เมื่อผมกับแม่เลี้ยงต้องผจญภัยในระบบเกมเอาชีวิตรอดสุดลามก

        พอผมวิ่งออกมานอกถ้ำ ภาพแรกที่ได้เห็นก็คือ...ไอ้ทินกรกำลังจับตัวแม่นุชไว้ ที่มือข้างหนึ่งของมันมีมีดสั้นใบคบกริบจ่อคอหอยของเธอไว้ด้วย หากยังจำกันได้มันก็คือ ไอ้อากำมะลอที่จับตัวมีนามา และพยายามจะข่มขืนเธอ แต่เผอิญตอนนั้นผมเห็นเข้าพอดี จึงออกไปช่วยเธอก่อนจะต่อสู้กับมัน และพอสบโอกาสมีนาก็ใช้ปืนยิงมัน แต่ไอ้ทินกรดันโชคดีที่ไม่ตาย มันก็เลยหนีรอดไปได้ ตอนนั้นผมนึกว่ามันอาจจะทนพิษบาดแผลไม่ไหว ตายอยู่กลางป่าไปแล้ว ใครจะไปคิดว่า....

        “นะ...นี่แก....”

        “หวัดดีไอ้หนูไม่เจอกันนานเลยนะ”

        ไอ้ทินกรเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวน่าเกลียดบนใบหน้า ส่วนร่างกายของมันนั้นก็เต็มไปด้วยรอยเปื้อน เสื้อผ้าก็ขาดรุ่งริ่ง ที่แขนขวาเหมือนจะมีเศษผ้าเก่า ๆ พันอยู่ เดาว่าน่าจะเป็นแผลจากการโดนมีนายิงเมื่อตอนนั้น

        “แกยังไม่ตายอีกงั้นเหรอ ปล่อยแม่ฉันเดี๋ยวนี้นะ....!!!”

        ผมส่งเสียงตวาดใส่มันด้วยความโกรธจัด แต่เหมือนไอ้ทินกรจะไม่ได้มีท่าทางหวาดกลัวเลยสักนิดแถมมันยัง...

        “ปล่อยงั้นเหรอ...? ปล่อยให้โง่ดิ แม่มึงทั้งสวย ทั้งนมใหญ่ขนาดนี้ อ๊าาาา เต็มไม้เต็มมือกูดีแท้”

        ไอ้ทินกรทำหน้าตาอุบาทว์ลามกก่อนที่มันจะลากลิ้นเลียหูแม่นุช ส่วนมือข้างหนึ่งก็พลันพุ่งมาบีบเต้านมข้างหนึ่งจนเนื้อปลิ้นง่ามนิ้ว มันทั้งบีบ ทั้งขย้ำดึงซ้ายดึงขวา จนผมกลืนน้ำลายดังเอื๊อก! เอ๊ย!! ไม่ใช่ จนผมกำหมัดแน่น และคิดจะพุ่งเข้าไปซัดหน้ามันให้เลือดกบปาก ทว่า...ก็ทำไม่ได้ เพราะมีดในมืออีกข้างของมันยังอยู่ตรงคอแม่นุช หากมันขยับเพียงนิดเดียว แม่ผมคงจะ...

        “โอเค โอเคใจเย็น ๆ นะแกต้องการอะไรบอกมา อาหารเหรอ น้ำเหรอ พวกเราแบ่งให้ได้ แต่อย่าทำอะไรแม่ฉันก็พอ”

        ผมพยายามพูดอย่างใจเย็นที่สุดเท่าที่ตนเองจะทำได้ในเวลานั้น พอทินกรได้ฟังมันก็เลิกคิ้วข้างหนึ่งก่อนจะพูด และระเบิดเสียงหัวร่อออกมาดังลั่นราวกับคนเสียสติ

        “แบ่งงั้นเหรอ...? อุ ฮะ ฮะ ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ มึงจะบ้ารึไงไอ้หนู แค่แบ่งให้มันจะไปพอได้ยังไงวะ กูต้องการทุกอย่างที่มึงมีว้อย ร่วมถึงอีเด็กคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มึงด้วย อีเด็กหอยใหญ่ที่กูเกือบจะได้เย็ดเป็นเมียตอนนั้น ส่งมาให้หมดทุกอย่าง ไม่งั้นคุณแม่คนสวยนมโตของมึงได้ไปเกิดใหม่แน่เร็ว...!!”

        คราวนี้ไอ้ทินกรตะคอกผมกลับบ้าง ซึ่งสิ่งที่มันต้องการนั้นก็ยากเกินกว่าที่ผมจะรีบตอบตกลงได้ ข้อแรกในสัมภาระทั้งหมดมีอาวุธอยู่ด้วยหากมันได้ไป ก็ใช่ว่าไอ้ทินกรจะไม่ทำอะไรพวกผม ข้อสอง ผมไม่อาจปล่อยให้มีนาไปหามันได้ เพราะไม่รู้ไอ้วิปริตนี่จะทำอะไรเธอบ้าง แต่...ถ้าผมไม่ทำอะไรสักอย่างชีวิตของแม่นุชก็คง...

        “ธีร์ มีนาไม่ต้องห่วงแม่รีบหนีไป...!! อย่าไปทำตามที่มันบอก...”

        แม่นุชที่ถึงแม้จะถูกลวนลาม และกำลังหวาดกลัวอยู่ เธอก็ยังไม่วายร้องตะโกนให้ผมกับมีนารีบหนีไป โธ่ แม่แล้วผมจะทำแบบนั้นได้ยังไงเล่า

        ซึ่งในตอนนั้นเองมีนาที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ผมก็ได้พูดขึ้น

        “อย่ามัวแต่คิดเลยธีร์ ให้ฉันไปแลกตัวกับคุณป้าเถอะ จากนั้นนายกับเธอก็รีบหนีไป”

        “ไม่ต้องพูดเลย...!! ฉันจะไม่มีวันทำแบบนั้นแน่นอน เธอก็รู้ดีไม่ใช่รึไง ว่าถ้าไอ้เลวนี้ได้ตัวเธอไป เธอจะโดนทำอะไรบ้าง”

        “ระ เรื่องนั้น... ฉันรู้ดี แต่ถ้านายไม่ทำตามที่มันบอก แล้วจะช่วยคุณป้ายังไงถามหน่อย”

        มีนาถามผมกลับบ้างด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ซึ่งผมก็นิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนที่สายตาจะเหลือบไปเห็นโดรนติดกล้องตัวหนึ่งที่บินอยู่เหนือหัวพอดี

        จะ จริงสิ ถ้าเป็นเจ้าพวกนั้นบางที....

        ผมนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ก็เลยเปล่งเสียงออกมาดังลั่น

        “เฮ้ย...!! ไอ้คนคุมเกม แกไม่คิดจะทำอะไรสักอย่างเลยหรือไง พวกเราเป็นของเล่นของพวกแกไม่ใช่เหรอ ถ้าพวกเราเป็นอะไรไป แล้วความสำราญที่พวกแกอยากเห็นล่ะ มันจะเป็นยังไงต่อ”

        สิ่งที่ผมพูดออกมาทำเอาไอ้ทินกรตกใจเป็นอย่างมาก มันเองก็คงคาดไม่ถึงว่าผมจะมาไม้นี้ ทว่า...ด้วยความเจ้าเล่ห์ขี้โกงของมัน เพียงแค่อึดใจเดียว ไอ้ทินกรก็แหงนหน้าขึ้นไปพูดกับโดรนบ้าง

        “ยะ อย่าไปฟังไอ้เด็กเวรนี้ กูเป็นผู้ใหญ่ ท่อนเอ็นใหญ่กว่า มีประสบการณ์เย็ดดีกว่า ถ้าพวกมึงเลือกกู กูจะเย็ดอีสองคนนี้โชว์จนกว่าพวกมึงจะพอใจเลย...!!!”

        อะ อ้าว ไอ้สัดนี่ เลียนแบบกูเฉยเลย และเมื่อเป็นเช่นนั้นผมก็ยอมไม่ได้รีบพูดโน้มนาวไอ้พวกทีมงานอีกครั้ง จนโดรนหันกลับมาทางผม ซึ่งไอ้ทินกรก็ไม่ยอมแพ้ โดรนจึงหันซ้ายที ขวาที คล้ายพวกมันกำลังฟัง และตัดสินใจกันอยู่ ทว่า...ด้วยวาทศิลป์ และเรื่องประสบการณ์ในเรื่องพรรค์นั้นผมคงสู้ไอ้ทินกรไม่ได้จริง ๆ นี่ถ้าผมแพ้ แล้วไอ้พวกผู้คุมเกมเลือกจะเข้าข้างไอ้ทินกร ผมคงตาย และเสีย แม่กับมีนาให้ไอ้บ้ากามนี้ข่มขืนเป็นแน่ แต่จะให้ทำยังไงดี...

        ผมนิ่งคิดด้วยใจที่เต้นระทึกชั่วครู่ก่อนจะนึกออก เลยร้องออกมาว่า

        “เฮ้ย...!! พวกแกนะ ชอบดูอะไรที่มันวิปริตนักไม่ใช่เหรอ ระ ระหว่างฉันทำเรื่องแบบ... แบบนั้นกับแม่ตัวเอง กับให้ไอ้บ้านี้ทำ พวกนายชอบแบบไหน อยากดูแบบไหมมากกว่ากันล่ะ...!!

        สิ้นเสียงตะโกนของผม ทุกคนต่างก็ตกใจกันมาก ทว่า...หลังจากนั้นเพียงแค่อึดใจเดียว เจ้าโดรนก็หันขวับไปทางไอ้ทินกร ก่อนจะมีแสงเลเซอร์สีแดงพุ่งเล็งไปที่กลางหน้าผากของมัน

        ไอ้ทินกรถึงกับหน้าเสียอ้าปากค้าง เพราะยามนี้มันรู้แล้วว่า ผู้คุมเกมตัดสินใจเลือกที่จะเข้าข้างใคร

        “อะ ไอ้พวกระยำเอย...!!”

        ไอ้ทินกรสบถออกมาอย่างหัวเสีย ก่อนที่มันจะรีบปล่อยแม่นุช จากนั้นจึงหมุนกายหันหลังวิ่งหนีสุดชีวิต พร้อมทั้งตะโกนด่าทอผมกับพวกผู้พัฒนาเกมอย่างหยาบคาย พวกโดรนไม่ได้ไล่ตามมันไป แต่หันมาส่งเสียงกับผมสั้น ๆ ว่า ‘ให้เล่นเกมต่อ’

        น่าเสียดายไม่น้อยเหมือนกัน ที่ปล่อยไอ้บ้านี่หนีไป มันคงไม่ต่างอะไรกับปล่อยเสือเข้าป่า สักวันมันอาจจะมาลอบเล่นงานพวกผมอีกก็เป็นได้ แต่ก็นะไอ้พวกผู้คุมเกมคงมองว่าไม่ใช่หน้าที่ของพวกมัน ก็เลยไม่คิดจะไล่ตามให้เสียเวลา

        “ฮือ ๆ ธีร์....!!!”

        แม่นุชร้องไห้โฮก่อนที่จะวิ่งโผเข้ามากอดผมแน่น แน่นชนิดที่สองเต้าอวบอัดของเธอเบียดบี้กับร่างผมจนมันแทบจะระเบิด ไม่อยากคิดลามกกับแม่ แต่เจอแบบนี้กะทันหันก็ชักจะทำให้ลำเอ็นผมเริ่มมีปฏิกิริยาตอบสนองนิด ๆ เหมือนกัน อูยยย...ยยย ผมเลยต้องรีบดันตัวแม่ให้ออกห่าง ก่อนที่อวัยวะตรงเป้าของผมมันจะตื่น และแข็งตัวจนผงาดหัวทิ่มแทงร่างกายของเธอ

        “มะ แม่ปลอดภัยแล้วดีจัง งั้นผมว่าพวกเรารีบเดินทางต่อกันเถอะครับ ภารกิจที่สามอยู่ไม่ไกลเท่าไหร่ เดินเท้าสักสองสามชั่วโมงก็น่าจะถึง”

        ผมพูดด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก ก่อนจะบอกให้ทุกคนกลับเข้าไปเก็บข้าวของในถ้ำ และออกเดินทางกันต่อ เป้าหมายก็คือจุดภารกิจที่ 3 ทางทิศตะวันออก ซึ่งไม่ห่างจากจุดที่พวกเราอยู่ตอนนี้สักเท่าไหร่...

        จบตอน