บทที่ 8 การได้ผลประโยชน์มาโดยที่ไม่ต้องจ่ายอะไรเป็ความรู้สึกที่ดีจริง ๆ
เซียวนั่วออกมาจากตระกูลเซียว และเดินไปตามถนนของเมืองซีเยว่เพียงลำพัง เมื่อมองไปยังท้องถนนที่มีผู้คนจอแจตรงหน้า ภายในใจพลันเกิดความรู้สึกซับซ้อนอย่างที่ไม่สามารถอธิบายได้
สิ่งที่ทำในวันนี้ไม่ใช่เพียงแค่แก้แค้นเท่านั้น แต่ยังเป็การสั่งสมความแค้นเพิ่มด้วย
ชายหนุ่มรู้ดีว่าเซียวสยงจะไม่มีทางปล่อยตนไป
แต่มันไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว เพราะเมื่อไม่กี่วันก่อน เซียวหย่งก็้าเอาชีวิตของตนเช่นกัน
ต่อให้ไม่มาที่นี่ในวันนี้ เขาก็ตัดขาดกับตระกูลเซียวโดยสมบูรณ์แล้ว
ใกล้ค่ำ
ชายหนุ่มเดินมายังประตูของอาคารสูง
การตกแต่งของอาคารแห่งนี้หรูหราอย่างมาก เสาหินสีแดง และอิฐหยก ทำให้ผู้คนรู้สึกถึงความงดงามั้แ่แรกเห็น
"อาคารว่านอวี่!"
บนแผ่นป้ายที่ประตูมีตัวหนังสือสีทองสลักเอาไว้
ด้านหลังของอาคารว่านอวี่แห่งนี้คือ ‘หอการค้าว่านจิน’ และด้านหลังของหอการค้าว่านจินคือตระกูลกงซุน หนึ่งในห้าตระกูลใหญ่ของเมืองซีเยว่
การค้าของตระกูลกงซุนนั้นยิ่งใหญ่ และอาคารว่านอวี่แห่งนี้ยังเป็แหล่งซื้อขายหลักของหอการค้าอีกด้วย
ไม่ว่าจะเป็เงิน ทอง เพชรพลอย ไปจนถึงอาวุธและยา ทุกสิ่งที่มีค่าสามารถแลกเปลี่ยนได้ทั้งสิ้น
ร่างโปร่งเดินเข้าไปในอาคารว่านอวี่ทันที
ชายวัยกลางคนเดินเข้ามาต้อนรับ กลิ่นอายให้ความรู้สึกราวกับจิ้งจอกเ้าเล่ห์
"คุณชายมาที่นี่เพื่อซื้อของหรือ?" เขาเอ่ยด้วยรอยยิ้ม
เซียวนั่วมองและเอ่ย "ข้ามาที่นี่เพื่อขายของ"
"หืม?" ชายวัยกลางคนประหลาดใจเล็กน้อย ดูจากการแต่งกายของคนตรงหน้าแล้ว เขาสงสัยนักว่าอีกฝ่ายจะมีของมีค่าอะไรออกมาขาย
"คุณชาย้าขายสิ่งใด?"
"สิ่งนี้..." เซียวนั่วหยิบตำราออกมา และส่งมันให้กับชายวัยกลางคน อีกฝ่ายรับมันไปอย่างไม่ใส่ใจนัก แต่เมื่อเปิดดูหน้าแรก สีหน้าก็เปลี่ยนไป และรีบปิดตำราดังกล่าวลงทันควัน “คุณชาย… ท่าน้าจะขายสิ่งนี้หรือ?"
ชายหนุ่มมองอย่างใจเย็น "เ้ารับซื้อหรือไม่?"
ชายวัยกลางคนมองไปรอบ ๆ อย่างระแวดระวังและกระซิบเสียงเบา "ไปคุยกันที่อื่น!"
เซียวนั่วพยักหน้า
ทั้งสองจึงเดินทางมายังห้องที่ไร้ผู้คน
ชายวัยกลางคนมองลูกค้าตรงหน้านิ่ง ‘เพลงกระบี่เงาเหินเวหา’ นี้คือเคล็ดวิชาระดับสูงของสำนักกระบี่ขุนพล์ คุณชายนำมันมาขายเช่นนี้? นี่ท่านไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือ!?
สิ่งที่เซียวนั่ว้าจะขายคือตำราเพลงกระบี่เงาเหินเวหา ที่ได้มาจากตระกูลเซียวในวันนี้
แน่นอนว่า เขาได้ทำการคัดลอกเอาไว้อีกฉบับหนึ่งแล้ว
เคล็ดวิชาถือเป็ความลับของสำนัก เพลงกระบี่เงาเหินเวหาถือเป็เคล็ดวิชาระดับสูง ต่อให้เป็สำนักกระบี่ขุนพล์ มีเพียงศิษย์สายในเท่านั้นที่มีคุณสมบัติในการฝึกฝน
ครั้งนี้ สำนักกระบี่ขุนพล์ถึงกับมอบให้กับเซียวหย่ง ถือเป็ข้อยกเว้นที่ไม่บ่อยนัก
และหากมีการนำเคล็ดวิชานี้ไปเผยแพร่โดยไม่ได้รับคำอนุญาตของสำนัก นับว่ามีความผิดร้ายแรง!
เซียวนั่วยังคงนิ่งสงบ มองอีกฝ่ายแล้วเอ่ย "เสนอราคามาได้เลย!"
"คุณชาย!" ชายวัยกลางคนตื่นตระหนก "ข้ายังไม่ได้พูดเลยว่าข้าอยากได้มัน!"
“หากไม่อยากได้ เ้าคงปฏิเสธข้าั้แ่ด้านนอกแล้ว ทำไมต้องพาข้ามาที่นี่ด้วยเล่า?"
ชายวัยกลางคนยิ้มแหย แต่จากนั้นก็เปลี่ยนเป็เคร่งขรึม
“การที่ ‘เพลงกระบี่เงาเหินเวหา’ อยู่ในมือของคุณชาย ข้าเดาว่าท่านคงเป็เซียวนั่ว ที่สร้างความวุ่นวายในตระกูลเซียววันนี้!"
"เ้าจะให้ราคาเท่าใด?" ชายหนุ่มไม่แยแส ถามกลับโดยหวังจะได้ยินคำตอบที่ตนพึงพอใจ
ชายวัยกลางคนยกมือขึ้นแตะจมูก เห็นได้ชัดว่าไม่้าพูดเื่อื่น
เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงเอ่ย “หอการค้าว่านจินไม่สามารถล่วงเกินสำนักกระบี่ขุนพล์ได้ เราไม่กล้ารับซื้อเพลงกระบี่ของคุณชาย... เพลงกระบี่นี้สามารถถูกขายในตลาดมืดเท่านั้น"
เซียวนั่วเองก็เคยได้ยินเกี่ยวกับ ‘ตลาดมืด’ ที่ว่า
สิ่งของภายในตลาดมืดล้วนถูกซื้อขายโดยตรง ไม่มีบันทึกการซื้อขาย และไม่มีแหล่งที่มาให้ตรวจสอบ ในขั้นตอนการซื้อขาย ทุกคนจะปกปิดข้อมูลของตน แลกเปลี่ยนสิ่งของได้หลากหลายวิธี แต่ต้องแลกมาด้วยค่านายหน้าที่ค่อนข้างสูง
หอการค้าว่านจินดำรงอยู่มานานหลายปี ย่อมมีประสบการณ์และมีเส้นสายเป็ธรรมดา
ชายวัยกลางคนมองใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างระมัดระวัง จากนั้นจึงเอ่ยเสียงเบา “หากคุณชาย้าจะขายสิ่งนี้ มันจะไม่มีการบันทึกไว้”
“ข้าไม่ชอบพูดเื่ไร้สาระ หากเ้าไม่กล้าเสนอราคา ข้าก็จะไปที่อื่น" เซียวนั่วเริ่มหมดความอดทน
เห็นได้ชัดว่าหอการค้าว่านจินไม่้าปล่อยสิ่งนี้ไป แต่ก็กังวลเกี่ยวกับความเสี่ยงในอนาคต จึงตกอยู่ในสภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเช่นนี้ แต่ชายหนุ่มไม่้าเสียเวลาอีกต่อไป
ชายวัยกลางคนเอ่ยทันควัน “เม็ดยาพลังปราณสิบเม็ด ยาปรับรากฐานหนึ่งเม็ด..."
"ตกลง!" เซียวนั่วตอบรับฉับไว
ชายวัยกลางคนพยักหน้า หากเป็ปกติ เคล็ดวิชาระดับสูงมีค่ากว่านี้มาก แต่หอการค้าว่านจินเองก็ต้องรับความเสี่ยงมหาศาล เพราะการล่วงเกินสำนักกระบี่ขุนพล์นั้นไม่ใช่เื่สนุก ราคาเท่านี้จึงนับว่าสมเหตุสมผลแล้ว
เซียวนั่วไม่ได้สนใจนัก ถึงอย่างไร ก็ได้คัดลอกเอาไว้แล้วหนึ่งฉบับ ทั้งยังได้เม็ดยาพลังปราณสิบเม็ด และยาปรับรากฐานหนึ่งเม็ดมาโดยไม่ได้เสียอะไรเลย
ยิ่งกว่านั้น เขายังสามารถคัดลอกมันเพิ่ม และนำไปขายให้กับหอการค้าอื่น ๆ ได้ด้วย
การได้ผลประโยชน์มาโดยที่ไม่ต้องจ่ายอะไรช่างเป็ความรู้สึกที่ดีจริง ๆ
ไม่นาน ชายวัยกลางคนก็นำเม็ดยาพลังปราณสิบเม็ดและยาปรับรากฐานหนึ่งเม็ดมาให้
การซื้อขายครั้งนี้ไม่มีการบันทึกใด ๆ ทั้งสิ้น เงียบเชียบ ไร้ร่องรอย
"เ้าช่วยจัดห้องให้ข้าสักห้องได้หรือไม่? ข้าอยากพักสักหน่อย" เมื่อกลับมาที่ห้องโถง เซียวนั่วก็เอ่ยขึ้น
ชายวัยกลางคนเอ่ย "แน่นอน!"
หลังจากนั้น ก็หันไปสั่งสาวใช้คนหนึ่งให้จัดเตรียมห้องพักทันที
ด้านนอกประตู
"ไม่ทราบว่าคุณชาย้าสิ่งใดอีกหรือไม่?" สาวใช้ยิ้มอย่างสุภาพ
เซียวนั่วเอ่ย “ช่วยต้มน้ำให้ข้าที"
"คุณชาย้าจะอาบน้ำใช่หรือไม่? ข้าจะไปเตรียมให้เดี๋ยวนี้"
"ขอบคุณมาก!"
“ด้วยความยินดี ผู้จัดการเหยียนบอกว่าให้ข้าดูแลคุณชายให้ดี เื่เล็กน้อยแค่นี้จึงไม่นับเป็การรบกวนแต่อย่างใด”
หลังจากเอ่ยเช่นนั้น สาวใช้ก็จากไปเพื่อเตรียมการทุกอย่างให้พร้อม
ครู่หนึ่ง ถังไม้ขนาดใหญ่ถูกยกมาตั้งภายในห้อง พร้อมน้ำร้อนปริมาณสองในสามของถัง
สาวใช้ยังเตรียมเสื้อผ้าชุดใหม่ให้อีกด้วย การบริการของนางนั้นไร้ที่ติ
เมื่ออีกฝ่ายจากไป เซียวนั่วก็ปิดประตู
เขาก้าวไปข้างถังไม้ แล้วหยิบขวดขนาดเล็กออกมา
มันคือน้ำยาชำระไขกระดูก ซึ่งเป็หนึ่งในของห้าอย่างที่ได้รับมาในวันนี้
น้ำยาชำระไขกระดูกและเพลงกระบี่เงาเหินเวหา คือของกำนัลพิเศษที่ประมุขน้อยของสำนักกระบี่ขุนพล์คิดมอบให้กับเซียวหย่งโดยเฉพาะ คุณภาพย่อมล้ำเลิศเหลือคณา
ชายหนุ่มดึงจุกที่อุดปากขวดออก และหยดของเหลวในขวดลงถังน้ำ
ติ๋ง!
ติ๋ง!
หลังจากที่หยดลงไปประมาณสามหยด ภายในไม่กี่อึดใจ น้ำสีใสแปรเปลี่ยนเป็สีทองจาง ๆ
แม้แต่ละอองน้ำที่ลอยขึ้นมาก็ยังเป็ประกายสีทอง
โดยปราศจากความลังเล เซียวนั่วถอดเสื้อคลุมออกและหย่อนกายลงไปในถังน้ำทันที
เห็นได้ชัดว่าน้ำในถังเป็น้ำร้อน แต่กลับมีกระแสพลังที่เย็นสบายไหลเวียนอยู่ในนั้น ชายหนุ่มหลับตาลง พลังปราณลึกลับแทรกซึมเข้าสู่ร่างกายผ่านรูขุมขน
น้ำยาชำระไขกระดูกสามารถปรับเปลี่ยนพร์ พัฒนาความเร็วในการบ่มเพาะ และเปลี่ยนให้คนธรรมดากลายเป็อัจฉริยะได้
สิ่งสกปรกที่อยู่ภายในร่างกายค่อย ๆ ถูกขับออกมา พลังปราณในเส้นลมปราณไหลลื่นยิ่งขึ้น ความเหนื่อยล้าทั้งหมดถูกชำระล้างไปในพริบตา
"สบายจัง..." เซียวนั่วเอ่ยกับตัวเอง
จากนั้น หยิบเม็ดยาพลังปราณที่อยู่บนโต๊ะด้านข้างมาหนึ่งเม็ด และกลืนลงไป
หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง พลังปราณที่รุนแรงก็แพร่กระจายไปทั่วร่างกาย เซียวนั่วดูดซับพลังปราณจากเม็ดยาพลังปราณขณะใช้ทักษะกายาหงเิเ้าโลกา ทันใดนั้น พลังปราณในร่างพลันเริ่มเสริมความแข็งแกร่งของกล้ามเนื้อและกระดูก!
เดิมที ความเร็วในการดูดซับเม็ดยาพลังปราณของเซียวนั่วนั้นรวดเร็วอยู่แล้ว ยิ่งตอนนี้ได้แช่อยู่ในน้ำยาชำระไขกระดูก ความเร็วในการบ่มเพาะก็ยิ่งเพิ่มขึ้นไปอีกหลายเท่าตัว!
ภายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วยาม พลังปราณทั้งหมดในเม็ดยาพลังปราณก็ถูกดูดซับจนหมด
แต่ระดับขั้นกลับไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย เขายังคงอยู่ขั้นกลั่นกายาระดับหก แต่นั่นเป็เพียงภายนอกเท่านั้น เพราะพลังปราณของเม็ดยาพลังปราณได้รวมเข้ากับกล้ามเนื้อและกระดูก กระจัดกระจายไปทั่วร่าง
“ระดับขั้นไม่เพิ่มขึ้น แต่ร่างกายได้รับการเสริมความแข็งแกร่งไปอีกระดับ ทักษะกายาหงเิเ้าโลกานี่น่าทึ่งจริง ๆ"
เซียวนั่วถอนหายใจออกมา เขาสามารถรับรู้ได้ว่าความแข็งแกร่งกำลังเพิ่มขึ้น จากนั้นหยิบเม็ดยาพลังปราณมากินต่ออีกเม็ด
น้ำยาชำระไขกระดูก และเม็ดยาพลังปราณหล่อเลี้ยงร่างกายร่วมกัน ไม่นาน เมื่อเม็ดยาพลังปราณเม็ดที่สองถูกดูดซับจนหมด ชายหนุ่มก็หยิบยาเม็ดที่สามมากินต่อ
ยิ่งเวลาผ่านไป ทั่วทั้งร่างถูกล้อมรอบโดยหมอกสีทองจาง ๆ พลังปราณที่บรรจุอยู่ในน้ำยาชำระไขกระดูกหลั่งไหลราวกับั เมื่อรวมกับพลังปราณจากเม็ดยาพลังปราณ ความแข็งแกร่งของเซียวนั่วยิ่งมั่นคงขึ้น!
773
