หลังรับประทานอาหารในร้านกระต่ายทองเสร็จ ทั้งสามคนได้นั่งพูดคุยกันถึงวิธีที่จะเดินทางไปยังทวีปแอตลาส ซึ่งเป็ที่ๆพวกเขาจะไปเริ่มต้นชีวิตใหม่กัน
“เขาว่าเรือสำราญจากทวีปแอตลาสมีมาที่เมืองท่าบลูฟิชด้วย” แอนนากล่าว “อยากลองใช้บริการจัง ว่ากันว่าบนนั้นมีสวนสระน้ำ ส่วนสนุก นวดสปา คาสิโน โดมกระจกใสใต้ท้องเรือ สำหรับมองโลกใต้ทะเล และก็ร้านอาหารนานาชาติระดับราชวงศ์ ไหนๆพวกเราก็มีเหรียญทองตั้งเยอะ ไปลองใช้บริการกันหน่อยไหม”
ชีวิตในโลกก่อนของทั้งแลนซ์และแอนนา มีเพื่อต่อสู้แย่งชิงบ้านเมืองเพื่อบลูสกาย และกำจัดหายนะสีดำในเขตปกครองของาาเอ็กซ์ตัส เรียกได้ว่าพวกเขาแทบจะไม่เคยมีชีวิตเป็ของตัวเองเลย ดังนั้นทั้งสองจึงได้ยินเื่บันเทิงหรือเื่ราวของโลกภายนอกผ่านคนอื่นเท่านั้น
เมื่อแอนนารู้สึกว่าตัวเองเป็อิสระแล้ว เธอจึงอยากใช้ชีวิตอย่างอื่นนอกจากการต่อสู้เพื่ออาณาจักรบ้าง เธออยากท่องเที่ยว อยากเข้าโรงเรียน อยากมีเพื่อนฝูงในวัยเดียวกัน และก็มีบ้านหรูๆสักหลังพร้อมปลูกพืชในไร่ของตัวเอง นอกเหนือไปจากการทำงานประจำ
แน่นอนว่าแลนซ์ก็รู้สึกแบบเดียวกัน ดังนั้นพวกเขาจึงตกลงกันแล้ว ว่าพวกเขาจะเข้าโรงเรียนชั้นนำในทวีปแอตลาส เพื่อเป็ใบเบิกทางสู่อนาคตในภายภาคหน้า เพราะสามัญชนจะก้าวหน้าและมั่นคงได้ จำเป็ต้องมีการศึกษา และใบวุฒิรับรอง
“เรือสำราญจะมาแค่เดือนละครั้งค่ะ” วาเนสซ่ากล่าว “และรอบต่อไปที่จะมาคืออีกสิบห้าวัน ท่านแอนนาจะอยู่รอที่เมืองบลูฟิชไหมคะ”
“ตั้งสิบห้าวันไม่รอดีกว่า” แลนซ์กล่าวแทรก “เรากำลังมีปัญหากับบลูสกายอยู่ ยิ่งไปจากนี่เร็วเท่าไหร่ยิ่งดีเท่านั้น”
คำพูดของแลนซ์ดับฝันแอนนาในทันที ทำเอาเธอซึมก้มหน้านิ่ง
“แค่สิบห้าวันเองนะคะ” แอนนากล่าวเสียงออดอ้อน “รอแค่นั้นท่านพ่อ...ไม่สิ าาบลูสกายไม่มาหาเื่เราหรอก อีกอย่างเขาก็กลัวคุณด้วย จริงไหมล่ะคะ”
“ท่านแอนนาพูดถูก” วาเนสซ่ากล่าว “ระหว่างนี้ฉันคิดว่าจะให้ท่านพ่อทำป้ายฐานะให้พวกท่านทั้งสองด้วยเลย จะได้ไม่ต้องไปลำบากหาป้ายที่ทวีปแอตลาส”
“เราอยู่ที่นี่นานไม่ได้” แลนซ์กล่าว “และเื่ป้ายฐานะลืมไปได้เลย าาเอ็กซ์ตัสทำอะไรเราไม่ได้ก็จริง แต่เขาอาจลงกับท่านโคลสันได้ ถ้าให้เขาทำป้ายฐานะให้เรา อย่าลืมสิว่าตอนนี้เมืองบลูฟิชขึ้นตรงต่อบลูสกายอยู่”
“ก็ได้” แอนนากล่าวเสียงเศร้า “ฉันน่ะไม่เป็ไรหรอก ยังไงก็ได้ค่ะ”
“ส่วนทางฉันก็ขอโทษด้วย” วาเนสซ่ากล่าว “ทางฉันแค่คิดว่าอยากให้พวกท่านได้รับความสะดวกสบายก็เท่านั้น”
“ดีแล้วที่เข้าใจ” แลนซ์กล่าว “พวกเราน่ะเป็สามัญชนกันแล้ว อะไรประหยัดได้ก็ควรประหยัด ไม่งั้นเงินพันเหรียญทองก็อาจจะไม่พอใช้”
“เข้าใจก็ได้” แอนนากล่าวพลางเบือนหน้าไปทางอื่น เสียงเธอดูงอนๆ ก่อนจะถอนใจ “แต่อยากนั่งเรือสำราญจัง”
“ถ้างั้นเอาอย่างนี้มั้ยคะ” วาเนสซ่ากล่าว “ที่เมืองบลูฟิชมีบริการเรือส่วนตัวของเอกชน ราคาค่อนข้างแพง แต่เขาจะให้เรือเรามาลำนึงเลย โดยไม่สนว่าจะนั่งกันกี่คน”
“น่าสนจังเลย” แอนนากล่าวด้วยความตื่นเต้น “ใช่เรือส่วนตัวที่มีห้องนอนกับห้องครัวในตัวเองไหม แบบที่เคยนั่งกับท่านลุงตอนเด็กๆ”
“ใช่ค่ะ แถมมีโดมกระจกขนาดเล็กใต้ท้องเรือด้วย” วาเนสซ่ากล่าว “เราเช่าเรือแบบนั้น และใช้ระบบเวทนำทางอัตโนมัติก็ได้ค่ะ จะได้อยู่กันส่วนตัว ไม่ต้องจ้างคนขับเรือ”
“ว่าแต่ ไอ้เรือส่วนตัวที่ว่ามันค่าเช่าเท่าไหร่” แลนซ์กล่าวถามเสียงเรียบ แอนนาตอบรับเสียงรื่นเริงทันที
“แบบเหมาลำเลยแค่สิบเหรียญเงินเองค่ะ” แอนนากล่าวก่อนจะหันไปหาวาเนสซ่า “ใช่ราคานี้ไหมอะ เคยนั่งไปเองครั้งนึงตอนทำภารกิจก่อนจะย้อนเวลามา มันราคาเท่านี้”
“โดนโก่งราคาอย่างหนักเลยล่ะค่ะ ท่านแอนนา” วาเนสซ่ากล่าว “ราคาเรือเช่าอยู่ที่สองเหรียญเงิน จนถึงห้าเหรียญเงินเองค่ะ เกินกว่านั้นถือว่าโดนโก่ง ถ้าถูกกว่านั้นก็อาจจะเจอเรือเก่าหรือขาดอุปกรณ์บางอย่าง”
“บอกว่าสองหมื่นถึงห้าหมื่นเหรียญหินเองหรือ และไหนจะเคยโดนโก่งตั้งแสนเหรียญหิน” แลนซ์กล่าวพลางกุมขมับ “เห็นค่าของเงินกันหน่อยเถอะครับท่านชนชั้นสูง อาหารทั่วไปมื้อนึงจานละสิบถึงสามสิบเหรียญหินเองนะ โรงแรมห้องหรูอย่างเก่งก็ไม่เกินห้าพันเหรียญหินหรือห้าสิบเหรียญทองแดง ฟุ่มเฟือยกันเกินไปแล้วนะ”
“มีตั้งพันเหรียญทองแค่นี้ก็ไม่ได้ ทำไมต้องต่อว่าด้วย” แอนากล่าวเสียงงอน ก่อนที่เธอเริ่มจะร้องไห้ ทำเอาแลนซ์สะดุดทันที
“เดี๋ยวนะแอนนา เธออยากนั่งเรือขนาดนั้นเลยหรือ” แลนซ์กล่าวพลางทำหน้าเสีย “ฉันขอโทษก็ได้ ฉันยอมแล้ว”
“ไม่ได้อยากร้อง” แอนนากล่าวพลางเช็ดน้ำตา พยายามห้ามการเบะปาก “จู่ๆมันก็เสียใจและกลั้นไม่อยู่เองอะ พอรู้ว่าต้องผิดหวัง...รู้สึกเหมือนตัวเองกลับไปเป็เด็กเลย แย่จัง ฉันกลายเป็เด็กขี้แยแล้ว”
“ท่านแลนซ์พูดว่ายอมแล้วสินะคะ” วาเนสซ่ากล่าว “หากไม่นั่งเรือสำราญ เรือส่วนตัวก็เหมาะกับท่านแอนนาที่สุดเลยล่ะค่ะ และฉันคงรู้สึกอึดอัด ที่ต้องเห็นท่านแอนนานั่งในท้องเรือเบียดเสียดกับพวกสามัญชน และใช้ห้องน้ำรวมกับพวกนั้น ตอนนอนก็คงนอนไม่สนิทใจเพราะกลัวใครมาทำอะไรมิดีมิร้าย ไหนจะเสี่ยงกับการโดนขโมยของอีก”
“ขอโทษนะวาเนสซ่า แต่ว่าตอนนี้พวกเราเป็สามัญชนแบบที่เธอดูถูกกันแล้วน่ะ” แลนซ์กล่าว “และนั่นแหละ คือชีวิตของสามัญชน เพราะพวกเขาไม่มีเงินมากพอจะขึ้นเรือหรูแบบมีห้องพักแยก หรือเรือสำราญอะไรพวกนี้”
เรือเดินสมุทรทั่วไปในโลกนี้เป็แบบท้องเรือกว้างที่แยกเพียงห้องเครื่องกับห้องอาศัย และห้องน้ำรวม ดังนั้นทุกคนจึงนั่งและนอนรวมกันในท้องเรือ ถึงแม้จะมีแกนธาตุทั้งหกซึ่งจำเป็ต่อการอยู่อาศัยภายในเรือก็ตาม แต่ในมุมมองของขุนนางก็ยังถือว่าลำบาก และไม่มีความสะดวกสบาย
“คนจากในรั้วในวังนี่ท่าทางจะใช้ชีวิตสามัญลำบากนะ” แลนซ์กล่าว “แต่ช่างเถอะ ฉันเองก็ไม่อยากลากแอนนาลงมาลำบากเหมือนกันนี่ จะทำให้พวกเธออยู่อย่างสุขสบายให้ได้”
“งั้นก็หมายความว่า...” แอนนากล่าวด้วยน้ำเสียงยินดี ก่อนที่แลนซ์จะพยักหน้าเป็เชิงอนุญาตว่าให้เช่าเรือส่วนตัวได้
นานเท่าไหร่ไม่รู้ ที่แลนซ์ไม่ได้เห็นแอนนาดีใจจนโลดเต้น เธอพูดอย่างสุขใจว่านี่คือการท่องเที่ยว และการเดทของทั้งสอง ก่อนที่เธอจะห้อมแก้มแลนซ์ฟอดใหญ่ ทำเอาวาเนสซ่าต้องดุแอนนาที่ทำอะไรแก่แดด
…………………………….
“ยินดีต้อนรับคุณลูกค้าครับ”
ผู้กล่าวเป็ชายสูงอายุร่างกายกำยำ เขามีผิวเข้มจากการตากแดด ผมและดวงตาสีดำ อยู่ในชุดเสื้อเชิร์ตขาวและกางเกงขาสั้น เขากล่าวกับกลุ่มของแลนซ์ที่แวะเข้ามายังโกดังเก็บเรือของเขา โกดังนี้อยู่ใกล้ชายฝั่ง และขุดดินนำร่องลึกพาน้ำทะเลเข้ามา เพื่อสะดวกแก่การปล่อยเรือสำหรับบริการลูกค้า
“มาขอเช่าเรือส่วนตัวครับ” แลนซ์กล่าว “อยากทราบราคา และขอดูสภาพเรือหน่อย”
“พวกเธอมากันสามคนหรือ” เ้าของเรือกล่าว “มีใครมามากกว่านี้ไหม จะได้แนะนำเรือให้ถูกกับจำนวนคน”
“แค่สามคน” วาเนสซ่ากล่าว “อยากขอเช่าเรือส่วนตัวขนาดเล็ก ที่มีระบบนำทางอัตโนมัติ เวทคุ้มกันสัตว์ร้ายในระดับเบื้องต้น ห้องนอนและห้องครัว รวมถึงโดมกระจกใต้ท้องเรือด้วยน่ะค่ะ”
“จุดหมายในการเดินทางคือที่ไหน ทวีปแอตลาสหรือ” เ้าของเรือกล่าว วาเนสซ่าพยักหน้ารับ ก่อนที่เ้าของโกดังเรือจะพามาดูเรือสีน้ำตาลขนาดยี่สิบเมตรลำหนึ่งทันที
“ลำนี่ชื่อบราวน์ฮอว์ค เป็เรือสองชั้น อายุการใช้งานสิบปี กว้างเจ็ดเมตร ยาวยี่สิบเอ็ดเมตร มีทุกอย่างที่พวกเธออยากได้”
“ราคาเท่าไหร่ครับ” แลนซ์เอ่ยถามด้วยความสนใจ พลางเดินเข้าไปดูในเรือพร้อมกับเ้าของทันที
“ลำนี้ห้าเหรียญเงิน” เ้าของเรือกล่าวขณะพาชมเรือ ภายในเรือนั้นมีห้องนั่งเล่น ห้องครัว ห้องนอน และห้องอาบน้ำ รวมถึงห้องโดมกระจกสำหรับส่องใต้ทะเลแยกกันต่างหาก
“สวยดีนะครับ” แลนซ์กล่าว “แต่มันจะทำความเร็วได้เท่าไหร่ พวกเราเน้นเดินทางถึงทวีปแอตลาสเร็วๆด้วยน่ะ”
“นี่คือรุ่นที่ดีที่สุดของเรา” เ้าของเรือกล่าว “แต่อย่างที่เธอว่า มันอาจเร็วไม่พอ เพราะต้องใช้เวลาห้าวันในการเดินทางถึงทวีปแอตลาสด้วยเวทนำทาง มันเน้นให้คนกินลมชมวิวมากกว่าน่ะ”
“มีรุ่นที่ทำความเร็วได้มากกว่านี้มั้ยครับ” แลนซ์กล่าว “ห้าวันผมว่านานไป และเรือนี่ใหญ่เกินไปหน่อย สำหรับคนสามคน”
“งั้นตามมา” เ้าของเรือกล่าวก่อนจะเดินนำลึกเข้าไปในโกดังอีก
“นี่คือเรือสปีดฮอว์ค สีขาวทั้งลำ มีทุกอย่างเหมือนกันยกเว้นโดมแก้วใต้ท้องเรือที่ถูกเปลี่ยนเป็กระจกแบนราบ กว้างห้าเมตร ยาวสิบห้าเมตร ถึงทวีปแอตลาสในสามวันด้วยเวทนำทาง ราคาสามเหรียญเงิน บอกเลยนะ ว่าไม่มีรุ่นไหนดีและเร็วเท่านี้อีกแล้ว”
สุดท้ายกลุ่มของแลนซ์ก็เลือกเรือรุ่นนี้ เ้าของร้านเรือเช่านั้นบริการเตรียมวัตถุดิบทำอาหารและน้ำดื่มเอาไว้พร้อมสรรพ จึงทำให้กลุ่มของแลนซ์สามารถออกเดินทางได้ทันที
“ไอ้หนู ฉันขอบอกอะไรไว้อย่าง” เ้าของเรือกล่าวหลังจากแลนว์จ่ายเงินแล้ว “ระหว่างเดินเรืออย่าแวะคุยกับเรือที่ไม่รู้จัก อย่าช่วยคนจมน้ำกลางทะเล อย่าจอดเรือเพียงเพราะจะชมปรากฏการทางทะเลที่ไม่เคยเจอมาก่อน”
“เพราะอะไรหรือครับ” แลนซ์เอ่ยถามด้วยความสงสัย
“เคยได้ยินเื่เขตแดนของคนตายไหม” เ้าของเรือเช่ากล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นะเื “มีข่าวลือว่าเขตแดนคนตายแทรกลงกลางทะเลที่คั่นสองทวีปแล้ว ดังนั้นพวกเราจึงไม่จอดหรือแวะพักในเขตที่มีน้ำทะเลสีดำทุกกรณี หากเจอสิ่งมีชีวิตในเขตน้ำสีดำ ให้สงสัยไว้ว่ามันเป็ศัตรู อย่าติดต่อกับมันเด็ดขาด”
“ขอบคุณที่บอกข่าวดีครับ” แลนซ์กล่าวพลางยิ้มร่า “ไม่เคยรู้มาก่อนเลยเื่แบบนี้...ได้เวลาหารายได้เพิ่มแล้วสิ”
“เอ๋ อะไรนะ หารายได้เพิ่ม” เ้าของเรือเช่ากล่าวด้วยความสงสัย ขณะที่เรือของแลนซ์แล่นออกไป “เด็กพวกนั้นหมายความว่าอะไรกันแน่นะ”
2K
