ชายากำราบ (ท่านอ๋อง)

        “ข้า…”

        คำพูดของมู่อวิ๋นหานทำให้มู่อวิ๋นจิ่นมิอาจปฏิเสธได้นางทำได้เพียงมองมู่อวิ๋นหานอยู่อย่างนั้น

        นางไม่เคยพบเห็นพี่ใหญ่เป็นเช่นนี้มาก่อนนึกว่าเขาเป็นคนที่เย็นชาต่อเรื่องต่าง ๆ รอบตัวเสียอีก

        เพียงแต่ว่าผลลัพธ์กลับเป็นคนที่อารมณ์รุนแรงไม่น้อย

        มู่อวิ๋นหานเห็นแววตาของมู่อวิ๋นจิ่นปรากฏความรู้สึกไม่เป็นธรรมออกมาก็พูดอย่างจนปัญญา “อีกไม่กี่วันเจ้าก็ออกเรือนแต่งงานไปที่จวนคุณชายหกจะทำอะไรตามอำเภอใจเช่นนี้ไม่ได้แล้ว”

        “อืม อวิ๋นจิ่นทราบแล้ว” นางพยักหน้ารับ

        เมื่อนึกถึงว่าต้องย้ายไปอยู่จวนองค์ชายหกนางกลับยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ “โชคดีที่พอองค์ชายได้รับพระราชทานสมรสแล้วสามารถย้ายออกจากวังหลวงได้ มิอย่างนั้นวัน ๆข้าก็คงจะถูกขังอยู่ในกำแพงวังหลวงที่สูงใหญ่ คงน่าเบื่อสิ้นดี”

        ระหว่างนั้นมู่อวิ๋นหานแอบมองมู่อวิ๋นจิ่นด้วยสายตาที่แน่นิ่ง “ท่าทางและอารมณ์ของเจ้าในตอนนี้ ผิดแปลกจากเมื่อก่อนราวกับเป็นคนละคนหากไม่ใช่เพราะหน้าตายังเหมือนเดิม มิอย่างนั้นพี่ชายคนนี้คงคิดว่าเป็นคนอื่น”

        มู่อวิ๋นจิ่นสะอึกกับคำพูดของมู่อวิ๋นหานก่อนพยายามฝืนยิ้มออกมา “เมื่อก่อนข้าถูกท่านแม่กดดันทุกด้านได้แต่ภาวนาให้มีชีวิตรอดไปวัน ๆ มาตอนนี้ข้าสามารถเป็นตัวของตัวเองได้เต็มที่แล้ว”

        มู่อวิ๋นหานพยักหน้าเห็นด้วยกับสิ่งที่มู่อวิ๋นจิ่นพูดจากนั้นทอดสายตาไปที่จื่อเซียงที่ยืนอยู่ด้านข้าง “จื่อเซียงไม่กี่วันนี้เจ้าช่วยข้าดูอวิ๋นจิ่นทุกฝีก้าวอย่าให้นางทำอะไรที่ไม่เหมาะไม่ควรล่ะ!”

        “ได้เจ้าค่ะ คุณชายใหญ่” จื่อเซียงก้มหน้าคารวะรับคำ

        …

        เมื่อเดินไปด้านหลังเรือนจื่อเซียงจึงค่อยยกมือขึ้นลูบอกผ่อนคลายลมหายใจ “คุณหนูเมื่อครู่ที่คุณชายใหญ่ดุ บ่าวนึกว่าจะลงโทษคุณหนูเสียแล้วเจ้าค่ะ”

        “จะกลัวอะไรเล่าภายในจวนแห่งนี้คนที่สามารถมองทุกเรื่องในเรือนจนทะลุปรุโปร่งคงมีเพียงพี่ใหญ่คนนี้เท่านั้น”มู่อวิ๋นจิ่นหัวเราะคิกคัก

        จื่อเซียงทำท่าเหมือนเข้าใจแต่ก็ไม่เข้าใจทว่ายังคงทำตามที่มู่อวิ๋นหานกำชับกำชาเอาไว้เมื่อครู่ “คุณหนูเหลือเวลาอีกไม่กี่วันก็จะถึงงานแต่งงานแล้วพวกเราอยู่แต่ภายในจวนเถิดเจ้าค่ะ”

        “อืม ก็ได้” มู่อวิ๋นจิ่นพยักหน้ารับอย่างไม่ค่อยเต็มใจเสียเท่าไหร่

        หลังจากที่เดินกลับมาที่เรือนบุปผาภิรมย์แล้วมู่อวิ๋นจิ่นถึงได้พบว่าภายในจวนสกุลมู่ได้ประดับตกแต่งด้วยโคมไฟจีนและผ้าไหมสีแดงดูละลานตาอักษรมงคลกับคำอวยพรต่างถูกติดจนทั่วไปหมด

        ในเวลานี้ลัวหนิงอวี่ที่เดินออกมาจากด้านในของเรือนบุปผาภิรมย์ได้เห็นมู่อวิ๋นจิ่นอยู่ด้านนอกก็ส่งรอยยิ้มให้ “อวิ๋นจิ่นทุกที่น้อยใหญ่ในจวนสกุลมู่ต่างประดับตกแต่งไว้เป็นที่เรียบร้อยแล้วขาดเพียงเรือนมวลบุปผาเท่านั้นยังไม่ได้ตกแต่งเดี๋ยววันนี้ซานเหนียงจะให้บ่าวรับใช้มาช่วยจัดแต่งห้องหอให้เสียหน่อยแล้ว”

        กระทั่งเวลาผ่านไปครู่ใหญ่ลัวหนิงอวี่ได้เอ่ยต่อไปว่า “จริงสิ อวิ๋นจิ่นไม่มีผู้ใดแตะต้องสิ่งของในเรือนทั้งนั้น เจ้าวางใจได้”

        มู่อวิ๋นจิ่นพยักหน้าขึ้นลง “ขอบคุณซานเหนียง”

        “คนครอบครัวเดียวกันไม่ต้องขอบคุณหรอก อย่างนั้นซานเหนียงไม่รบกวนแล้วอวิ๋นจิ่นพักผ่อนให้เต็มที่เถอะ” หลังจากลัวหนิงอวี่พูดจบก็ก้าวเท้าเดินจากไป

        มู่อวิ๋นจิ่นหันมองลัวหนิงอวี่ที่เดินจากไปด้วยความรู้สึกในใจที่ไม่ค่อยสู้ดี

        …

        ช่วงเวลาไม่กี่วันมานี้ก็ช่างผ่านไปรวดเร็วนัก

        ในที่สุดก็มาถึงวันที่มู่อวิ๋นจิ่นต้องเข้าพิธีปักปิ่นและแต่งงานออกเรือน

        ในเช้าตรู่ของวันนี้มู่อวิ๋นจิ่นถูกจื่อเซียงปลุกขึ้นมาจากภวังค์แห่งความฝันด้วยเสียงของนางที่ดังขึ้นข้างหู “คุณหนูวันนี้เป็นวันมงคลจะเอาแต่นอนไม่ได้นะเจ้าคะ”

        “อืม” มู่อวิ๋นจิ่นขยี้ตาไปมาอย่างเชื่องช้า ค่อย ๆขยับตัวลุกขึ้นมานั่ง พอเหลือบตามองไปที่พบว่ายามนี้เป็นยามเม่าสือ

        ระหว่างที่อาบน้ำชำระร่างกายเป็นที่เรียบร้อยมู่อวิ๋นจิ่นจึงค่อยมานั่งลงหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ปล่อยให้จื่อเซียงทำผม

        “คุณหนูวันนี้เป็นวันดีทั้งเป็นวันพิธีปักปิ่นและวันแต่งงานออกเรือนพร้อมกันดังนั้นเราจำต้องทำพิธีให้เสร็จเรียบร้อยก่อนค่อยนั่งเกี้ยวที่องค์ชายหกเตรียมให้กลับไปที่จวนองค์ชายเจ้าค่ะ”

        มู่อวิ๋นจิ่นพยักหน้ารับ

        ไม่นานนักมู่อวิ๋นจิ่นก็สางผมและเกล้าขึ้นเป็นที่เรียบร้อยด้านนอกประตูมีแม่นมยืนรอเปลี่ยนอาภรณ์ที่มีสีสันหลากหลายอยู่

        “สมแล้วที่คุณหนูสามเป็นหญิงที่งดงามที่สุดในอาณาจักรซีหยวนทั้งกิริยามารยาท ท่วงท่าการเดินไม่เป็นรองผู้ใดในใต้หล้า” แม่นมคนหนึ่งพลางเอ่ยขึ้นด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม

        มู่อวิ๋นจิ่นเม้มปากเล็กน้อยพร้อมกับเดินไปที่ห้องโถงโดยมีแม่นมให้จับจูงมือ

        ในวันนี้เป็นวันที่มู่อวิ๋นจิ่นเข้าวัยปักปิ่นและแต่งงานออกเรือนห้องโถงของจวนสกุลมู่จึงมีแขกเหรื่อมาร่วมงานไม่น้อยมู่หลิงจูผู้น้องได้แต่งอาภรณ์งดงามมาร่วมงานก่อนหน้าแล้ว

        ทันทีที่มู่อวิ๋นจิ่นมาถึงห้องโถงสายตาของแขกเหรื่อต่างหันมาจับจ้องนางเสมือนมีแรงดึงดูดมหาศาล

        มู่หลิงจูที่เห็นภาพเหตุการณ์นั้นได้แต่กัดฟันกรอดกำมือทั้งสองข้างจนสั่นสะท้าน

        “ได้เวลาอันเป็นมงคลแล้ว เริ่มพิธีปักปิ่นได้”

        เมื่อได้ยินเสียงของอัครเสนาบดีมู่มู่หลิงจูได้คุกเข่าลงไปกับพื้นโดยไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาสบตาผู้เป็นพ่อ

        มู่อวิ๋นจิ่นที่แม้ไม่อยากจะคุกเข่าให้ผู้ใดทว่าเหตุการณ์เบื้องหน้าพลอยให้นางจำต้องทำสิ่งที่ไม่ต้องการนี้

        ลัวหนิงอวี่ที่นั่งอยู่ด้านข้างลุกยืนขึ้นมาหยุดลงเบื้องหน้าคุณหนูทั้งสองเอ่ยด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม “หากผ่านพิธีปักปิ่นแล้วพวกเจ้าทั้งสองถือว่าจะเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวแล้วนะ”

        เมื่อกล่าวจบลงลัวหนิงอวี่ได้หยิบปิ่นหยกมรกตมาจากแม่นมที่ถือถาดอยู่ด้านข้างบรรจงเสียบไปที่ผมที่เกล้าเป็นอย่างดีของมู่อวิ๋นจิ่นอย่างเบามือ

        จากนั้นได้หยิบปิ่นหยกมรกตอีกชิ้นเสียบไปที่ผมที่เกล้าเป็นอย่างดีของมู่หลิงจู

        หลังจากเสร็จสิ้นพิธีแขกเหรื่อต่างอวยพรกันเสียงอื้ออึงไปทั่ว “ท่านอัครเสนาบดีมู่ยินดีด้วย บุตรสาวทั้งสองของท่านได้กลายเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวแล้ว”

        อัครเสนาบดีมู่แย้มยิ้มด้วยจิตใจที่ฟูฟ่องพองโต

        “เอาล่ะ เอาล่ะ ในเมื่อเสร็จสิ้นพิธีปักปิ่นแล้วพวกเราก็ประคองคุณหนูสามกลับไปเปลี่ยนอาภรณ์ในชุดแต่งงานกันได้แล้ว” แม่นมคนหนึ่งพูดอย่างดีใจ

        มู่หลิงจูที่เห็นภาพเหตุการณ์ได้แต่กัดฟันกรอดมองมู่อวิ๋นจิ่นอยู่ด้านหลังด้วยความเกลียดชังก่อนจะเงยหน้ามองห้องโถงที่ตกแต่งเป็นสีแดงนั่นหมายความว่าความพยายามที่นางทำมาทั้งหมดล้วนพังทลายจนหมดสิ้น

        ทางด้านมู่อวิ๋นหานเอาแต่ยิ้มที่มุมปากมองไปตรงปิ่นมรกตที่มู่อวิ๋นจิ่นได้รับไปเมื่อครู่

        ในที่สุดเจ้าเด็กน้อยก็เติบโตเป็นผู้ใหญ่เสียที

        …

        หลังจากที่มู่อวิ๋นจิ่นเดินกลับมาที่เรือนมวลบุปผาแม่นมและบ่าวรับใช้ต่างมาช่วยนางเปลี่ยนเสื้อผ้าอาภรณ์และเครื่องประทินโฉมกันใหม่

        ในเวลานี้มู่อวิ๋นจิ่นได้แต่เบ้ปากยืนนิ่งๆ ให้พวกนางเปลี่ยนชุดที่เพิ่งใช้เวลาแต่งตัวมานานกว่าครึ่งชั่วยามออกอย่างรวดเร็ว

        ลัวหนิงอวี่กับมู่เซี่ยโหรวเดินตามมาจากห้องโถงเพื่อมาดูมู่อวิ๋นจิ่นเปลี่ยนอาภรณ์ชุดใหม่

        มู่เซี่ยโหรวยิ้มน้อยๆ ออกมา“เมื่อครู่พี่สามแต่งตัวงดงามเหลือเกินอีกประเดี๋ยวก็จะกลายเป็นเจ้าสาวคนใหม่แล้ว”

        “ขอบใจน้องห้า”

        ไม่นานนักจื่อเซียงก็ได้เข้ามาเกล้าผมให้ผู้เป็นนาย ซึ่งเป็นทรงที่เจ้าสาวทำกันเมื่อมู่อวิ๋นจิ่นมองตนเองในกระจกดังนั้น ก็เกิดรู้สึกวิงเวียนศีรษะขึ้นมาฉับพลัน

        การแต่งงานออกเรือนหาใช่สิ่งที่นางนั้นใฝ่ฝันมาก่อนในชีวิตนี้

        “มาแล้ว มาแล้วเจ้าค่ะ ตอนนี้นอกประตูจวนสกุลมู่มีขบวนสู่ขอมารับแล้วพวกบ่าวจะต้องพาเจ้าสาวใหม่ออกไปแล้วเจ้าค่ะ” แม่นมคนหนึ่งวิ่งเข้ามาในห้องพร้อมกับนำผ้าแดงคลุมหน้าสวมให้มู่อวิ๋นจิ่น

        หลังจากนั้นมู่อวิ๋นจิ่นก็จับแขนแม่นมเดินออกจากเรือนบุปผาภิรมย์

        กระทั่งเดินถึงห้องโถงรับรองมู่อวิ๋นจิ่นพลันนึกขึ้นได้เป็นเพราะฉู่ลี่เป็นองค์ชายจึงไม่ต้องมารับนางด้วยตนเองอย่างนั้นหรือ?

        แม้ว่าฉู่ลี่ไม่ได้มีความรู้สึกรักใคร่นางจากใจจริงแต่ก็ไม่ควรที่จะไม่มาแบบนี้สิ่งนี้ทำให้มู่อวิ๋นจิ่นไม่ค่อยสบอารมณ์เสียเท่าไหร่นัก

        พอเดินผ่านห้องโถงแขกเหรื่อก็ต่างพากันส่งเสียงร้องแสดงความยินดีกันเกรียวกราวเสียงประทัดถูกจุดตลอดทางเดินจนเสียงดังสนั่นไปทั่วจวน

        “เจ้าสาวใหม่ขึ้นเกี้ยวได้” เสียงแม่นมเอ่ยเสียงดังหลังจากนั้นมู่อวิ๋นจิ่นก็ค่อย ๆ ขึ้นเกี้ยวมุ่งหน้าไปที่จวนขององค์ชายหก

        พอเดินขึ้นไปนั่งเป็นที่เรียบร้อยมู่อวิ๋นจิ่นจึงค่อยเปิดผ้าคลุมหน้าสีแดงออกถอนหายใจยืดยาวออกมาก่อนจะยกมือขึ้นจับผ้าม่านเปิดแง้มออกดูภายนอก

        ในเวลานี้ขบวนรับตัวเจ้าสาวกำลังเคลื่อนผ่านถนนที่คึกคักที่สุดในเมืองสองข้างทางมีชาวบ้านมาดูการแห่ขบวนอย่างล้นหลามรวมทั้งชาวบ้านที่เตรียมดอกไม้มาโปรยแสดงความยินดี ขณะที่ขบวนเดินทางผ่านมา

        หลังจากนั้นไม่นานเกี้ยวได้มาหยุดตรงหน้าประตูจวนขององค์ชายหก

        มู่อวิ๋นจิ่นกวาดสายตามองประตูไปรอบๆ ก่อนจะหยิบผ้าคลุมแดงขึ้นมาคลุมตามเดิม แล้วจับแขนแม่นมเดินลงจากเกี้ยว

        ด้านนอกประตูจวนองค์ชายหกมีคนมายืนรอต้อนรับอยู่ไม่น้อยทั้งฉู่ชิง ฉู่ซิ่น ฉู่เย่ ฉู่ชิงหยวนอีกทั้งองค์หญิงองค์ชายที่เป็นพระสหายขององค์ชายหกต่างมากันจนเกือบครบ

        ฉู่ลี่เดินออกมาจากหน้าประตูใหญ่เขาเผยยิ้มมุมปากพร้อมเดินออกมาด้วยอาภรณ์แต่งงานสีแดงสดที่ตัดเย็บอย่างประณีต

        มู่อวิ๋นจิ่นที่นั่งอยู่ในเกี้ยวได้ยินเสียงของแม่นมเอ่ยด้วยความปรีดา “องค์ชายหกเดินเข้ามารับเจ้าสาวที่เกี้ยวได้เพคะ”

        “อืม” ฉู่ลี่ตอบกลับเสียงเรียบ

        จากนั้นม่านที่เกี้ยวได้ถูกเปิดออกอย่างเชื่องช้าด้านนอกมีมือยื่นเข้าไปพร้อมกับเสียงที่ราบเรียบ “ส่งมือมาให้ข้า”

        ทันใดนั้นมู่อวิ๋นจิ่นยิ่งเกิดความรู้สึกไม่พอใจขึ้นมาจนอยากจะระเบิดความโกรธเห็นได้ชัดว่าเจ้านี่ต้องการแต่งนางเป็นภรรยาไม่ใช่หรือทำไมต้องทำประหนึ่งว่านางบังคับขู่เข็ญเขาให้มาแต่งงานด้วยเล่า!

        “เจ้าแบกข้าออกไป” มู่อวิ๋นจิ่นที่นั่งอยู่ในเกี้ยวต้องการเอาคืนฉู่ลี่

        เมื่อแม่นมได้ยินที่มู่อวิ๋นจิ่นเอ่ยขึ้นถึงกับสะดุ้งโหยงกันทุกคนรีบยื่นหน้ากระซิบข้างหน้าต่าง “คุณหนูสามวันนี้เป็นวันแต่งงาน อย่าทำให้องค์ชายหกไม่พอพระทัยเลยเจ้าค่ะ”

        “ฉู่ลี่ เจ้าจะแบกหรือไม่แบก?” ดูเหมือนมู่อวิ๋นจิ่นไม่สนใจในสิ่งที่แม่นมกระซิบทว่ากลับยิ่งพูดด้วยเสียงหนักแน่นอีกครั้ง โดยเรียกชื่อตรง ๆของฉู่ลี่ออกมาอย่างไม่เกรงกลัว

        ฉู่ลี่ที่ยืนดูข้างนอกได้ยินที่มู่อวิ๋นจิ่นพูดดังนั้นก็ถึงกับหลุดหัวเราะราวกับนึกถึงภาพของนางที่หน้านิ่วคิ้วขมวดเบ้ปากด้วยความไม่พอใจก็มิปาน

        ชั่วพริบตาเดียวพลันมีเสียงเรียบเอ่ยขึ้น “ขึ้นมา”

        เมื่อรู้ว่าฉู่ลี่ยอมแบกนางแล้วมู่อวิ๋นจิ่นค่อยคลายคิ้วที่ขมวดเข้าหากันด้วยความโล่งอกก่อนเปิดม่านที่เกี้ยวออกแล้วกระโดดขึ้นหลังฉู่ลี่

        พอมู่อวิ๋นจิ่นกระโดดขึ้นไปบนหลังของฉู่ลี่นางสัมผัสได้ถึงความหนาวเหน็บเย็นยะเยือกแผ่ซ่านออกมาจากแผ่นหลังจนนางสั่นเทิ้มไปทั้งตัว

        ในระหว่างที่ฉู่ลี่เดินแบกมู่อวิ๋นจิ่นเดินผ่านประตูใหญ่เข้าไปข้างในจวนฉู่ชิงที่ยืนอยู่นั้นกลับยิ้มออกมาที่เห็นฉู่ลี่โดนเล่นงานเสียบ้าง “ดูท่าแล้ว น้องหกของพวกเราดูจริงจังกับคุณหนูสามอยู่ไม่น้อย”

        “นั่นมันแน่อยู่แล้ว พี่สะใภ้หกหน้าตางดงามถึงเพียงนั้นช่วงเหมาะสมกับพี่หกราวกับกิ่งทองใบหยก” ฉู่ชิงหยวนหัวเราะร่าจากนั้นเดินเข้าไปในจวน

        ด้านฉู่ชิงเฉียงที่ได้ยินฉู่ชิงหยวนสัพยอกได้เอ่ยด้วยเสียงราบเรียบ “นางเป็นคนงามก็จริงทว่ากลับไร้ความสามารถ ไม่เหมาะสมกับน้องหกของพวกเรา!”

        “มีแต่ความงาม ไร้ความสามารถอย่างนั้นหรือ? ชิงเฉียงเรื่องก็มาถึงขั้นนี้แล้วเจ้ายังเชื่อข่าวลือพวกนั้นอยู่อีกหรือ?” ฉู่ชิงขมวดคิ้วมองฉู่ชิงเฉียงด้วยความฉงนใจ

        ฉู่ชิงเฉียงถึงกับสะอึกจนพูดไม่ออก

        …

        บรรดาผู้มาร่วมงานที่ยืนรอต้อนรับอยู่ด้านนอกต่างอึ้งกับภาพที่ฉู่ลี่ยอมแบกมู่อวิ๋นจิ่นขึ้นหลัง

        คงมีเพียงติงเสี่ยนผู้เดียวกำลังฝืนกลั้นหัวเราะเอาไว้ที่เห็นองค์ชายหกของเขาต้องสยบให้กับคุณหนูสามสกุลมู่เสียแล้ว

        ดูท่าแล้วคุณหนูสามมู่คงมีความสามารถอยู่มิน้อย!