เช้าวันรุ่งขึ้นขวัญข้าวเดินไปที่หน้าระเบียง
เธอรูดม่านออก และเปิดประตูบานกระจก เดินออกไปจับราวระเบียงแล้วสูดลมหายใจลึกๆเมื่อสูดลมหายใจจนเต็มปอดแล้ว เธอก็ปล่อยลมหายใจออกมายาวๆมันทำให้เธอรู้สึกสดชื่นมากขึ้น ขณะที่เธอรู้สึกผ่อนคลายอยู่นั้น เพิร์ลก็เดินออกมาบ้าง
“เราโชคดีจังที่ตื่นขึ้นมาก็ได้เห็นวิวทะเลสวยๆแบบนี้”
เพิร์ลยืนยิ้มให้เธออยู่ด้านข้าง
“โชคดีที่สุดเลยล่ะ”
ขวัญข้าวและเพิร์ลเห็นเก็นจิวิ่งออกกำลังกายอยู่ด้านล่างเขาวิ่งอยู่แถวๆชายหาดไปรอบๆ ขณะที่ชายหาดยามเช้าไม่มีผู้ใดอยู่ที่นั่นเลย
“เก็นจินี่ขยันมากเลยเนอะข้าว”
“ใช่ขยันมากเลยล่ะ เขาเป็นักกีฬาตอนเรียนอยู่น่ะ”
“อ้อ ไม่น่าล่ะ”
เมื่อทั้งสองยืนชมวิวกับดูเก็นจิวิ่งอยู่สักพักขวัญข้าวก็ขอตัวไปอาบน้ำก่อน เมื่อเธออาบน้ำเสร็จแล้ว ก็ถึงตาเพิร์ลที่ไปอาบน้ำบ้างระหว่างแต่งตัวขวัญข้าวก็คิดถึงเื่เมื่อวานเย็นที่นั่งอยู่ที่ชายหาดและคิดถึงแบงค์เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู แบงค์ส่งข้อความมาหาเธออยู่เรื่อยๆ เธอก็ตอบกลับอยู่เสมอั้แ่มาฝึกงานก็ไม่ค่อยมีเวลาคุยโทรศัพท์กับแบงค์เลย ตอนนี้เมื่อมีเวลาอยู่เธอก็อยากจะคุยกับแบงค์ขึ้นมาจึงกดโทรศัพท์เพื่อโทรหาเขา
ตื้ด ตื้ด ตื้ดตื้ด..
“ข้าว”
“แบงค์เป็ยังไงบ้าง”
“ข้าว เดี๋ยวแค่นี้ก่อนนะเดี๋ยวถ้าว่างแล้วเราโทรไป”
“อืม”
เสียงปลายสายหลุดออกทันทีแบงค์วางสายไปแล้ว
เพิร์ลเดินออกมาจากห้องน้ำพอดีเธอแต่งตัวในห้องน้ำเรียบร้อยแล้ว เหลือเพียงแต่แต่งหน้าและทำผม
“โทรหาแบงค์เหรอ”
“อืม”
“เขาไม่สะดวกคุยเหรอ”
“อืม”
“คิดถึงแบงค์แล้วใช่ไหมล่ะ”
“เอาอยางนี้เดี๋ยวถ้าวันไหนพวกเราหยุดติดกันสักสองสามวัน ไปหาแบงค์กันไหมฉันอยากไปเที่ยวเหนือจะแย่”
“จะขึ้นเหนือไกลมากเลยนะ”
“ไม่เลยข้าวไปเที่ยวกันไง”
“ก็ดีนะ”
หลังจากที่พวกเธอแต่งตัวกันเสร็จแล้วก็ลงจากหอพักมาเจอกับเก็นจิและกาย วันนี้ก็เป็เช่นดังเมื่อวานเพราะพวกเขานัดกันทานอาหารเช้าพร้อมกันและไปที่โรงแรม
วันนี้ตำแหน่งงานที่พวกเขาต้องรับผิดชอบคือตำแหน่งดอร์แมน ทำหน้าที่เปิดประตู แต่นอกจากเปิดประตูแล้ว ยังต้องใช้ทักษะและไหวพริบในการแนะนำลูกค้าเกี่ยวกับสิ่งต่างๆรอบโรงแรมเช่น เมื่อลูกค้าออกไปเที่ยวข้างนอก หลายครั้งจะมาถามข้อมูลจากดอร์แมนแถมเวลาลูกค้ามีปัญหาอะไรกับแท็กซี่ ดอร์แมนหรือแวเลต์ก็จะมาช่วยเคลียร์ให้
บางคนอาจจะคิดว่าดอร์แมนเป็เพียงตัวประกอบเล็กๆแต่ในความจริงแล้ว โรงแรมห้าดาวให้ความสำคัญกับดอร์แมนและแวเลต์มากเพราะถือว่าเป็ความประทับใจแรกสำคัญมาก หากเข้าพักโรงแรมสักแห่งแล้วดอร์แมนไม่เปิดประตูให้โดยไม่ทันมามองหน้าเราหรือมือเปิดแต่ปากยังคุยกับคนอื่นอยู่แถมไม่ได้ช่วยแขกยกกระเป๋าเลยอีกต่างหากแค่นี้ก็แอบเคืองแล้ว ดีไม่ดีอาจพานไม่พอใจนู่นนี่นั่นเอาง่ายๆลำบากพนักงานคนอื่นต้องทำงานมากเป็พิเศษทำคะแนนชดเชยเพื่อสร้างความประทับใจให้กับแขกอีก
และในที่สุดดอร์แมนกับแวเลต์ยังเป็สิ่งสุดท้ายที่ลูกค้าจะได้เจอก่อนออกจากโรงแรมด้วยเปรียบไปเหมือนทีมฟุตบอลที่บุกเล่นดีมาตลอดแต่มารั่วเอาตรงกองหลังกับผู้รักษาประตูนั่นเอง
นี่คือสิ่งที่พี่จิมมี่อธิบายก่อนเริ่มฝึกงานตำแหน่งนี้ทำเอากายต้องนั่งท่องและระมัดระวังป็นพิเศษ เก็นจิเห็นกายดูเป็กังวลเลยเอามือจับไหล่กายไว้กายจึงหันหน้าไปมองเขา
“ไม่ต้องกังวลหรอกวันนี้พวกเราช่วยกันเต็มที่ เหมือนเมื่อวานไง”
“เก็นจิก็เมื่อวานพวกเราทำกันเต็มที่ผ่านไปได้ด้วยดีแล้ว คราวนี้ก็อยากจะเป็เหมือนเมื่อวานแล้วอีกอย่างต้องทำดีขึ้นทุกวันๆด้วย”
“กายจะทำงานที่นี่ต่อใช่ไหม?” เก็นจิถาม
“ก็ใช่น่ะสิใครๆก็อยากทำงานที่นี่กันทั้งนั้น แค่พวกเรามาฝึกงานที่นี่เพื่อนๆคนอื่นก็อิจฉาพวกเราจะแย่แล้ว แล้วคิดดูถ้าได้ทำงานที่นี่จะน่าภูมิใจขนาดไหนฮิฮิ”
กายหัวเราะจนเพิร์ลหมันไส้หยิกแก้มทั้งสองข้างของเขาสองที เขาเลยหยุดขำทันที
“เจ็บนะ..เพิร์ล”
“ขอโทษ..”
เพิร์ลทำหน้ากวนๆใส่เขาเขาเลยทำปากคว่ำใส่เธอ
“วันนี้เรายืนคู่กันคู่ละฝั่งประตูนะด้านนี้ดอร์แมนเก็นจิคู่กับ..”
“เธอ”
เก็นจิรีบบอกให้เธอคู่กับเขา
“ส่วนฉันคู่กับเพิร์ลใช่ไหม?”
“ใช่”เก็นจิตอบ
“ถ้าอย่างนั้นตามนี้เก็นจิ ฉัน เป็คนเปิดปิดประตูให้แขก ส่วนเธอสองคนกล่าวตอนรับ ตอบคำถามแขกส่วนถ้ามีอะไรที่ให้ข้อมูลไม่ได้ พวกเราก็ช่วเสริมกัน ตามนี้ก่อนเนอะ”
“โอเค”ขวัญข้าวตกลงทันที
การฝึกงานในวันนี้เริ่มต้นขึ้นกับแขกคนแรกที่เข้ามาเก็นจิรีบเปิดประตูต้อนรับ ขวัญข้าวกล่าวต้อนรับทุกคนกล่าวต้อนรับพร้อมกันอีกครั้งอย่างครื้นเครงทำให้บรรยากาศของโรงแรมดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาพนักงานตำแหน่งอื่นก็มารับแขกต่อไป
พวกเขาต่างกระตือรือร้นรีบต้อนรับแขกและเมื่อแขกได้เวลากลับพวกเขาก็กล่าวลาอย่างกระตือรือร้นอีกครั้งวันนี้อยู่ในโรงแรมจึงไม่ร้อน ไม่ต้องเดินไปเดินมาเหมือนเมื่อวานพวกเขาจึงรู้สึกสบายขึ้นมาก
กายเห็นแขกกำลังขับรถมาจอดหน้าโรงแรมเขาก็สะดุดตากับรถแลมโบกินีสีแดง เขาอยากจะเห็นว่าคนขับจะหล่อ เข้ม เทห์ ขนาดไหนกันนาขณะที่เท้าของแขกกำลังจะก้าวลงมาเขาก็รู้เลยว่าผิดหวัง เพราะรองเท้าส้นสูงสีแดง ขาขาวๆและเมื่อแขกเดินมาก็รู้แล้วว่าเป็ผู้หญิง เธอสวมชุกเดรสสีเขียวไล่ระดับสีเนื้อผ้าบางเบา ผมสีน้ำตาลลอนยาวพลิ้วไหวสลวยขนาดเขาเป็ตุ๊ดยังรู้สึกได้ว่าความงามของเธอนั้นมันทำให้หนุ่มๆใจละลายแน่ๆเขาจึงหันไปมองเก็นจิ แต่เก็นจิไม่เลี๋ยวมองสักนิด เขามัวแต่มองขวัญข้าวอยู่นั่น ช่างมีตาหามีแววไม่จริงๆเขาก็เลยต้องกระตุ้นเก็นจิสักหน่อย
“เก็นจิๆ แขกๆ”
เขาทำหน้าให้เก็นจิหันไปมอง
“เห็นแล้วมีอะไรหรือเปล่าเขาหน้าจะเดินมาทางประตูนายนะ”
เขาหมดคำจะพูดกับเก็นจิจริงๆเชื่อแล้วว่าเก็นจินี่ชอบขวัญข้าวมากจนไม่มองใครเลยสักคนเดียวแขกเดินใกล้เข้ามาหาเขาทุกที เขาจึงรีบเปิดประตูรอต้อนรับก่อนทันทีเมื่อมาถึงแขกก็เดินผ่านเขาไปยืนอยู่หน้าเก็นจิ เธอสวมแว่นตากันแดดอยู่เธอเอียงคอมองเก็นจิแล้วถอดแว่นออกมาดูเขาอีกครั้ง
“เก็นจินายมาทำอะไรเนี่ย”
“ใบบัวเราฝึกงานอยู่ เธออย่ามาทางนี้ ไปได้แล้ว”
“อะไรของนายเนี่ยเดี๋ยวเจอกัน”
เธอพูดเสร็จก็เดินสะบัดบ๊อบไปทันทีไม่สนใจเก็นจิอีกแต่คนอื่นๆหันไปมองกันด้วยความสงสัยและคนแรกที่ต้องรู้ทันทีก็คือกายนั่นเอง
“เก็นจิ นายรู้จักกับสาวสวยได้ยังไง”
“เพื่อนน่ะช่างเถอะ”
“เพื่อนนายสวยจัง”
“ชอบเหรอบอกให้ไหม”
“ไม่เอาอ่ะ แนะนำเพื่อนชายดีกว่า”
“อ่ะๆ”
ขวัญข้าวมองเก็นจิก็ดูเหมือนเขาจะมีความลับอะไรอยู่กันแน่แต่เธอเลือกที่จะสังเกตุไปเรื่อยๆเงียบๆจะดีกว่า
วันนี้ทั้งวันกับตำแหน่งนี้ก็สนุกดีไม่ได้มีอะไรมาก ถ้าทำงานสามัคคีกันขนาดนี้
773
