ยอดคุณพ่อเซียน ตอนที่ 2: บทเรียนแรกจากยอดคุณพ่อ
เสียงนาฬิกาดิจิทัลบนผนังห้องบอกเวลาเจ็ดโมงเช้า แสงแดดยามอรุณรุ่งสาดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาในอพาร์ตเมนต์เล็กๆ ใจกลางนครจินหลง หลงฟาน ลืมตาขึ้นมาอย่างสดชื่นหลังจากผ่านคืนแรกกับ หลงซูซู การได้อยู่ใกล้ลูกสาวทำให้จิตใจของมหาเทพสงบสุขอย่างประหลาด แม้จะยังต้องปรับตัวกับชีวิตในโลกมนุษย์ที่เต็มไปด้วยข้อจำกัดก็ตาม
เขาลุกขึ้นยืน เหยียดแขนขาเบาๆ ััได้ถึงพลังปราณที่ฟื้นคืนมาเล็กน้อยจากการบ่มเพาะพลังพื้นฐานตลอดคืน ร่างกายที่เคยอ่อนแอของร่างจุติเริ่มมีความแข็งแกร่งขึ้นบ้างแล้ว แม้จะยังห่างไกลจากระดับมหาเทพ แต่ก็เพียงพอที่จะรับมือกับปัญหาเล็กๆ น้อยๆ ในโลกมนุษย์
“พ่อจ๋า…ซูซูหิวแล้วค่ะ…” เสียงเล็กๆ ใสแจ๋วเรียกเขาจากข้างเตียง หลงซูซูตื่นขึ้นมาแล้ว ดวงตากลมโตเป็ประกายมองมาที่เขาด้วยความไร้เดียงสา ในมือเล็กๆ ยังคงกอดตุ๊กตาหมีสีซีดตัวโปรดไว้แน่น
หลงฟานยิ้มอบอุ่น “รอแป๊บนะลูก เดี๋ยวพ่อจะทำอาหารเช้าอร่อยๆ ให้”
เขาเดินเข้าไปในห้องครัวเล็กๆ ที่มีข้าวของเครื่องใช้น้อยชิ้น อพาร์ตเมนต์นี้บ่งบอกถึงความลำบากยากแค้นของร่างเดิมที่เขาเข้ามาจุติ แต่สำหรับหลงฟาน เงินทองไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไป เมื่อเขาตัดสินใจแล้วว่าจะสร้างฐานะเพื่อลูกสาว เขาก็จะทำมันให้ดีที่สุด
เขานำไข่ไก่ไม่กี่ฟองที่พอหาได้มาเจียวอย่างง่ายๆ พร้อมกับขนมปังแผ่นสองแผ่น และนมกล่องเล็กๆ ที่เหลืออยู่ หลงซูซูกินอาหารเช้าอย่างเอร็ดอร่อย ทำให้หลงฟานรู้สึกอิ่มเอมใจอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อนในชีวิตมหาเทพที่เคยอยู่อย่างโดดเดี่ยวบนจุดสูงสุด
“พ่อจ๋า…ซูซูต้องไปโรงเรียนแล้วค่ะ” หลังจากทานเสร็จ หลงซูซูก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงออดอ้อน
หลงฟานพยักหน้า “ไปสิลูก พ่อจะไปส่ง”
เขาจับมือหลงซูซูแน่น ก่อนจะเดินออกจากอพาร์ตเมนต์ไปยังโรงเรียนอนุบาล ‘แสงอรุณ’ ที่ไม่ไกลนัก โรงเรียนอนุบาลแห่งนี้เป็ที่ที่หลงซูซูเรียนอยู่ก่อนหน้านี้ บรรยากาศภายในโรงเรียนดูอบอุ่นและเป็กันเอง แต่หลงฟานก็ััได้ถึงพลังหยินพิษจางๆ ที่แฝงอยู่ในบางมุมของโรงเรียน คล้ายกับว่ามีปัญหาบางอย่างเกิดขึ้นเป็ประจำ
ขณะที่เดินมาถึงหน้าประตูโรงเรียน หลินซูซูก็ซบหน้าเข้ากับขาของหลงฟาน ใบหน้าเล็กๆ ดูหม่นลงเล็กน้อย “พ่อจ๋า…วันนี้นาย เฉินจุน จะแกล้งซูซูอีกไหมคะ?”
คำถามของลูกสาวทำให้แววตาของหลงฟานเย็นะเื ‘เฉินจุน? ใครกันที่กล้าทำร้ายลูกสาวข้า?’ เขาค้นหาข้อมูลในความทรงจำของร่างเดิม และพบว่าเฉินจุนเป็เด็กชายร่วมชั้นของหลงซูซู ที่มีพ่อแม่เป็คนมีฐานะและมักจะแกล้งซูซูอยู่บ่อยครั้ง โดยเฉพาะเื่ที่ซูซูไม่มีพ่อแม่มาดูแลเหมือนเด็กคนอื่น
“ไม่ต้องห่วงนะซูซู วันนี้พ่อจะอยู่กับลูก ถ้าใครกล้าแกล้งลูก พ่อจะสั่งสอนมันเอง” หลงฟานลูบหัวลูกสาวเบาๆ ด้วยความรัก
หลงซูซูเงยหน้ามองเขาด้วยดวงตากลมโตเป็ประกาย “จริงเหรอคะ? พ่อจ๋าจะปกป้องซูซูจริงๆ เหรอ?”
“จริงสิลูก” หลงฟานตอบอย่างหนักแน่น ก่อนจะจูงมือหลงซูซูเดินเข้าไปในโรงเรียนอนุบาล
ทันทีที่ก้าวเข้ามาในบริเวณโรงเรียน หลินฟานก็ััได้ถึงพลังงานบางอย่างที่แตกต่างออกไปจากพลังหยินพิษทั่วไป มันคือพลังงานที่ดูดซับอยู่กับสิ่งก่อสร้างและวัตถุต่างๆ รอบตัว มันคือสิ่งที่ชาวโลกเรียกว่า ‘ฮวงจุ้ย’ หรือพลังงานธรรมชาติที่ถูกปรับแต่งโดยมนุษย์ ในฐานะมหาเทพ เขาคุ้นเคยกับพลังงานทุกรูปแบบ และพลังเหล่านี้ก็ไม่ได้แตกต่างจากสิ่งที่เขาเคยััมาในแดนเซียน เพียงแต่ถูกนำมาใช้ในรูปแบบที่แปลกใหม่เท่านั้น
เมื่อเดินมาถึงห้องเรียนของหลงซูซู ลู่เวยเวย คุณครูประจำชั้นสาวสวยผู้มีจิตใจดีก็เดินออกมาต้อนรับ “คุณพ่อคะ? คุณพ่อหลงฟานใช่ไหมคะ? ซูซูเป็เด็กดีมากเลยค่ะ” ครูสาวกล่าวด้วยรอยยิ้มอบอุ่น แต่ในแววตาของเธอแฝงความประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อเห็นหลงฟาน ซึ่งเป็ผู้ปกครองของซูซูที่เธอไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเลย
หลงฟานพยักหน้าให้คุณครู ลู่เวยเวยก็หันไปพูดคุยกับหลงซูซู “ซูซู ไปเล่นกับเพื่อนๆ ก่อนนะลูก เดี๋ยวคุณพ่อจะคุยกับครูแป๊บหนึ่ง” หลงซูซูพยักหน้าก่อนจะเดินเข้าไปในห้องเรียน
ขณะที่หลงฟานกำลังพูดคุยกับคุณครูลู่เวยเวยเื่การปรับตัวของหลงซูซูในโรงเรียน จู่ๆ ก็มีเสียงเด็กๆ โวยวายขึ้นมาในห้องเรียน
“ฮึก…ฮืออออ…” เสียงร้องไห้ของหลงซูซูดังขึ้นมา ทำให้หลงฟานหันขวับไปมอง
ภาพที่ปรากฏต่อหน้าทำให้แววตาของหลงฟานฉายประกายเย็นะเื เฉินจุน กำลังแย่งตุ๊กตาหมีตัวโปรดของหลงซูซูไปโยนทิ้งลงพื้นอย่างแรง ตุ๊กตาหมีกลิ้งไปหยุดอยู่ใต้โต๊ะเรียนตัวหนึ่ง
“นี่ของฉัน! ไม่มีใครเล่นกับฉันได้! ยัยเด็กไร้พ่อแม่!” เฉินจุนะโใส่หน้าหลงซูซูที่กำลังยืนร้องไห้ตัวสั่น
“นายเฉินจุน! ทำอะไรน่ะ!” คุณครูลู่เวยเวยรีบเข้าไปห้ามปรามด้วยความใ แต่เฉินจุนกลับทำท่าไม่สนใจ
เืในกายของหลงฟานเดือดพล่าน ความโกรธแค้นที่ไม่ได้ััมานานนับพันปีปะทุขึ้นมาในใจ เขาก้าวเข้าไปในห้องเรียนอย่างรวดเร็วราวกับเงา ทันทีที่เขาก้าวเท้าเข้าไป พลังกดดันที่มองไม่เห็นก็แผ่ออกมาจากร่างของมหาเทพผู้หลับใหล ทำให้เด็กคนอื่นๆ ที่อยู่ในห้องถึงกับเงียบเสียงลงด้วยความหวาดกลัว
“เฉินจุน! คืนของหลงซูซูมาเดี๋ยวนี้!” หลงฟานกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เย็นะเืจนกระดูก แววตาของเขาคมกริบราวกับดาบน้ำแข็งที่พร้อมจะฟาดฟัน
เฉินจุนหันมามองเขาด้วยความไม่พอใจ “นายเป็ใครน่ะ! พ่อของยายเด็กขี้แยคนนี้เหรอ?! แกไม่มีสิทธิ์มาสั่งฉัน!”
“ฉันเป็พ่อของหลงซูซู” หลงฟานตอบ “และฉันไม่ชอบให้ใครมาแกล้งลูกสาวของฉัน”
“แล้วไง! พ่อฉันรวย! นายกล้าทำอะไรฉันเหรอ?!” เฉินจุนทำท่าทางเย่อหยิ่ง เขาเคยชินกับการที่ทุกคนต้องเกรงใจพ่อแม่ของเขาที่เป็เ้าของบริษัทใหญ่
หลงฟานไม่พูดอะไร เขาเดินไปหยิบตุ๊กตาหมีที่ตกอยู่ใต้โต๊ะ ก่อนจะยื่นให้หลงซูซูที่กำลังร้องไห้อย่างหนัก หลงซูซูรับตุ๊กตาหมีมาไว้ในอ้อมกอดแน่น พยายามหยุดสะอื้น
“ขอโทษนะลูก พ่อมาสายไปหน่อย” หลงฟานลูบหัวลูกสาวเบาๆ ด้วยความอ่อนโยน ความรู้สึกผิดยังคงกัดกินหัวใจเขา
“นี่! เอาของฉันคืนมา!” เฉินจุนพุ่งเข้าใส่หลงฟาน พยายามจะแย่งตุ๊กตาหมีคืนไป
แต่ในพริบตา หลงฟานก็ยกมือขึ้นเล็กน้อย ไม่ได้ออกแรงมากนัก เพียงแค่ขยับตัวเล็กน้อยเพื่อหลบการพุ่งเข้ามาของเฉินจุน พร้อมกับปล่อยพลังปราณที่มองไม่เห็นออกมาเล็กน้อย พลังนั้นทำให้เฉินจุนเสียหลักล้มก้นจ้ำเบ้าลงไปกับพื้นอย่างแรง
“โอ๊ย!” เฉินจุนร้องออกมาด้วยความเ็ปและใ
คุณครูลู่เวยเวยรีบเข้ามาดูอาการของเฉินจุนด้วยความใ “เฉินจุน! ไม่เป็อะไรนะลูก?”
“ใครมันบังอาจทำร้ายลูกชายฉัน!” เสียงโวยวายดังขึ้นจากหน้าประตูห้องเรียน หญิงวัยกลางคนรูปร่างท้วม สวมเสื้อผ้าแพงๆ เดินเข้ามาในห้องเรียนด้วยสีหน้าโมโหสุดขีด เธอคือ มาดามหลิว แม่ของเฉินจุน
“คุณมาดามหลิวคะ มีเื่เข้าใจผิดกันนิดหน่อยค่ะ” คุณครูลู่เวยเวยพยายามอธิบาย
“เข้าใจผิดอะไร! ลูกฉันล้มลงไปแบบนี้! นายคนนี้ต้องรับผิดชอบ!” มาดามหลิวชี้หน้าหลงฟานอย่างไม่พอใจ “แกเป็แค่พ่อของเด็กกำพร้า แกกล้าดียังไงมาทำร้ายลูกชายของฉัน! รู้ไหมว่าพ่อของเฉินจุนคือใคร!”
คำว่า ‘เด็กกำพร้า’ ทำให้แววตาของหลงฟานเย็นะเือีกครั้ง เขาไม่ชอบคำนี้ ไม่ใช่เพราะมันเป็การดูถูกเขา แต่เพราะมันกระทบกระเทือนถึงความรู้สึกของลูกสาว
“คุณมาดามหลิวคะ ลูกชายของคุณแกล้งลูกสาวของผมก่อน และยังทำร้ายจิตใจเธอด้วยคำพูด” หลงฟานกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่แฝงไปด้วยความเย็นะเืที่ทำให้มาดามหลิวรู้สึกหนาวไปถึงกระดูก
“แล้วไง! เด็กก็คือเด็ก! แกไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องลูกฉัน!” มาดามหลิวะโเสียงดังลั่น “ฉันจะฟ้องให้แกติดคุก! ฉันจะทำให้แกไม่มีที่ยืนในสังคมนี้!”
หลงฟานมองหน้ามาดามหลิวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเยือกเย็น แววตาของมหาเทพที่เคยเผชิญหน้ากับศัตรูร้ายกาจนับไม่ถ้วน ไม่ใช่สายตาที่มนุษย์ธรรมดาจะทนรับได้ มาดามหลิวรู้สึกถึงความเย็นเยือกบางอย่างที่ทำให้เธอขนลุกซู่ไปทั้งตัว แต่ด้วยความโมโห เธอจึงไม่ทันได้สังเกตความผิดปกติของสายตานั้น
“ฟ้องงั้นหรือ?” หลงฟานพึมพำ “ก็ได้…ถ้าคุณ้า”
คุณครูลู่เวยเวยพยายามเข้ามาห้ามปราม “คุณมาดามหลิว ใจเย็นๆ ก่อนนะคะ”
“ไม่! ฉันไม่เย็น! ฉันไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายลูกชายฉัน!” มาดามหลิวประกาศกร้าว “เดี๋ยวฉันจะโทรเรียกพ่อของเฉินจุนมาจัดการเื่นี้เอง!”
หลงฟานไม่ได้สนใจ เขายืนอยู่ข้างๆ หลงซูซูที่ยังคงสะอื้นเบาๆ อยู่ในอ้อมกอด “ไม่ต้องกลัวนะลูก พ่อจะอยู่ข้างๆ ลูกเสมอ”
หลงซูซูเงยหน้ามองเขาด้วยดวงตาแดงก่ำ “พ่อจ๋า…”
“ครับ? มีอะไรหรือเปล่า?” หลงฟานถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“ซูซูรักพ่อจ๋าค่ะ” เด็กน้อยพูดเสียงเบาๆ แต่คำพูดนั้นกลับเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจของหลงฟาน ทำให้หัวใจของเขาเต้นรัวอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน
คำว่า ‘รัก’ จากลูกสาวผู้เป็ที่รัก ทำให้ความรู้สึกทั้งหมดของมหาเทพที่เคยแข็งกระด้างละลายลงไปจนหมดสิ้น ความมุ่งมั่นที่จะปกป้องลูกสาวให้ดีที่สุดยิ่งทวีคูณขึ้นไปอีกหลายเท่าตัว
‘ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ข้าจะปกป้องลูกสาวของข้าให้ดีที่สุด’ หลงฟานคิดในใจ ‘ไม่ว่าโลกนี้จะโหดร้ายเพียงใด ข้าจะสร้าง์น้อยๆ ให้ลูกสาวของข้าอยู่ได้ด้วยความสุข’
มาดามหลิวหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาโทรออกด้วยท่าทางโมโหสุดขีด “ที่รัก! มาโรงเรียนอนุบาลของลูกเดี๋ยวนี้เลย! มีคนมาทำร้ายลูกของเรา!”
หลงฟานเพียงแค่ยิ้มมุมปาก เขาไม่เคยเกรงกลัวอำนาจใดๆ ในจักรวาลนี้ และแน่นอนว่าอำนาจของมนุษย์ธรรมดาในโลกนี้ก็ไม่สามารถทำให้เขาสั่นคลอนได้
โปรดติดตามตอนต่อไป: ใครคือพ่อของเฉินจุน? และหลงฟานจะรับมือกับสถานการณ์นี้อย่างไร? พลังที่ถูกซ่อนเร้นของมหาเทพจะเผยออกมาในโลกที่เปลี่ยนไปนี้หรือไม่?
ร่วมคอมเมนต์และกดติดตามเพื่อ
ไม่พลาดทุกการอัปเดตของ ‘ยอดคุณพ่อเซียน’ ได้เลยนะครับ!
2K
