ตอนพิเศษ กว่าจะเป็กระต่ายน้อยเสี่ยวไป๋
ข้าคือจิ้งจอกน้อยแห่งเผ่าเทพอสูรบิดาข้าคือผู้นำเผ่าที่น่าเกรงขาม ดังนั้นข้าจึงมีเป็นายน้อยคนเล็กของเผ่าตัวข้ามีนามอันน่ารักไพเราะว่าเสี่ยวไป๋ เกิดมามีขนสีขาวงดงามดุจหิมะหน้าตางดงามน่ารัก ไม่ว่าใครเห็นล้วนหลงรัก
จิ้งจอกเทพอสูรเช่นข้าสามารถแปลงร่างเป็มนุษย์ได้ต่อเมื่ออายุถึงสามร้อยปีดังนั้นข้าที่เพิ่งอายุได้แค่ร้อยกว่าปี จึงเป็เพียงจิ้งจอกน้อยตนนึงและด้วยความที่ข้าเกิดมาน่ารักรูปงามยิ่งไม่ว่าไปที่ใดเมื่อสาวๆเห็นมักจะพลัดกันเข้ามาอุ้มข้าลูบขนอันงดงามของข้าด้วยความชื่นชมไม่ได้...จะว่าไปข้านี่ก็รูปงามยิ่งนักฮี่ๆข้าชื่นชอบทีตนเองเกิดมารูปงามไม่ว่าข้าจะทำอะไรล้วนดูน่ารักทั้งสิ้นแม้แต่ตอนที่ข้าสะดุดประตูหัวทิ่มก็ตาม....
ครั้งแรกที่ข้ามีประสบการณ์ได้เข้าสู่อ้อมกอดของสาวๆข้าพบว่าพวกนางช่างกลิ่นหอมยิ่งนักสตรีแต่ละนางล้วนมีกลิ่นหอมที่แตกต่างกัน หอมจนข้าอดที่จะฝังหน้าเข้ากับหน้าอกของพวกนางไม่ได้นอกจากสตรีมีกลิ่นหอมที่แตกต่างกันแล้ว หน้าอกของพวกนางก็แปลกประหลาดยิ่ง
บางคนนุ่มนิ่มราวกับไร้กระดูกบางคนก็แข็งโป๊กราวกับพื้นดินหาพื้นที่นุ่มนิ่มได้ยากยิ่งนักดังนั้นส่วนใหญ่ข้าจึงมักไปวนเวียนใกล้ๆบรรดาสาวๆที่หน้าอกนูนๆเพื่อที่พวกนางจะได้อุ้มข้า ที่ตรงนั้นเหมาะกับการเป็ที่นอนของข้ายิ่งนักข้าพบว่าทุกครั้งที่ซบหน้าอกพวกนางล้วนทำให้ข้าเคลิ้มจนหลับไป....
ตอนเด็กข้ามีสหายสนิทอยู่ผู้หนึ่งเป็จิ้งจอกแดงนางเป็อสูรธรรมดาตนนึงนางไม่สามารถแปลงร่างเป็มนุษย์ได้เช่นข้าซึ่งเกิดในเผ่าเทพอสูรแต่กระนั้นก็ไม่ใช่ปัญหา เพราะถึงยังไงตอนนี้ข้าก็ยังแปลงร่างเป็มนุษย์ไม่ได้เพราะฉะนั้นพวกเราสองคนจึงไม่มีสิ่งใดแตกต่างกันมากนัก
สหายข้าผู้นี้เป็กำพร้าบิดามารดาถูกสัตว์อสูรตัวโตทำร้ายจนตาย ตอนนั้นข้าไปเที่ยวเล่นในป่าอสูรพร้อมพี่ชายสองคนที่อายุมากกว่าพันปีก็พบจิ้งจอกน้อยาเ็สาหัสอยู่ข้างจิ้งจอกแดงซึ่งเป็พ่อกับแม่ของนาง ตอนนั้นข้าเข้าใจว่านางได้ตายไปแล้วครั้งแรกที่ข้าเห็นจิ้งจอกแดงข้ารู้สึกว่าพวกเขาช่างเป็เผ่าพันธุ์ที่งดงามยิ่งด้วยความที่ข้าชื่นชมในขนอันงดงามนี้ ข้าตัดสินใจว่าจะให้เกียรติขนอันงดงามของพวกเขาโดยการถลกหนังเอามาทำพรมปูเตียง!!!เพื่อไม่ให้คนที่สวยงามนั้นต้องเสียเปล่าย่อยสลายไปพร้อมกับร่างที่เน่าเปื่อยทั้งสาม
ตอนนั้นข้าลองเอาขาหน้าลูบขนของเ้าจิ้งจอกน้อยซึ่งเป็ตัวลูกที่อยู่ใกล้ที่สุดดูข้าอยากรู้ว่าขนของพวกมันนุ่มเหมือนขนของข้าไหม... แต่พอข้าลูบขนของจิ้งจอกแดงข้าก็ได้ยินเสียงร้องด้วยความเ็ปดังขึ้นจากร่างที่ข้าคิดว่าตายแล้ว...
ด้วยความใข้าะโว่า ‘แย่แล้วผีหลอก ผีหลอก ช่วยข้าด้วยผีหลอกข้าแล้ว’ แล้วข้าก็รีบวิ่งไปหลบหลังพี่ใหญ่ทันที
ทว่าพี่ใหญ่และพี่รองกลับพากันหัวเราะเยาะข้าเสียงดังยิ่ง หัวเราะจนตัวงอข้ายืนงุนงงกับท่าทางของพี่ชายทั้งสองอยู่พักนึงจ้องมองพวกเขาด้วยความใสซื่ออย่างยิ่ง
‘พวกทานหัวเราะอะไรกัน ข้าไม่ได้โกหกนะข้าได้ยินจิ้งจอกแดงร้องมันต้องเป็เสียงิญญาของจิ้งจอกแดงแน่’
พี่ชายทั้งสองของข้าหัวเราะอีกแล้วข้าเอียงคอมองทั้งคู่ด้วยความไร้เดียงสายิ่ง
พี่ชายใหญ่ของข้าหยุดหัวเราะคนแรกเขาส่ายหัวให้ข้าดูอับจนอย่างยิ่ง ข้าไม่เข้าใจว่าเขาส่ายหัวด้วยเหตุอันใดข้าเห็นพี่ชายก้มลงเตะาแของจิ้งจอกแดง คราวนี้ข้าได้ยินเสียงร้องด้วยความเ็ปของจิ้งจอกแดงอีกแล้ว
‘นั่นๆข้าได้ยินเสียงมันร้องอีกแล้ว ผีหลอกข้าอีกแล้ว!’ข้ายกขาหน้าขึ้นปิดหูไม่อยากได้ยินเสียงผีอีกพี่ชายรองเขาบอกข้าว่าถ้าโดนผีหลอกจะฝันร้ายและฉี่รดที่นอน? ดังนั้นข้าจึงกลัวผียิ่งพี่ชายรองของข้ายังบอกอีกว่าการฉี่รดที่นอนเป็เื่น่าอาย ข้าไม่อยากเป็แบบนั้น....
ในขณะที่ข้ากลัวผีจนขี้แทบขึ้นสมองข้าก็ได้ยินเสียงประดุจเทพเซียน และวีรบุรุษที่คุ้นเคยดังขึ้น
‘ไม่เป็ไรไม่ต้องกลัวข้าจะรักษาเ้าเอง’ข้าได้ยินพี่ชายใหญ่พูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอ่อนโยนกับร่างจิ้งจอกแดงที่ข้าคิดว่าตายแล้วหากว่าข้าเป็สตรี ข้าต้องหลงรักเขาแน่ๆแววตาสีหน้าของพี่ใหญ่ช่างอ่อนโยนน่ามองนัก แต่เขาเป็บ้าหรือไงถึงได้พูดเช่นนั้นกับจิ้งจอกที่ตายแล้ว
‘รักษา? รักษาอันใด เห็นอยู่ว่ามันแผลเหวอะหวะสภาพสยดสยอง มันตายแล้วชัดๆ หรือพี่ใหญ่มีวิชาคืนชีพ...ดียิ่งๆ พี่ใหญ่ร้ายกาจยิ่งท่านต้องสอนข้าบ้างนะ ข้าอยากเรียนยิ่งนัก’ข้าะโร้องบอกพี่ใหญ่
แต่แล้วข้าที่กำลังฝันหวานก็ต้องตื่นจากฝันเมื่อหัวข้าถูกพี่รองแขกด้วยความรุนแรง...
โอยยยยย....หัวของข้าต้องปูดแน่เลยเล่นแขกแรงถึงเพียงนี้
‘พี่รองท่านเล่นบ้าอะไรอยู่ดีๆมาทำร้ายข้า ข้าจะฟ้องท่านแม่ให้ตีท่าน!’ แน่นอนว่าคำขู่นี้ทำให้พี่รองของข้าหน้าซีด
พี่รองมีนิสัยเกเรชอบก่อปัญหาถึงจะอายุนับพันปีก็ยังถูกมารดาตี!มารดาข้าร้ายกาจยิ่งลงมือตีพี่รองทีไรเล่นทำเอาพี่รองลุกจากเตียงไม่ได้สามวันสามคืน...
‘เสี่ยวไป๋คนดีเ้าอย่าฟ้องท่านแม่เลยนะ’พี่ชายรองของข้ารีบประจบอย่างรวดเร็วจนข้าหมั่นไส้ยิ่งนักอยากจะยกบาทาถีบจริงๆ
แต่พอคิดว่าเท้าน้อยๆของลูกจิ้งจอกเช่นข้านี้ถีบไปคงไม่ทำให้พี่รองข้ารู้สึกแม่แต่เจ็บหรือคันได้ข้าก็เลิกล้มความคิดนั้นเสีย ข้าได้ยินพี่รองบอกว่า ที่เขาแขกหัวข้า เพราะว่าจิ้งจอกน้อยยังไม่ตายมันาเ็สาหัสเฉยๆ เขายังสอนข้าอีกว่าเวลาดูว่าผู้ใดตายหรือไม่ให้วัดลมหายใจก่อนรู้ดูว่าหน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงหรือไม่ หากว่ามีแสดงว่าหายใจและยังสอนข้าอีกหลายวิธี ข้าได้แต่ฟังแล้วพยักหน้ารู้เื่หรือไม่ข้าพยักหน้าไว้ก่อน ให้ดูคล้ายผู้ทรงภูมิ
แต่พี่ชายรองกลับบอกว่าข้าทำหน้าโง่งมใส่เขายังถามอีกว่าข้าโง่ใช่ไหม ตอนนั้นข้าพยักหน้าเพลิน เพลอพยักหน้าไปรู้ตัวอีกทีพี่ชายรองหัวเราะลั่น... ฮึ่มมมม ข้าอยากกระทืบคน!ในขณะที่ข้าวิ่งไล่กัดพี่ชายรอง
ข้าเห็นพี่ใหญ่ลงมือร่ายเวทพริบตาเดียวแผลของจิ้งจอกแดงก็สมานกันจนสนิทข้าอดเศร้าใจไม่ได้ข้าสูญเสียโอกาสถลกหนักจิ้งจอกแดงไปแล้วเมื่อมีตัวนึงที่ยังไม่ตายข้าก็ไม่กล้าไปถลกหนังอีกสองตัวที่ตายไปแล้ว หาไม่ข้าผู้เป็นายน้อยแห่งเผ่าเทพอสูรจิ้งจอกจะถูกมองว่าไร้คุณธรรมเพราะไปถลกหนักของบิดามารดาผู้อื่น...ข้าเสียใจยิ่งนัก ที่ไม่อาจได้ขนจิ้งจอกแดงที่งดงาม!!!
นั่นคือเหตุการณ์ที่ทำให้ข้าและแดงน้อยได้รู้จักกันเพราะข้ากับนางอายุยังน้อยจึงสนิทกันได้อย่างรวดเร็วสุดท้ายก็ได้กลายมาเป็สหายกัน นางไม่มีชื่อ ข้าจึงเรียกนางว่าแดงน้อยแน่นอนว่าความคิดที่ข้าจะถลกหนังจิ้งจอกแดงข้าไม่เคยพูดออกไปหาไม่แล้วแดงน้อยคงตบข้าจนหน้าลาย...
จิ้งจอกแดงตัวนี้กับข้าพากันออกไปวิ่งเล่นในป่าโดยมีพี่ชายใหญ่หรือพี่ชายรองติดตามไปเสมอเพื่อคุ้มกันพวกเราทั้งสี่สนิทกันอย่างยิ่ง จิ้งจอกแดงก็อัธยาศัยดี จมูกไวยามพี่ชายรองหมักสุราชั้นดีไว้ที่ใดนางมักไปขุดเจอคนแรกพี่ชายรองข้าต้องเสียน้ำตาครั้งแล้วครั้งเล่า เมื่อเหล้าหมักถูกขโมย
ข้าผู้ถูกพี่ชายรองรังแกมาตลลอดชีวิตรู้สึกชื่นชมเ้าแดงน้อยอย่างยิ่ง มันกล้าหาญมาก ขโมยของพี่ชายรองหนำซ้ำพอถูกจับได้กลับนั่งซดเหล้าผู้อื่นอย่างไม่เกรงกลัว ปากก็ข่มขู่ว่าจะเอาพฤติกรรมเลวร้ายของพี่รองที่นางไปเเอบเห็นฟ้องท่านแม่ และด้วยเ้าแดงน้อยฉลาดเฉลียวพูดจาประจบสอพลอเก่งนางจึงเป็ที่รักของบิดาและมารดามาก พวกเขาตามใจนางจนแม้แต่ข้ายังกลายเป็หมาหัวเน่า...
นี่พวกเขาใช่พ่อแม่ข้าจริงๆหรือมีครั้งนึง บิดาข้าได้ผลไม้ล้ำค่ามาสองลูก จึงมอบให้ท่านแม่ข้า และให้จิ้งจอกแดงตอนนั้นข้าเสียใจมากที่ท่านพ่อไม่รัก ทั้งๆที่เป็เมื่อก่อนหากได้สิ่งใดมาในบรรดาลูกๆทั้งหมดท่านพ่อจะให้ข้าก่อนเสมอวันนั้นพี่ชายรองล้อเลียนข้าผู้มีจิตใจบอบบาง ทั้งยังพูดจาซ้ำเติม บอกว่าข้านั้นเป็หมาหัวเน่าไม่มีใคร้าแล้ว ข้าน้อยใจและเสียใจอย่างยิ่งจึงหนีออกจากบ้านเป็ครั้งแรกโดยไม่มีคนคุ้มครอง
ข้าลืมตระหนักถึงปัญหาข้อนึงข้า...เป็เพียงจิ้งจอกน้อยอ่อนแอ ไร้พลังเวท ไร้พลังยุทธ ไม่ได้รับการฝึกฝนใดๆเมื่อข้าก้าวออกจากบ้านไม่นาน ข้าก็ถูกสัตว์อสูรเสือคำราม ตัวโตตบเตะข้าเล่นจนตัวข้าลายพร้อยด้วยกรงเล็บอาบเืไปปทั้งตัว ข้าถูกตบตีจนมึนงงไปหมดมันตบตีข้าเหมือนลูกบอลลูกนึง กลิ้งไปกลิ้งมา
ข้าไม่เคยคิดว่าข้าจะได้เห็นวีรบุรุษ ไม่ถูก วีรสตรี ก้าวเข้ามาปกป้องข้าเป็เ้าแดงน้อยมันะโยั่วยุเ้าเสือคำรามดูจะด่าแรงจนเ้าเสือนั่นกระโจนเข้าหาแดงน้อยแทนเหมือนจะว่าเ้าเสือหน้าไม่อายดีแต่รังแกคนอ่อนแอบิดามารดามันก็หน้าไม่อายที่ให้กำเนิดตัวอุบาทว์เช่นมัน...ด่าแรงจนแม้แต่ข้าฟังแล้วยังแอบรู้สึกแย่แทนเ้าเสือ
แดงน้อยะโบอกให้ข้ารีบวิ่งหนีทว่าวินาทีนั้นข้าเห็นเสือคำรามกางกรงเล็บตบเต็มแรงจนแดงน้อยปลิวไปกระแทกต้นไม้รอยกรงเล็บฝังลึกบนร่างแดงน้อยดูสาหัสไม่แพ้ข้าตอนนั้นข้าตัดสินใจกระโจนเข้าใส่เสือคำราม หมายจะสู้ตายกับมันเพื่อไม่ให้มันก้าวเข้าไปหาแดงน้อย วินาทีนั้นชีวิตข้ายอมแลกเพื่อสหายผู้นี้แต่แล้วข้าที่กำลังจะทำตัวเป็วีรยุรุษ ถูกเ้าเสือใช้ข้าหลังถีบปลิวอย่างง่ายดาย
หมดกัน...วีรบุรุษเช่นข้า...
แต่มันก็ได้ผลเ้าเสือคำราม หันมาสนใจข้าแทนอย่าบอกนะว่ามันจะลงมือตบตีข้าเหมือนลูกบอลอีกครั้ง...
แต่แล้วเมื่อข้าเห็นมันอ้าปากอันใหญ่โตพอจะกัดข้าขาดเป็สองท่อนได้ในคำเดียวหมายจะงับลงบนตัวข้า ข้าก็ได้แต่ยืนมอง นิ่งอึ้ง ตกตะลึง วินาทีนั้นข้าคิดว่าคงถึงคราวเคราะห์ที่ข้าต้องตาย...
ทว่าจู่ๆกลับมีร่างสีแดงพุ่งผ่านหน้าข้าวินาทีต่อมาข้าเห็นแต่เืพุ่งกระฉูด
หัวอันใหญ่โตของเ้าเสือคำรามปรากฏตรงหน้าข้าแววตาของมันกระหายเือยากฆ่าฟัน ในปากของมันคือร่างของแดงน้อยที่พุ่งเข้ามาขวางเ้าเสือไว้แดงน้อยถูกกัดจนเขี้ยวฝังแทงทะลุอวัยวะภายใน เืพุ่งทะลักโทรมกายแดงน้อยมองด้านข้างของข้าด้วยสายตาโล่งอก
ไม่ช้าข้าก็พบว่าร่างของเสือคำรามจู่ๆก็กลายเป็ชิ้นส่วนกระจัดกระจายเกลื่อนพื้นขณะที่หัวซึ่งคาบแดงน้อยไว้ อยู่ในมือพี่ชายใหญ่ซึ่งถืออย่างระมัดระวัง
ข้าถูกพี่ชายรองร่ายเวทช่วยห้ามเืตลอดเวลาข้าเหลือบมองการกระทำของพี่ใหญ่
เขาวางหัวที่คาบร่างแดงน้อยติดอยู่ในคมเขี้ยวลงบนพื้นด้วยความระมัดระวังแววตาสิ้นหวังอับจนหนทางน้ำตาคลอหน่วง
ข้าได้ยินแต่เสียงของตัวเองะโว่า‘รักษานางเร็วเข้า ช่วยนางเร็ว’ข้าตะเกียกตะกายจะวิ่งไปทางพี่ใหญ่และแดงน้อยทว่าวินาทีนั้นข้าถูกพี่ชายรองจับกดไว้บนพื้นจนไม่สามารถขยับได้
พี่ชายใหญ่มองข้าด้วยสายตาที่ทำให้ข้าใจสลายเขาส่ายหัวให้ข้า หมดหนทางรักษาแดงน้อยแล้ว
‘ไม่...ไม่จริงท่านต้องช่วยแดงน้อยได้’ข้ากรีดร้องด้วยความทรมาน รู้สึกเหมือนปวดหนึบที่หัวใจราวกับถูกใครเอามีแทงลงไป ข้าหันไปกัดมือของพี่ชายรองสุดแรง จนรู้ลิ่มรสของเืพี่ชายรองไม่ทันระวังเผลอปล่อยมือ
ข้าที่ร่ากายเต็มไปด้วยแผลเหวอะหวะวิ่งเข้าไปหาแดงน้อย เลียหน้านางปลอบโยน
‘ไม่เป็ไรนะไม่เป็ไร เ้าต้องหาย เราจะไปวิ่งเล่นด้วยกันอีก ต่อไปนี้ข้าจะไม่เอาแต่ใจแล้วข้าจะไม่โกรธไม่น้อยใจเวลาท่านพ่อท่านแม่เห็นเ้าสำคัญกว่าข้าแล้ว ข้าจะไม่ทำอะไรโง่ๆวิ่งออกมาคนเดียวอีกแล้ว’
แดงน้อยมองข้าด้วยสายตาอ่อนแรง‘ข้าขอโทษ ข้าไม่ไหวแล้วจริงๆ ต่อไปคงเล่นเป็เพื่อนเ้าไม่ได้แล้ว’แดงน้อยบอกน้ำเสียงแ่เบามาก
ข้าฟังแล้วใจกระตุกรู้สึกหวาดกลัวกับการต้องสูญเสียเป็ครั้งแรก น้ำตาข้าไหลพรากด้วยความเศร้าโศก‘ข้าขอโทษ ฮือ ฮือ เป็เพราะข้ามันโง่ เป็เพราะข้ามันอ่อนแอเ้าถึงต้องเอาตัวมาปกป้องข้า ฮือ ฮือ ข้ามันอ่อนแอ’
ข้าร้องไห้คร่ำครวญด้วยความทรมานข้ารับไม่ได้ ข้าเสียใจอย่างยิ่ง ข้าไม่อยากเสียแดงน้อยไปข้าเคยจินตนาการว่าได้อยู่กับแดงน้อยไปอีกหลายร้อยปี จนเมื่อข้าสามารถเเปลงร่างเป็คนได้ข้าจะพานางออกท่องทั่วใต้หล้า ตามความ้าของนางทว่าวันนั้นคงไม่มีทางมาถึงอีกแล้ว แดงน้อยกำลังจะตาย...
‘เป็เ้าที่บังเอิญมาเห็นข้า หากวันนั้นเ้าไม่ลูบขนข้าด้วยความอยากได้ขนคงไม่มีใครรู้ว่าข้ายังไม่ตาย สุดท้ายข้าก็ถูกช่วยชีวิตไว้ หากข้าไม่ได้เ้าไม่ได้พี่ๆเ้าช่วยไว้ ข้าคงตายไปแล้ว...”แดงน้อยพูดเสียงเบาลงทุกทีๆ“ดังนั้นครั้งนี้ข้าจึงยินดียิ่งที่ได้ทดแทนคุณ ปกป้องชีวิตเ้าเอาไว้ได้...เ้าอย่าโทษตัวเองเลย...อย่าโทษ...ตัว..เอง’แดงน้อยคอพับหมดลมหายใจไปแล้ว...
ข้ารู้สึกเหมือนโ,กทั้งใบถล่มลงมาข้ากรีดร้องร่ำไห้เสียงดังลั่นป่า ปากก็เอาแต่กรีดร้องว่าไม่จริงๆทว่าไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ ข้าร้องจนไร้เสียง สุดท้ายข้าก็หมดสติภาพสุดท้ายที่ข้าเห็นคือร่างของแดงน้อยถูกงัดออกจากปากของเสือคำรามร่างแดงน้อยเป็รูใหญ่หลายรูจากคมเขี้ยวของเสือคำราม...
นับจากนั้นข้าก็สาบานกับตัวเองว่าจะต้องเเข็งแกร่งขึ้นข้ามุมานะร่ำเรียนฝึกฝนร่างกายตลอดหลายร้อยปี จนเมื่อข้ากลายร่างเป็คนได้ข้าจึงออกจากบ้าน ตัดสินใจแปลงร่างเป็กระต่ายน้อยที่อ่อนแอใช้รูปลักษ์อ่อนแอหลอกล่อสัตว์อสูรทั้งหลาย ให้เข้ามาโจมตีข้าจากนั้นข้าจึงฉีกทึ้งร่างของพวกมันด้วยกรงเล็บและฟันอันแหลมคมของข้าบางครั้งข้าก็กินสัตว์อสูรตัวโตทั้งเป็! อย่างเช่นช้ากัดขามันขาดกลืนลงท้องขณะที่มันกำลังชะงักเพราะความเ็ป ข้าก็กัดขามันอีกข้างกินลงไปในพริบตาที่มันยังไม่ตายข้าก็กัดกินมันทั้งตัว!
ข้าไม่ชอบกินหัวดังนั้นภายในป่า จึงมีแต่หัวของสัตว์อสูรมากมายเกลือนกลาดพื้นตลอดนับร้อยปีข้าแข็งแกร่งจนแม้แต่สัตว์อสูรระดับราชันย์ยอดยุทธยังไม่กล้าจะเข้าใกล้ข้า ข้ากลายเป็ตัวอันตรายที่เหล่าสัตว์ล้วนหลีกหนีให้ไกลห่างและเพราะรูปร่างของข้าเป็นกระต่าย จึงทำให้บรรดากระต่ายทั้งหลายรอดพ้นจากการ๔กสัตว์อสูรตัวโตฆ่า
ในสายตาเผ่ากระต่ายข้าคือวีรบุรุษในสายตาสัตว์อสูร ข้าคือตัวตะกละกินผู้อื่นทั้งเป็ แต่ในสายตาข้าข้ามันเป็แค่ตัวอ่อนแอ ไร้ค่า ไม่อาจปกป้องคนผู้นึงที่สำคัญต่อข้าเอาไว้ได้ นับจากนี้ต่อไป ข้าจะเหยียบพวกที่คิดว่าตัวเองแข็งแกร่งไว้ใต้เท้าให้หมด...ข้าจะไม่ยอมเห็นพวกมันเชิดหน้าชูคออย่างเย่อหยิ่งทำร้ายผู้ที่อ่อนแอกว่า...ใครอวดดี ใครแข็งแกร่ง ข้าจะสังหารให้หมด!!!
หลายร้อยปีที่ผ่านข้าตามสังหารทรมารเ้าเสือคำรามตัวนั้นอยู่หลายสิบปี จนมันตายไป เข้าตวัดกรงเล็บทำร้ายมันจนเกิดแผลมากมายเอาน้ำเกลือโรยแผลมัน บ้างก็มัดขาห้อยหัวตากแดดทิ้งไว้ ลงมือทรมารมันสารพัดจนมันร้องขอความตาย ยามเมื่อมันใกล้ตายข้าก็ร่ายมนต์รักษาแผลให้มันต่อชีวิตมันไว้แล้วจับมันมาทรมานใหม่
ข้าทรมานมันเล่นอยู่นับสิบปีความแค้นที่เคยสุมในอกก็คอ่ยๆ มอดดับลง เมื่อข้าเบื่อ จึงรักษามันจนหายดีแล้วโยนมันใส่ฝูงหมาป่า ซึ่งเป็ศัตรูกับฝูงเสือคำรามข้าบอกพวกหมาป่าว่าข้ายกของเล่นนี้ให้
สุดท้ายแล้วเ้าเสือคำรามก็มีชะตาไม่ต่างจากตอนที่ข้าถูกมันตบตีทรมานเล่นเหมือนลูกบอลมันถูกทรมานจนตายอย่างอัปยศอดสู ไม่มีทางสู้ฝูงหมาป่าได้เลยต่อให้ยืนหยัดต่อสู้เพียงใด
ใช่แล้วเ้าฝูงหมาป่านั่นคือสหายของเ้านายข้าหงหนิงหรงนั่นเอง
ข้าใช้ชีวิตอยู่ในหุบเขาอสูรเฉกเช่นอันธพาลผู้นึงฆ่าและกินสัตว์อสูรทั้งหลายตามใจ จนไม่มีผู้ใดกล้าเฉียดใกล้ข้า ที่ใดมีข้าอยู่ทุกตัวล้วนหลีกหนี แม้ข้าจะรู้สึกโดดเดี่ยว ทว่าข้าก็พึงพอใจข้าพบว่าตนเองอยู่เหนือเหล่าสัตว์อสูรทั้งหลายแล้ว
กระนั้นเมื่อข้าพบหงหนิงหรงเ้ามนุษย์ตัวน้อย ข้าก็พบว่าตนเองเป็ได้แค่เพียงสัตว์น้อยน่ารักผู้อ่อนแอตนนึง...นางถึงกับเป็จอมทำลายล้างมาจุติคู่แฝดนรก ที่ทำลายเผ่าพันธุ์อสูรจนเืนองแผ่นดินแม่ข้าจะเป็เผ่าเทพอสูรเช่นเดียวกัน ทว่าจิ้งจอกเช่นข้า ก็ต่ำต้อยนักเทียบได้กับสุนัขข้างถนนตนนึงเท่านั้น....เมื่อเทียบกับพลังของเทพัของคู่แฝด
กระนั้นข้าก็ชอบหงหนิงหรงผู้นี้แม้นางจะโหดร้าย ชอบรังแก กลั่นแกล้งข้าไปบ้าง ทว่านางมีอาหารอร่อยๆแบ่งข้าเสมอมีเื่น่าตื่นเต้นให้ข้าได้ดู มีคนมาให้ข้ารังแกบ่อยๆยังมีเหล่ามนุษย์มากมายคอยเหย้าแหย่ข้า ข้ารู้สึกเหมือนกลับคืนสู่วันวานที่มีแดงน้อยและพี่ชายทั้งสองอยู่ด้วย
ผ่านมาแล้วหลายร้อยปีข้าไม่เคยกลับบ้านอีกเลย แม้พี่ชายทั้งสองจะแวะเวียนมาเยี่ยมข้าบ้างกระนั้นข้าก็ไม่คิดจะกลับไปอีก หากไม่ใช่เพราะข้างี่เง่า แดงน้อยคงไม่ตายข้ารู้บิดามารดาข้ารักแดงน้อยยิ่ง ข้าไม่กล้าสู้หน้าพวกท่าน
ข้าอยู่กับหนิงหรงมาหลายเดือนผูกพันกับนางเหมือนได้ครอบครัวใหม่อ่าโดยเฉพาะเสี่ยวเมิ่งที่น่ารัก... กลิ่นของนางช่างคุ้นเคยยิ่งกลิ่นเหมือนเผ่าจิ้งจอก ข้าประหลาดใจนางเป็มนุษย์เหตุใดจึงมีกลิ่นเผ่าจิ้งจอกได้จะว่านางแปลงร่างข้ากลับมองไม่เห็นร่างจิ้งจอกของนาง....เมื่อรวมกับอุณหภูมิร่างกายที่เย็นเฉียบของยางดังนั้นเสี่ยวเมิ่งจึงเป็ปริศนาอย่างยิ่ง
กระนั้นข้าก็ชอบเวลาที่นางอุ้มข้าลูบขนข้า ฝีมือทำอาหารของนางก็ช่างยอดเยี่ยมทำสิ่งใดล้วนอร่อยยิ่งูเาสองลูกของนางก็ช่างนุ่มนิ่ม ทำข้านอนหลับคาอกนางบ่อยครั้ง...
แต่ครั้งล่าสุดข้าเผลอเอาหัวถูไถูเาสองลูกของนางจนสุดท้ายข้ามีสภาพอนาถยิ่ง ถูกตัดขนจนคล้ายกระต่ายเป็กลากเกลื้อน....
แต่แล้วหงหนิงหรงผู้มีิญญาของคู่ฝาแฝดสถิตอยู่จู่ๆคนที่ตื่นขึ้นมาก็คือคนที่ทำลายล้างแดนอสูรจนเืนองแผ่นดินข้าหวาดกลัวคนผู้นี้ยิ่ง นางฆ่ายอดยุทธถึงสามสิบคนอย่างง่ายดายดูดลมปราณจนพวกนั้นร่างเหี่ยวแห้งตายทั้งเป็ น่าหวาดกลัวยิ่ง
โชคดีที่จอมทำลายล้างผู้นั้นลงมือกับรัชทายาทแดนมนุษย์ทำให้เทพัปรากฏตัวนางเสียเวลาสนใจกับการต่อสู้กับัทอง ข้ารับทำตามคำสั่งัทองกลายร่างเป็คนเพื่อใช้พลังเวทด้วยความไม่เต็มใจนัก
ข้ายังไม่อยากให้มนุษย์เหล่านี้รู้ว่าข้ามีร่างมนุษย์หาไม่แล้วข้าคงนอนห้องเดียวกับเสี่ยวเมิ่งไม่ได้อีกแอบปีนขึ้นเตียงไปนอนกับเสี่ยงเมิ่งไม่ได้แอบลวนลามนางไม่ได้....ช่างน่าเศร้าใจยิ่ง
เสี่ยวเมิ่งผู้นี้ทำอาหารอร่อยูเาก็ใหญ่โต กลิ่นก็คล้ายจิ้งจอก ข้าอยากได้นางมาเป็ภรรยายิ่ง!!!
ดังนั้นตอนข้ากลายร่างเป็คนต่อหน้านางก็แอบหยอกเย้านางทางสายตาเล่นจนเห็นนางแก้มแดงอย่างเขินอาย อ่า...เมื่อเห็นนางเอียงอาย ข้ายิ่งอยากได้นางมาเป็ภรรยาไม่เป็ไรในเมื่อใช้ร่างกระต่ายกินเต้าหู้นางไม่ได้แล้วข้าก็ใช้ร่างมนุษย์ที่งดงามของข้า ยั่วยวนนางแทนแล้วกัน....
ไม่ถูกๆตอนนี้เื่ที่ข้าควรคิดคือเป็ห่วงหนิงหรง หรือชื่อจริงๆคือไป๋หรงผู้ถูกผนึกพลังเทพ และความทรงจำครั้งเป็เทพไว้ไม่รู้ว่าป่านนี้นางตื่นขึ้นมาหรือยัง
นั่นๆข้าเห็นปราณัขาวพุ่งลงจากฟ้าหลังจากปราณัทองและัดำหายไปไม่นานอ่า...ในที่สุดนางก็กลับมาแล้ว แต่ข้าััได้ในฐานะเป็สัตว์อสูรของนางพลังของนางเปลี่ยนไปแข็งแกร่งอย่างยิ่งแม้ข้าจะอยู่ห่างไปหลายกิโลข้าก็รู้สึกได้...อ่าเทพัขาวไป๋หลงต้องได้พลังและความทรงจำกลับคืนมาแล้วแน่นอน...
หลังจากนี้ไปหายนะตกอยู่ที่พวกมนุษย์แล้ว... ด้วยนิสัยของนางที่ข้าััมาตลอดครึ่งปี คนผู้นี้คือหายนะอย่างแท้จริงยิ่งนางมีอำนาจในมือรับลองได้ว่านางน่ากลัวยิ่งกว่าเทพเฮยหลงัดำฝาแฝดของนางตนนั้นอีก!
16K
![[จบ] ย่างก้าวสู่วิถีเซียน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1705487675_48932925.webp)
