงรีบเข้าไปคุกเข่าจับมันขึ้นมาด้วยความระมัดระวัง ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่งูนัยตาวาววับด้วยเกล็ดน้ำตาที่รื้นขึ้นมา

        "ขอบใจเจ้ามากที่ยอมปรากฏตัว ขอบใจเจ้าจริงๆ"ทั้งคู่รีบลงจากยอดเขาเพื่อจะนำงูเหลียงลงมาให้กับท่านหมอเหยียน ทั้งคู่รีบพุ่งกายเข้าไปยังห้องพักที่มีคนหลายคนเดินวนไปมา มีหมอเหยียนนั่งอยู่บนเตียงใช้เข็มเงินสลับไปมาอยู่รอบๆบาดแผลที่ขายใหญ่มากขึ้นเรื่อยๆของฟ่านเสวียน

        "มาแล้ว"จื่อหลงเปล่งเสียงดังหมอเหยียนรีบลงจากเตียงมาดูเหลียงทันที

        "ใช้จริงๆ โอกาสรอดหรือไม่ข้าตอบไม่ได้ แต่ข้าจะพยายามเต็มที่"

        "ได้โปรดเถอะหมอเหยียน ข้ามีท่านเป็นที่พึ่งแล้ว ช่วยเขาด้วยแล้วข้าจะยอมเป็นข้าทาสท่านตลอดชีวิต"จื่อหลงเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

        "เหลวไหล นั่นเป็นหน้าที่ข้า ไม่ต้องให้ใครมาเป็นหนี้บุญคุณใครให้ต้องต่างตอบแทน เอาล่ะๆ พวกเจ้าออกไปจากห้องนี้ให้หมด มีเพียงปู้เฉินกับเจ้าเท่านั้นที่จำเป็นต้องอยู่ช่วยข้าขับพิษ"ทุกคนได้ยินดังนั้นจึงทะยอยกันเดินออกจากห้องไป

        "เจ้า!นำอ่างเงินมาให้ข้า"หมอเหยียนชี้นิ้วไปที่ปู้เฉิน

        "ส่วนเจ้า จับตัวเขาขึ้นนั่งบนตัวเจ้าตะแคงตัวเขาให้ข้าเห็นแผลเขาชัดๆ ข้าจะหยดเลือดพิษของเจ้างูนี่ลงบนแผลของเขา ตอนนั้นเขาจะต้องมีสติตลอดเวลา มันจะทรมานยิ่งเจ้าต้องตรึงเขาเอาไว้ให้มั่น เข้าใจข้าหรือไม่"หมอเหยียนถามเสียงเคร่ง

        "เข้าใจแล้ว"จื่อหลงพยักหน้า ปู้เฉินเดินออกไปตระเตรียมอ่างเงินเพื่อรองเลือดของเจ้างูเหลียง ตามโถงทางเดินเงียบสงัดราวกับไร้ผู้คน ปู้เฉินเร่งฝีเท้าไปยังห้องครัวกลับเดินสวนกับไห่เปียวที่ถือถาดน้ำชาร้อนๆ

        "จะไปไหน"ปู้เฉินถามเสียงแข็ง

        "ข้าจะนำน้ำไปให้พวกท่าน"

        "ไม่ต้องพวกเรากำลังยุ่ง เจ้ากลับห้องของเจ้าเถอะ"

        "ท่านปู้เฉินขอรับ ท่านชิงชังข้าเรื่องใดหรือโปรดบอกข้าเถอะ ถ้าข้าขวางหูขวางตาท่านหรือทำสิ่งใดไม่ถูกต้องได้โปรดบอกมาเพื่อให้ข้าได้ปรับปรุงแก้ไข"

        "ถอยไป!"ปู้เฉินไม่ตอบคำกลับยื่นมือผลักไหล่บางของไห่เปียวจนกระแทกกับผนัง

        "โอ๊ย!!"น้ำร้อนในกากระฉอกลงจากถาดกระเด็นลงโดนหลังมือขาวจนเกิดรอยแดงทันตา

        "เจ้า! โธ่เว้ยมากับข้า"ปู้เฉินหงุดหงิดจนถึงขั้นโมโหโอบเอวบางเหินไปยังห้องครัวพร้อมกัน

        "นำน้ำเย็นมาให้ข้า"ปู้เฉินสั่งจากนั้นอ่างน้ำเย็นเฉียบถูกยื่นมา เขาดึงมือขาวลงจุ่มในน้ำเย็นจัดนั่น

        "เจ้าแช่มือเจ้าเอาไว้ พ่อครัวเจ้านำอ่างเงินมาให้ข้าด่วนเถอะนายท่านต้องการ"พ่อครัวได้ยินก็รีบคว้าเอาอ่างเงินใบขนาดพอดีมือส่งให้ ปู้เฉินมิได้เหลือบแลไห่เปียวแม้แต่หางตาพุ่งตัวออกไปยังห้องพักของจื่อหลงโดยไว ทิ้งให้ไห่เปียวกัดริมฝีปากสะกดอารมณ์โกรธจนเลือดซึมออกมา เขาเหลือบตามองกาน้ำชาที่ถูกวางทิ้งไว้บนโต๊ะ

        "หึ!คิดว่าจะหลุดรอดอย่างนั้นหรือ เช่านั้นคงมิใช่ข้าไห่เปียวแล้วล่ะ"เขายกมือที่แดงพองเป็นจุดขนาดใหญ่ขึ้นมามองใกล้ตาแล้วเหลียวหาผ้ามาซับน้ำให้แห้ง

        "เหตุใดจึงช้านัก"จื่อหลงถามปู้เฉิน

        "ขออภัยขอรับ"ปู้เฉินไม่พูดจายื่นอ่างเงินให้กับหมอเหยียน ก่อนจะจับงูเหลียงมากรีดตรงใต้คอของมันเพื่อให้เลือดไหลลงอ่างอย่างช้าๆ เลือดงูนี้ประหลาดนักสีของมันเป็นสีเงินหาใช่สีแดงหรือสีดำเหมือนสิ่งอื่นกลิ่นของมันทั้งฉุนทั้งเหม็นจนอยากจะเบือนหน้าหนี หมอเหยียนรอจนเลือดของมันหยุดไหลแล้วจึงคว้าเอาอ่างเงินมาตรงหน้าของจื่อหลง ถามด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

        "พร้อมแล้วหรือไม่ ถ้าพร้อมแล้วข้าจะถอนเข็มเงินออกเพื่อให้เขาตื่น"จื่อหลงใบหน้าซีดเผือดเพราะเกรงว่าคนรักของเขาจะเจ็บปวดจนเกินจะรับไหว แต่ถ้าไม่ทำเช่นนั้นพิษนี้คงยากจะถอน เขาจับตัวของฟ่านเสวียนมานั่งบนตักให้หัวตะแคงหนุนกับไหล่ข้างขวาเพื่อให้ตัวเอนลงและตะแคงใบหน้าให้ซุกกับซอกคอของเขาเอาไว้ สองมือออกลมปราณถึงสามส่วนเพื่อตรึงร่างของฟ่านเสวียนเอาไว้ให้มั่นเพื่อจะให้แผลที่สะโพกขวาของฟ่านเสวียนมองเห็นชัดเจนขึ้น หมอเหยียนค่อยๆถอนเข็มเงินจากหัวของเขาออกทั้งสองเล่ม ใบหน้าซีดเผือดเริ่มมีสีจากชมพูระเรื่อกลายเป็นสีแดงเพราะความเจ็บปวด ฟ่านดสวียนพยายามดิ้นรนออกจากอ้อมกอดของจื่อหลงแต่เหมือนยิ่งถูกรัดด้วยบ่วงจนยากจะขยับตัว

        "ปล่อยยย ปล่อยข้า เจ็บข้าไม่ไหวแล้วได้โปรดเถอะปล่อยข้า จะฆ่าข้าทิ้งเสียเลยก็ดี อย่าทรมานข้าอีกเลย"ฟ่านเสวียนร่ำไห้ทั้งตะโกนดิ้นแรงมากขึ้นเรื่อย จื่อหลงได้แต่ปลุกปลอบเขาอยู่ข้างหู

        "ชู่ว์ เสี่ยวเสวียน ข้าเองเป็นข้าเองเจ้าทนอีกนิดเถอะพวกเรากำลังช่วยเจ้าอยู่หากเจ้าทนไม่ไหวกัดข้าก็...อึก!"ไม่ทันขาดคำฟ่านเสวียนก็อ้าปากกัดลงตรงซอกคอของจื่อหลงจนจมเขี้ยว คมเขี้ยวของฟ่านเสวียนสร้างบาดแผลขนาดใหญ่เลือดซึมออกมาจากมุมปากของฟ่านเสวียน

        "เร็วเข้า"จื่อหลงผนึกลมปราณตนเองอีกครั้งเพื่อยึดตัวของฟ่านเสวียนเอาไว้ให้แน่น หมอเหยียนรีบเทเลือกสีเงินนั้นลงในแผลที่เป็นหลุมลึกฟ่านเสวียนอ้าปากกรีดร้องโหยหวนจนน่าตกใจทั้งยังพยายามดิ้นรนจนจื่อหลงต้องเพิ่มปราณอีกสองส่วน หากมากกว่านั้นเกรงว่าฟ่านเสวียนจะบาดเจ็บจากกำลังยุทธเขาแน่ ปู้เฉินเห็นเป็นเช่นนั้นจึงเข้านั่งซ้อนหลังของจื่อหลงใช้สองฝ่ามือประกบแผ่นหลังเพื่อส่งปราณของตัวเองส่งให้จื่อหลงเสริมอีกแรง

        ฟ่านเสวียนทั้งดิ้นทั้งร้องไม่อยู่นิ่งจื่อหลงเพียงเพราะกลัวเขาบาดเจ็บจึงคลายนิ้วออกเล้กน้อยเพื่อให้เลือดจากแขนลงถึงฝ่ามือคาดไม่ถึงว่าฟ่านเสวียนได้ทีดิ้นหลุดจากเขาไปจนได้ ร่างบางหล่นลงจากเตียงดิ้นทุรนทุรายอยู่กับพื้นใช้มือล้วงเข้าไปที่บาดแผลตนเองกระชากเอาชิ้นเนื้อหลุดออกมาอีกกำมือหนึ่งรวมถึงพิษของงูเหลียงด้วย นั่นยิ่งทำให้มือของฟ่านเสวียนกลายเป็นสีดำในทันทีและผิวแห้งเหี่ยวลีบติดกระดูก

        "ไม่..ม่ายยยย!! เสี่ยวเสีวยน เสี่ยวเสวียน อย่าทำเช่นนั้น"จื่อหลงกระโจนลงจากเตียงคว้ามือของฟ่านเสวียนขึ้น หมอเหยียนเองหลังจากหายตกใจก็รีบปักเข็มเงินลงบนหัวของฟ่านเสวียนอีกครั้ง ร่างบางค่อยโอยดอนหงายหลังลงนอน ทั้งคู่รีบคว้าตัวของฟ่านเสวียนขึ้นวางบนเตียงทั้งปู้เฉินและจื่อหลงหันหน้าเข้าประกบกับฟ่านเสวียนโดยจื่อหลงใช้สองฝ่ามือทาบอกปู้เฉินใช้สองมือทาบหลังส่งปราณเพื่อขับพิษร้ายออกจากร่างหาย หมอเหยียนเองรีบวิ่งออกไปตะโกนบอกให้คนนำน้ำร้อนเข้ามาอีกทั้งล่วมยาของเขาในห้องพักด้านหลัง เพียงไม่นานสิ่งที่ต้องการก็มาถึงมันถูกมือเล็กเรียวยื่นส่งให้

        "ให้ข้าเข้าไปช่วยเถอะขอรับ"หมอเหยียนเห็นเป็นคนสนิทของจื่อหลงจึงพยักหน้า

        "เข้ามาสิ เจ้าช่วยข้าต้มยาเร็วเข้า"

        "ขอรับๆ"ไห่เปียวปราดเข้าไปในห้องใช้เตาสามขาขนาดเล็กจุดไฟด้วยไม้โสมและนำหมอต้มยาดินเผาขึ้นวางนำยาที่หมอเหยียนจัดให้ใส่ลงไปและใช้พัดขนาดเล้กพัดกระพือให้ไฟลุกแรงมากขึ้น เขาชะเง้อมองไปที่เตียงก็พบกลุ่มควันสีขาวจางๆลอยขึ้นจากตัวของจื่อหลงและปู้เฉิน ส่วนควันสีดำลอยขึ้นจากหัวของฟ่านเสวียน

        "พวกเขาเป็นเช่นไรบ้างขอรับ"

        "ไม่สู้ดีนัก"

        "คุณชายฟ่าน...จะไหวหรือขอรับเขาอ่อนแอออกปานนั้น"

        "นั่นสินะ เรื่องนี้ข้าเองก็วิตกอยู่เช่นกัน"

        "ข้าพอจะช่วยสิ่งใดได้บ้างขอรับ"

        "ได้แน่นอนเจ้านำน้ำเย็นไปให้ทั้งจื่อหลงและปู้เฉินดื่มเพื่อขับไอร้อนออกจากตัวเถอะตรงนี้ข้าจะคุมไฟเอง"

        "ขอรับ"ไห่เปียวสบทีจึงเดินไปที่โต๊ะรินน้ำจากเหยือกลองจอกน้ำระหว่างที่ไร้ผู้คนสนใจเขาแอบเทผงยาสีขาวลงในจอกน้ำของจื่อหลงครั้งนี้ใช้ปริมาณเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งส่วนรอจนมันละลายปนกับน้ำแล้วจึงยกไปส่งให้จื่อหลง

        "ท่านประมุข น้ำจากท่านหมอเหยียนขอรับ"จื่อหลงไม่สามรถผละมือออกจากฟ่านเสวียนได้จึงก้มหน้าลงดื่มน้ำจากมือของไห่เปียวจนหมด ไห่เปียวยิ้น้อยๆก่อนจะเลื่อนไปยืนตรงหน้าปู้เฉิน

        "ท่านเองก็ดื่มสิ"ปู้เฉินยากจะปฏิเสธจึงดื่มลงไปเช่นกัน หัวใจของจื่อหลงกระตุกแรงเพียงครั้งจากนั้นก็ราบเรียบเป็นปรกติ เนิ่นนานจนยาถูกเคี่ยวจากเต็มหมอจนเหลือถ้วยเล็กๆ

        "เจ้านำยานี้ไปป้อนคุณชายฟ่าน"หมอเหยียนสั่งการ ไห่เปียวนำยาไปยืนอยู่หน้าฟ่านเสวียนใช้ช้อนค่อยๆคนจนอุ่นได้ทีจากนั้นจึงป้อนยาเข้าปากช้าๆ โดยจงใจให้ยาไหลจากมุมปากมากกว่าได้ดื่มกิน นับว่ายากจะจับผิดเพราะบัดนี้ร่างของฟ่านเสวียนเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อจากการขับพิษของจื่อหลงและปู้เฉิน อีกทั้งคนทั้งสามเองก็เปียกไปทั่วร่างเช่นกัน

        หมอเหยียนเร่งปรุงยาอีกหมอเพื่อที่จะให้ได้ดื่มต่อเนื่อง เขาเองนับว่าจนปัญญาแล้วไหนจะพิษที่ได้รับไหนจะพิษจากงูเหลียง หากบุรุษผู้นี้รอดได้ก็นับว่าปาฏิหาริย์แล้ว

        #อิหนูฟ่านเอ๊ย!จะรอดมั๊ยนี่ลูก (⋟﹏⋞)