ตอนที่ 11 ติดอยู่ในตู้แช่เย็น
แมวน้อยแอบย่องกลับมาที่บ้านเข้าไปทางเดิมที่ช่องหน้าต่างของครัวในบ้านที่มืดสนิท แต่พอเท้าของแมวน้อยัักับพื้นตอนนั้นไฟในบ้านก็สว่างขึ้น
ไฟติดสว่างทั่วทั้งห้องครัวแมวน้อยพองขนด้วยความใ ฝีเท้าชะงักไม่กล้าจะเก้าเดินต่อ หัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดกระเด็นออกมาอุ้มเท้าทั้งสี่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ คอค่อย ๆ หันไปมองสวิชไฟว่าเปิดขึ้นมาได้ยังไงก็เห็นย่าของไทเลอร์ยืนอยู่ที่นั่นพร้อมกับปืนลูกซองในมือ
ในสายตาของแมวน้อยจับจ้องปลายกระบอกปืนในมือของหญิงชรา
“นึกว่าตัวอะไรเป็ลูกแมวเองเหรอ” ย่าของไทเลอร์ลดปากกระบอกปืนลง
‘เอายังไงดี’แมวน้อยคิดหัวแทบแตก สุดท้ายจึงเล่นตามน้ำไป
“เหมี้ยว...ม่าววว” แมวน้อยร้องออดอ้อนด้วยดวงตาไร้เดียงสา
ย่าของไทเลอร์เดินเข้ามาหาก่อนจะยื่นมือเข้าไปจับตัวแมวน้อยอย่างรวดเร็ว ในแววตากลับไม่มีความรู้สึกสงสารเลย
‘ไม่ใช่แล้ว’
แมวน้อยใรีบถอยหลังหนี ความเร็วนั้นรวดเร็วมาก แม้แต่คนธรรมดาก็ยากจะตามจับได้
แต่ว่าการเคลื่อนไหวของย่าไทเลอร์ก็เพิ่มความเร็วขึ้นมาในพริบตาแมวน้อยเบิกตากว้างด้วยความใรีบใช้ทักษะกรงเล็บแมวโจมตีตอบโต้กลับไป
“หืม”ย่าของไทเลอร์รีบดึงมือกลับมาพร้อมกับเปลี่ยนไปใช้ปืน แต่ไม่ได้ยิงเพราะกลัวเสียงจะปลุกไทเลอร์ จึงได้ใช้ ด้ามปืนฟาดเข้ามาอย่างรวดเร็ว
‘แย่ล่ะเหมี้ยว...’
ปัก!
กระแทกเข้าไปที่ศีรษะของแมวน้อยเต็มๆ สุดท้ายแมวน้อยก็ยังเป็ลูกแมว ต่อให้เอาชนะหนูท่อ หนูบ้านหรือตั๊กแตนตำข้าวได้แต่ว่าก็ไม่อาจจะสู้มนุษย์ผู้ใหญ่ได้
“เป็ลูกแมวตัวเล็กแต่ว่ากลับพัฒนาเป็สัตว์อสูรแล้ว” ย่าไทเลอร์ขมวดคิ้วทันที
แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอเผชิญหน้ากับสัตว์อสูรเธอหยิบแมวน้อยขึ้นมาก่อนจะเดินไปที่ห้องใต้ดินของบ้าน ซึ่งส่วนใหญ่ปิดสนิทตลอดด้านในพอเปิดเข้าไปก็เหมือนกับห้องใต้ดินบ้านทั่วไปมีพวกตู้เก็บของและเครื่องปั่นไฟกับฮีตเตอร์ในนี้ยังมีอุปกรณ์และแบตเตอรี่จากแผงโซล่าเซลล์ด้วย
เธอเปิดประตูห้องลับที่ซ่อนอยู่และก็ลงไปอีกห้องหนึ่งด้านในห้องนี้เก็บเอกสาร วิทยุสื่อสาร อาวุธปืนหลายกระบอกไว้ รวมถึงตู้แช่แข็งด้วย
ย่าของไทเลอร์เปิดฝาและโยนแมวน้อยลงไปแช่ในตู้
“พอมีอะไรให้ไทเลอร์ได้กินไปอีกวันสองวัน”
“ในป่ามีตัวอันตรายสัตว์ส่วนใหญ่ซ่อนตัวจนหมดแล้ว”
ย่าของไทเลอร์กลับมานั่งที่โต๊ะทำงานหยิบแว่นตาขึ้นมาและเปิดวิทยุสื่อสารติดต่อไปหาใครบางคน ก่อนจะออกจากห้องลับไปโดยที่ไม่รู้ว่าแมวน้อยที่สลบไปตื่นขึ้นมา
“เจ็บเป็บ้าเลยเหมี้ยว”
“การเคลื่อนไหวที่รวดเร็วแบบนั้นมาจากมนุษย์ได้เหรอสู้ไม่ได้เลย ถึงว่าระบบถึงเตือนว่าอันตรายตอนที่ใช้ทักษะประเมินเธอ”
แมวน้อยเห็นได้ชัดเจนว่าใน่การเคลื่อนไหวสุดท้ายนั้นเป็การเคลื่อนไหวของนักสู้ผู้เชี่ยวชาญแบบในหนังเขาเองก็ไม่มั่นใจว่ามนุษย์มีอะไรเปลี่ยนไปแล้วบ้าง
เพราะถ้าเอาจริงๆ แล้วเขายังไม่เคยเจุ์จริง ๆ ด้วยซ้ำ ไทเลอร์ไม่นับ
“หนาวจังฉันอยู่ที่ไหน” แมวน้อยสำรวจตัวเองและพบว่าไม่เป็อะไรมากหัวที่แตกก็เป็แค่แผลเล็ก ๆ หลังจากหายก็คงเพิ่มทักษะรักษาขึ้นอีก
แต่ความหนาวกลับทำให้แมวน้อยตัวสั่นไปหมดตามขนของเขามีน้ำแข็งเกาะ ลมหายใจยังออกมาเป็ไอเย็น
[ติ้ง!โฮสต์ต่อสู้และพ่ายแพ้อย่างน่าอนาถต่อนักสู้มนุษย์ก่อนถูกส่งมายังตู้เย็น ถูกแช่แข็งเกือบหนึ่งชั่วโมง ปลดล็อคเงื่อนไขสำเร็จโฮสต์ได้รับทักษะต้านทานความหนาวเย็น ระดับเริ่มต้น(0/100)]
“ดูเหมือนระบบจะมีวิธีในการปลดล็อคเงื่อนไขแปลกๆ แฮะ” แมวน้อยมองดูทักษะใหม่ที่พึ่งได้รับมา
ค่าประสบการณ์เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วทีละ0.1 แต้มต่อวินาทีแต่ถ้าเขายังไม่ทำอะไรและรอจนครบ 100 แต้มเขาอาจจะแข็งตายไปก่อน
“เอ๊ะประตูมันล็อค” แมวน้อยพยายามเปิด แต่ว่าประตูมันล็อคไว้
แมวน้อยดันเท่าไหร่ก็เปิดไม่ออกเพราะว่าด้านนอกมันล็อกอยู่ มีแม่กุญแจล็อกไว้ทำให้เปิดออกไปไม่ได้
"แย่...ละ...สิ หนาว....หนาวชิบหายเลยเหมี้ยว" แมวน้อยพูดไปก็ปากสั่นไปมองหาสิ่งของรอบตัวที่พอจะช่วยบรรเทาอาการหนาวเย็นได้
ตอนนั้นเขาก็เหลือบไปเห็นเนื้อสัตว์ที่ถูกแช่แข็งไว้และก็ต้องใที่เห็นว่าหนึ่งในนั้นมีหัวของสุนัขอยู่
“เวร...แล้ว มีหัวสุนัขแช่อยู่ในนี้ได้ยังไง”
“เดี๋ยวก่อนนะเฮ้ยเหมี้ยว!!!”
“ไม่ๆ บังเอิญ ต้องบังเอิญแน่ ๆ บังเอิญบ้าอะไรล่ะเหมี้ยว”
“หมาของไทเลอร์หายไปสักพักแล้วอย่าบอกนะว่าเ้านี่มันคือ แองกัส”
แมวน้อยเริ่มจินตนาการณ์ถึงสิ่งที่เกิดขึ้นอาหารหายาก ย่าของไทเลอร์จึงฆ่าสุนัขตัวนี้และก็เอามาผสมเป็อาหารให้กับไทเลอร์กิน แต่ว่าในทุกครั้งไทเลอร์จะไม่กินอาจจะเพราะสัญชาตญาณทำให้รู้สึกว่าในอาหารมันแปลก ๆ
“ความจริงมีเพียงหนึ่งเดียวนั้นก็คือแกคือแองกัสเหมี้ยว!” แมวน้อยทำท่าทางยืนสองขาและชี้ไปที่หัวสุนัขเหมือนกลับไขคดีใหญ่ได้
เขาอยู่กับไทเลอร์มาหลายวันแล้วทำไมจะไม่รู้ว่าหน้าตาของแองกัสเป็ยังไง ซึ่งก็ไม่ผิดแน่นอน
“งั้นฉันก็คงจะกลายเป็มื้อค่ำเร็วๆ นี้สินะ”
“โอ๊วไม่นะเหมี้ยวมาววววว”
“แอ๊ะยังมีอะไรอีกด้วย”แมวน้อยวิ่งไปดูก่อนจะพบกับกล่องอลูมิเนียมเก่า ๆที่ด้านหน้ามีล็อกแบบรหัสไว้อยู่
“ของสำคัญเหรอ”
“ประเมินดูก็รู้”
[ประเมินกล่องนิรภัยพกพาสร้างจากโลหะผสมหนา 5 มิลลิเมตรแข็งแรงทนทานเป็เซฟเล็ก ๆ ก็ว่าได้ มาพร้อมกับรหัสผ่านแบบธรรมดา 4 ตัว]
“แข็งแรงขนาดนั้นเลยเหรอลองดูสิ เอากรงเล็บไปกิน”
คลืดดดด!
ตอนแรกคิดว่าจะใช้ทักษะกรงเล็บห้าแถวฟันมันเข้าบ้างแต่พอเอาเข้าจริง แมวน้อยกลับพบว่าเขาเปิดมันไม่ออก แถมสร้างลอยขีดข่วนก็ไม่มีเลย
“ถ้าขืนทำต่อไปกรงเล็บฉันหลุดแน่เหมี้ยว”
สุดท้ายค้นหาด้านในดูก็พบกับเนื้อแช่แข็งอีกเล็กน้อยพอแมวน้อยตรวจสอบดูก็พบว่าเป็เนื้อของ
[ประเมินเนื้อหนูแช่แข็ง 500 กรัม]
นั้นคือเนื้อทั้งหมดที่มีแล้วในตูนี้มีของไม่มากนอกจากหัวสุนัขแล้วก็มีเนื้อหนูอีกแพ็คและกล่องนิรภัยเล็ก ๆนั้น
ของในนั้นแมวน้อยสงสัยว่าจะใช่สิ่งนั้นหรือเปล่า
ผ่านไปครึ่งชั่วโมง
“ไม่ไหวแล้วเหมี้ยวย่าของไทเลอร์ไม่เปิดตู้เย็นแช่แข็งนี่ง่าย ๆ แน่เหมี้ยว”
แมวน้อยที่กอดตัวเองจนกลมและมีน้ำแข็งเกาะทนต่อไปไม่ไหวแล้วความหนาวมันน่ากลัวมาก แถมที่นี่ยังเงียบมากเขากลัวเผลอหลับไปและรู้สึกตัวอีกทีก็อยู่ในจานอาหารของไทเลอร์แล้ว
“ไม่สิถึงตอนนั้นจะรู้สึกอะไรเหมี้ยว”
“ไม่มีทางออกเหรอตู้แช่นี่มันไม่น่าจะทำจากเหล็กหนาแบบกล่องนิรภัยนี่นะ”
[ประเมินตู้แช่แข็ง Hisense รุ่น RF259N4TW1 ตู้แช่แข็งขนาด 105/150/208 ลิตร สีขาว อุณหภูมิตติดลบได้ถึง 26องศาเซลเซียส]
“เออมันก็ละเอียดดีนะลองดูนี่เป็ยังไง”
แมวน้อยลองใช้ทักษะโจมตีเดียวที่มีคือทักษะกรงเล็บโจมตีไปที่ผนังตู้ด้านหนึ่งปรากฏว่าเขาเจอเข้ากับเหล็กแต่โชคดีที่มันเป็เหล็กเคลือบไม่หนาเหมือนกับกล่องนิรภัย
“มีรอยเล็กๆ ด้วย พอมีความหวังเหมี้ยว”
แมวน้อยมีกำลังใจขึ้นมาถ้าการที่ทำอะไรแล้วยังพอมีโอกาสไปถึงเป้าหมาย แมวน้อยก็พร้อมสู้ไม่อย่างนั้นเขาคงสติแตกไปแล้วตอนที่รู้ว่าตัวเองติดอยู่ในร่างของแมวน้อยแบบนี้
“หรือสติจะไปแล้วเหมี้ยวช่างเถอะใครสนใจกันล่ะ”
“ฮ่าๆ คิดว่าตู้แช่แค่นี้จะขังสุดยอดแมวผู้นี้ได้เหรอ ตายซะเถอะ”
“เหมี้ยวๆ แม้ว ๆ” แมวน้อยร้องอย่างฮึกเฮิม เหมือนกับอัศวินผู้ต่อสู้กับศัตรูนับหมื่นแต่ภาพนั้นคือแมวตัวเล็กเท่ากำปั้นที่ใช้อุ้มเท้าเหวี่ยงโจมตีไม่หยุด
[...] ระบบ
สามชั่วโมงผ่านไป
[ติ้ง!ทักษะต้านทานความหนาวเย็นอัพเกรดเป็ระดับกลาง(0/500)]
เสียงของระบบแจ้งเตือนขึ้นมาปรากฎว่าเขาอยู่ในตู้นี้จนทักษะต้านทานความหนาวเย็นพัฒนาขึ้นแล้วช่วยให้ความหนาวลดลงไปเกือบครึ่ง
“ฟู่ๆ ๆ เกือบหนาวตายแล้ว ในที่สุดก็ยกระดับเป็ระดับกลางสักทีแต่ว่าพอเป็ระดับกลางแล้วค่าประสบการณ์ก็เพิ่มขึ้นช้ากว่าเดิม”
“มาลุยกันต่อ”
แมวน้อยเริ่มขุดรูที่ตู้ต่อและในที่สุดความพยายามก็ไม่ทรยศแมวน้อยขุดจนทะลุเป็รูออกไปด้านนอกได้สำเร็จพร้อม ๆกับเสียงเตือนทักษะกรงเล็บแมวห้าแถวที่ยกระดับได้สำเร็จ
[ติ้ง!ทักษะกรงเล็บแมวห้าแถวอัพเกรดเป็ระดับกลาง(0/500)]
ความร้อนจากด้านนอกพุ่งเข้ามาทำให้ใบหน้าของแมวน้อยสดชื่นจนมีน้ำตาที่ไหลออกมา ถึงมันจะเป็น้ำแข็งในเวลาต่อมาก็ตาม
แมวน้อยดิ้นรนมุดออกมาด้านนอกสำเร็จจนได้ตอนนั้นเขาก็เริ่มสำรวจสภาพแวดล้อมรอบ ๆ จึงรู้ว่าตนเองมาอยู่ในห้องลับแบบไหน
“แกเองสินะแม่กุญแจที่ขังฉันไว้”
แมวน้อยโมโหมากโจมตีใส่แม่กุญแจด้านนอกจนพังมันเป็แค่แม่กุญแจธรรมดาเท่านั้น พอโดนทักษะระดับกลางเข้าไปก็ถูกตัดขาดทันที
“โอ๊ะทักษะกรงเล็บห้าแถวระดับกลางทรงพลังขนาดนี้เลยเหรอถ้าโจมตีซอมบี้ธรรมดาคงฆ่ามันได้แน่นอน”
“เอาไว้ค่อยลองดูแต่ตอนนี้...”
ไหน ๆก็เข้ามาในฐานลับของย่าไทเลอร์แล้วแมวน้อยก็ไม่ลืมที่จะกวาดเอาของทุกอย่างในห้องนี้ไป เริ่มจากปืนก่อนเลย
“หึใครใช้ให้เธอมาทุบหัวฉันกัน” แมวน้อยคิดไว้แล้วว่าจะปล้นของทั้งห้องไปให้หมดเลยเขายังไม่ลืมที่จะเอาของในตู้แช่ไปด้วย
ตอนนี้ย่าของไทเลอร์พบเขาแล้วแถมเธอยังมีความคิดจะกินเขาด้วย ใครจะอยู่ที่นี่กันล่ะ
ขณะที่แมวน้อยกำลังยกเค้าก็บังเอิญไปพบกับสิ่งของที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานที่มีวิทยุสื่อสารเครื่องหนึ่งอยู่
“สมุดบันทึกของแมรี่”
ไม่ใช่การประเมินจากทักษะแต่ว่ามันเขียนไว้ที่หน้าหนังสือนั้นแมวน้อบไม่ประเมินดูก็รู้ว่าสมุดนี้เป็ย่าของไทเลอร์ที่จดบันทึกไว้
แมวน้อยรู้สึกสนใจจึงเปิดอ่านดูเนื้อหา่แรกมีไม่มาก ส่วนใหญ่เป็การบันทึกสั้น ๆเริ่มจากวันที่ซอมบี้ปรากฏตัวขึ้นมา จากนั้นก็การเปลี่ยนแปลงมาถึง 1 ปี
แต่เนื้อหาหลังจากนั้นทำให้แมวน้อยสนใจ
25 สิงหาคมปี 2015
หญิงสาวท้องแก่หลงเข้ามาที่บ้านของฉันเธอาเ็สาหัส ฉันช่วยรักษาให้เธอ แต่ไม่รู้ว่าจะช่วยชีวิตเธอได้หรือไม่