ซ่งหว่านอิงย้อนเวลาเพื่อเป็นแพทย์หญิง ยุค80

บทที่ 8

ห้องเรียนแห่งความจริง

เสียงระฆังบอกเวลาเรียนดังขึ้น ฉันรีบเดินไปยังตึกกายวิภาคศาสตร์ อาคารสูงสามชั้นที่กลิ่นน้ำยาฟอร์มาลินโชยออกมา๻ั้๫แ๻่หน้าประตู หัวใจฉันเต้นแรงอย่างบอกไม่ถูก เพราะฉันรู้ดีว่า… วันนี้คือวันที่พวกเราจะได้ก้าวเข้าสู่การเรียนฏิบัติจริงครั้งแรก

เมื่อก้าวเข้าไปในห้องปฏิบัติการ ฉันเห็นโต๊ะยาวเรียงราย มีผ้าคลุมสีขาวปกปิดบางสิ่งไว้ ทุกคนต่างมองด้วยแววตาประหม่าและกลัว บางคนถึงกับเอามือปิดจมูก เพราะกลิ่นฉุนของสารเคมีแรงเกินไป

อาจารย์วัยกลางคนเดินเข้ามา สายตาเฉียบคมเหมือนสามารถอ่านใจนักศึกษาได้ทุกคน “วันนี้ พวกเธอจะได้เจอ ‘ครูคนแรก’ ของพวกเรา… ศพอาจารย์ใหญ่ที่เสียสละร่างกายเพื่อให้พวกเธอได้เรียนรู้”

ทันทีที่ผ้าคลุมถูกเปิดออก บรรยากาศในห้องก็เงียบกริบ ร่างมนุษย์ที่ถูกเก็บรักษาไว้ปรากฏต่อหน้า เพื่อนบางคนถึงกับหน้าซีด ปี้อิงที่ยืนข้างฉันจับแขนฉันแน่น มือเย็นเฉียบ

ฉันหายใจลึก ๆ พยายามสงบสติ แม้จะช็อกในครั้งแรก 

อาจารย์ชี้ไปที่ร่าง “ใครพอจะบอกได้ว่านี่คือกล้ามเนื้ออะไร?”

ห้องเงียบสนิท ไม่มีใครกล้าเอ่ย ฉันเงยหน้าขึ้น สายตาจับไปที่ตำแหน่งนั้นทันที ความทรงจำในหนังสือขึ้นมาอย่างชัดเจน

ฉันยกมือ “กล้ามเนื้อเดลทอยด์ค่ะ ทำหน้าที่ช่วยยกแขนและหมุนหัวไหล่”

อาจารย์เลิกคิ้ว มองฉันอย่างพอใจ “ถูกต้อง… ชื่ออะไรนะ?”

“ซ่งหว่านอิงค่ะ”

เขาพยักหน้า “จำชื่อเธอไว้เลย นักศึกษาใหม่แต่ตอบได้แม่นยำ”

เพื่อนหลายคนหันมามองฉันด้วยความประหลาดใจ บางคนแอบชื่นชม แต่บางคนก็มีแววอิจฉา ฉันเพียงยิ้มบาง ๆ ไม่ได้พูดอะไรต่อ

---

การเรียนอันเข้มข้น

ทุกวันต่อมา ตารางเรียนแน่นขนัด วิชาชีวเคมีที่เต็มไปด้วยสูตรยาวเหยียดทำให้หลายคนปวดหัว วิชาสรีรวิทยาที่ต้องท่องจำกลไกต่าง ๆ ของร่างกายทำให้บางคนท้อแท้ แต่สำหรับฉัน มันเหมือนการ “ทบทวน” มากกว่าการ “เรียนใหม่”

ตอนกลางคืน ฉันมักจะสอนเพื่อน ๆ ในหอพัก หลิวซินซินนั่งฟังอย่างตั้งใจ “หว่านอิง เธอนี่เหมือนเกิดมาเพื่อเป็๞หมอจริง ๆ นะ”

ฉันหัวเราะเบา ๆ “ก็เพราะฉันอยากจะเป็๞หมอจริง ๆ ไงคะ”

ในใจฉันกลับคิด… ไม่ใช่แค่ความอยาก แต่เป็๞คำสัญญาที่ฉันเคยพลาดไปในชาติ

ความกดดันและบทพิสูจน์

อาจารย์ประกาศว่าจะมี การสอบย่อยครั้งแรก ทุกคนต่างหน้าซีด ฉันรู้ว่าหากสอบตก๻ั้๫แ๻่ครั้งนี้ จะกลายเป็๞ตราบาปและถูกมองว่าไม่เหมาะกับที่นี่

คืนก่อนสอบ ฉันนั่งอ่านหนังสือจนดึก ซึ่งความพยายามของเธอไม่แพ้ใคร

วันสอบมาถึง ฉันนั่งลงที่โต๊ะ เขียนตอ

บข้อสอบทุกข้อด้วยความมั่นใจ เมื่อผลสอบออกมา ฉันได้คะแนนเต็ม เพื่อนๆต่างฮือฮา