ตัวประกอบสาวขอไม่ทน เกิดใหม่ชาตินี้จะพลิกบทเป็นนางตัวแสบ

บทที่ 30 แม่บ้านอาวุโสเข้าวังร้องทุกข์ กล่าวหาว่าพระชายาไร้ความสามารถ ไม่คู่ควรกับการเป็นพระชายา

ซูเหวินยวนกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ "เข้ามาเถอะ"

เย่ซานเล่าเรื่องที่ยายแก่เกาและพรรคพวกกำลังจะไปหาฮองเฮาให้ซูเหวินยวนฟัง

ซูเหวินยวนประหลาดใจ "ทนไม่ไหวเร็วนักเชียว คิดว่าจะได้กินโจ๊กกันไปอีกสักสองสามวัน! ดูท่าพรุ่งนี้คงได้มีเรื่องทะเลาะกันอีกแล้ว"

เย่ซานยิ้มกล่าว "ห้องนอนเล็กทั้งสองฝั่งเตรียมน้ำสำหรับอาบไว้แล้วเพคะ..."

"หึ!" ซูเหวินยวนจ้องมองเซิ่งจิ่งอวี้เขม็ง แล้วหมุนตัวเดินออกไป ยังคงต้องไปอาบน้ำที่ห้องนอนเล็กอยู่ดี

เย่ซานถามด้วยความงุนงง "เหตุใดพระชายาจึงหงุดหงิดได้ล่ะเจ้าคะ?"

"ไม่มีอะไร เดี๋ยวอีกหน่อยนางก็จะเข้าใจเอง!" เซิ่งจิ่งอวี้ยิ้มเล็กน้อย

เขาก็ทำเพื่อซูเหวินยวนเช่นกัน หากซูเหวินยวนยังคงดึงดันไม่ฟัง คงโทษเขาไม่ได้แล้ว

เช้าวันรุ่งขึ้น ทางฝั่งครัวหลักแจ้งว่าป่วย แม้แต่อาหารเช้าก็ยังไม่ส่งมา

เมิ่งฉีกลับมารายงาน บอกว่าเห็นแม่บ้านอาวุโสหลายคนทำท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ ออกไปทางประตูหลัง 

เขาได้ให้คนติดตามไปแล้วคิดว่าคงจะไปวังหลวง

"แม่บ้านอาวุโสที่ออกจากวังหลวงไปนานแล้ว กลับสามารถเข้าวังไปร้องทุกข์กับฮองเฮาได้ ท่านอ๋อง พวกนางเป็นคนที่ใครส่งมากันแน่เจ้าคะ?" ซูเหวินยวนแสร้งถามทั้งที่รู้อยู่แล้ว

ครั้งที่แล้วเฉิงหมัวมัวก็ช่วยพูดแทนพวกนางอยู่ ตอนนี้ยายแก่เกาและพรรคพวกเข้าวัง ก็ถือเป็นการเปิดเผยความจริงแล้วสินะ 

ปากก็ว่ารับใช้อวี้เฟย แต่แท้จริงแล้วเป็นคนของฮองเฮา

เซิ่งจิ่งอวี้กล่าวอย่างแผ่วเบา "พระมารดาของข้ามีฐานะต่ำต้อย ทั้งยังไม่เป็นที่โปรดปราน อยู่ในจวนก็เป็นเพียงแค่สาวใช้ข้างกาย หลังจากให้กำเนิดข้าแล้ว อดีตฮ่องเต้ก็ข้ามหน้าเสด็จพ่อ แล้วเลื่อนตำแหน่งนางให้เป็นพระชายารอง หลังจากพระบิดาขึ้นครองราชย์ นางจึงได้เป็นอวี้เฟย

ตั้งแต่เล็กจนโต เครื่องอุปโภคบริโภคของข้า แท้จริงแล้วล้วนเป็นเสด็จแม่เป็นผู้จัดเตรียมให้ คนพวกนี้ถึงแม้จะเป็นคนของนาง ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร"

ซูเหวินยวนเม้มริมฝีปากนิ่งเงียบ ดูท่าเขาจะรู้ว่ายายแก่เกาเป็นคนของใคร แต่ก็ไม่ใส่ใจ

ส่วนฮองเฮา... ดีต่อเซิ่งจิ่งอวี้จริง ๆ หรือ?

ซูเหวินยวนยังคงสงสัย รู้สึกตลอดเวลาว่าฮองเฮาจงใจเล่นงานตน ก็เพื่อที่จะไม่ให้เซิ่งจิ่งอวี้ได้ดีนั่นเอง

แต่เรื่องนี้ซูเหวินยวนก็พูดออกไปได้ลำบาก เผื่อว่าทั้งสองแม่ลูกมีความผูกพันลึกซึ้ง ตนจะไม่กลายเป็นคนยุแยงตะแคงรั่วหรอกหรือ?

ก็ว่ากันไปคนละเรื่อง พวกเขาแม่ลูกจะผูกพันกันลึกซึ้งอย่างไรก็ช่าง ส่วนนางกับฮองเฮา เป็นศัตรูที่ไม่อาจอยู่ร่วมโลกกันได้

หน้าประตูวัง แม่บ้านอาวุโสหลายคนรอคอยอย่างกระวนกระวาย กลัวว่าฮองเฮาจะไม่ทรงโปรดให้เข้าเฝ้า

หากไม่โปรดให้เข้าเฝ้า ชีวิตของพวกนางคงจะจบสิ้นลงแล้ว

โชคดีที่รอไม่นานนัก ก็ได้พบกับเฉิงหมัวมัว

หลังจากตามเฉิงหมัวมัวมาถึงวังเฉิงหมิง ฮองเฮาเพียงแต่มองพวกนางแวบหนึ่ง แล้วก็ทรงง่วนอยู่กับงานในมือต่อไป

เฉิงหมัวมัวถามว่า "พวกเจ้าไม่ทำงานดี ๆ อยู่ในจวน มาเข้าเฝ้าฮองเฮาทำไมกัน?"

"ฮองเฮาเพคะ บ่าวรับใช้ไม่มีทางทำงานได้แล้วเพคะ! พระชายาเฉิน

อ๋องอยู่ในจวนใช้อำนาจตามอำเภอใจ พวกบ่าวซึ่งเป็นคนเก่าคนแก่ของจวน ถูกบีบคั้นจนไม่มีที่ไปแล้วเพคะ" 

ยายแก่เกากล่าวหาร้องทุกข์ด้วยน้ำตานองหน้า

ยายแก่ต่งกล่าวเสริม "พระชายาทรงรับคนใหม่เข้ามา เห็นได้ชัดว่าต้องการจะไล่พวกเราออกไป พวกเราก็ไม่ได้ขออะไรมาก เพียงแต่ต้องการจะปรนนิบัติท่านอ๋องแทนอวี้เฟยให้ดี เบี้ยหวัดอะไรนั่นไม่สำคัญ ขอเพียงอย่าให้พวกเราไม่มีงานทำก็พอแล้วเพคะ!"

ช่างพูดได้ไพเราะเสนาะหูเสียจริง วันก่อนเพิ่งจะเรียกร้องขอขึ้นเงินไม่สำเร็จ ตอนนี้กลับบอกว่าเงินไม่สำคัญแล้ว!

ฮองเฮากล่าวถามอย่างประหลาดใจ "เป็นเช่นนี้เชียวหรือ?"

"ใช่แล้วเพคะ ขอฮองเฮาทรงโปรดตัดสินความให้พวกบ่าวด้วย!" 

ทุกคนกล่าวเป็นเสียงเดียวกัน ยืนยันว่าเรื่องราวเป็นเช่นนี้จริง ๆ

ฮองเฮาทรงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงกล่าวว่า "เช่นนี้แล้วกัน พวกเจ้าอยู่ในวังไปก่อนสักพัก ข้ายังมีธุระบางอย่าง พอเสร็จแล้ว จะเชิญพระชายาเฉินอ๋องเข้าวังมาพูดคุยกับนางให้ดี"

หลายคนดีใจพลางคำนับรับคำสั่ง

ซูเหวินยวนรออยู่ในจวนเป็นเวลานาน ก็ไม่เห็นคนจากวังหลวงมาไม่รู้ว่าฮองเฮากำลังจะเล่นตุกติกอะไรอีก

ตอนเที่ยง เฉิงหมัวมัวจึงจะมาถึง เชิญซูเหวินยวนเข้าวัง

"แม่บ้านอาวุโสพวกนั้น ไปเข้าเฝ้าฮองเฮาแต่เช้าตรู่แล้ว เหตุใดหมัวมัวถึงเพิ่งจะมาเรียกข้าในเวลานี้?" 

ซูเหวินยวนแต่งกายอย่างไม่รีบร้อน

เฉิงหมัวมัวยิ้มกล่าว "พระชายาปฏิบัติต่อคนรับใช้ในจวนอย่างไม่เป็นธรรม บรรดาหมัวมัวเหล่านี้ล้วนเป็นคนเก่าคนแก่ของจวน มีความคับแค้นใจย่อมเป็นเรื่องปกติ ฮองเฮาแค่ทรงอยากจะเกลี้ยกล่อมท่านกับพวกนางให้แล้ว ๆ กันไป แต่ไม่คาดว่าฝ่าบาทจะทรงทราบเรื่องนี้เข้า จึงได้มาเชิญพระชายา"

ซูเหวินยวนเข้าใจในทันที ที่แท้ก็กำลังรอฝ่าบาทอยู่นี่เอง

ถึงว่าฮองเฮาช่างอดทนอดกลั้นเสียจริง ถึงกับกักตัวคนไว้ทั้งเช้า

ก่อนจะออกจากประตู เซิ่งจิ่งอวี้ก็ปรากฏกายขึ้นมาอย่างกะทันหัน จะขอเข้าวังไปพร้อมกับซูเหวินยวน

รอยยิ้มของเฉิงหมัวมัวแลดูฝืนเต็มที นางไม่อยากให้เซิ่งจิ่งอวี้เข้าวังเท่าใดนัก แต่ก็ห้ามไม่ได้

บนรถม้า ซูเหวินยวนกล่าวว่า "เพียงแค่ไล่แม่บ้านอาวุโสไม่กี่คนออกไป ถึงกับทำให้ท่านอ๋องต้องลำบาก ดูท่าแม่บ้านอาวุโสพวกนี้คงจะรับมือยากเสียจริง"

"มีบางเรื่อง เจ้าไม่สะดวกที่จะพูด" 

เซิ่งจิ่งอวี้ทนดูซูเหวินยวนวุ่นวายอยู่เปล่า ๆ เป็นเวลานานไม่ไหว คิดว่าหากเกิดไม่เป็นไปตามที่คาดหวัง เขาก็จะได้ช่วยพูดได้สักสองสามประโยค

เมื่อมาถึงวังเฉิงหมิง แม่บ้านอาวุโสหลายคนกำลังร้องไห้คร่ำครวญถึงความคับแค้นใจในช่วงที่ผ่านมา

ทุกถ้อยคำล้วนพุ่งเป้าไปที่ซูเหวินยวน พวกนางกล่าวหาว่าซูเหวินยวนไม่รู้จักบริหารจัดการเรื่องในจวน กล่าวหาว่าซูเหวินยวนไม่รู้จักใช้คน

ยังกล่าวอีกว่านางไม่เหมือนพระชายา ทั้งยังไม่รู้จักดูแลปรนนิบัติท่านอ๋องให้ดี

พวกนางมีใจที่จะช่วยเหลือ แต่กลับถูกซูเหวินยวนด่าว่ากลับมา สุดท้ายยังปล่อยให้คนรับใช้ในจวนทะเลาะวิวาทกัน ตีพวกนางจนตัวเขียวช้ำไปหมด

พอได้ฟังคำพูดเหล่านี้ ก็รู้ได้ทันทีว่าพวกนางได้รับการชี้แนะจากผู้มีปัญญา

ประเด็นปัญหาไม่ได้อยู่ที่ตัวพวกนาง แต่เป็นการจงใจร้องทุกข์กล่าวโทษซูเหวินยวนโดยเฉพาะ

ฝ่าบาทได้ฟังแล้วก็คิดว่าพระชายาผู้นี้มีพฤติกรรมเหลวไหลถึงเพียงนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะทรงบังเกิดความรังเกียจ

ในช่วงสองสามวันที่ผ่านมานี้ พระองค์ก็ได้ฟังข่าวลือมาไม่น้อย ล้วนเกี่ยวกับพระชายาผู้นี้ทั้งสิ้น

"ฝ่าบาท พระชายาเฉินอ๋องมาแล้วเพคะ ท่านอ๋องเฉินก็มาด้วย"

พอฮองเฮาได้ยินก็พลันมีแววแห่งความกังวลฉายวูบขึ้นมา

เซิ่งจิ่งอวี้เสียสติไปแล้วหรืออย่างไร เหตุใดจึงได้ติดตามซูเหวินยวนอยู่ตลอดเวลาเช่นนี้ 

นางต้องการจะหาเรื่องซูเหวินยวนตามลำพัง กลับกลายเป็นเรื่องยากไปเสียแล้ว

"ให้พวกเขาเข้ามา" ฝ่าบาทมีสีหน้าบึ้งตึง ตั้งใจจะซักไซ้ไล่เลียงเรื่องราวให้ดี

พอซูเหวินยวนเดินเข้ามา สายตาก็จับจ้องอยู่ที่แม่บ้านอาวุโสหลายคนไม่วางตา มองพวกนางด้วยรอยยิ้มที่แฝงด้วยเลศนัย

ฝ่าบาทกล่าวเสียงเข้ม "จิ่งอวี้ เจ้านั่งพักอยู่ข้าง ๆ ก่อน"

เซิ่งจิ่งอวี้ผู้นี้ช่างไร้น้ำใจเสียจริง เขาลุกขึ้นแล้วก็ไม่สนใจซูเหวินยวนอีกต่อไป 

"พระชายาเฉินอ๋อง รู้หรือไม่ว่าเราเรียกเจ้ามาด้วยเหตุใด?"

ซูเหวินยวนเหลือบมองไปด้านข้าง กล่าวว่า "ถึงแม้ตอนมาจะไม่รู้ ตอนนี้ก็คงจะรู้แล้วเพคะ เรื่องในจวนอ๋องเฉิน กลับวุ่นวายมาถึงหน้าพระพักตร์ฝ่าบาท ช่างดูถูกพวกเจ้าเสียนี่กระไร"

ฮองเฮากล่าวตำหนิ "พระชายาเฉินอ๋อง ห้ามเสียมารยาท"

ซูเหวินยวนประหลาดใจ "แม่บ้านอาวุโสพวกนี้มีฐานะอะไรกัน ข้าซึ่งเป็นถึงพระชายากลับพูดไม่ได้เชียวหรือเพคะ?"

ฮองเฮาทรงกระแอมเบา ๆ อย่างกระอักกระอ่วน พระนางทรงใจร้อนเกินไปอีกแล้ว

"คนรับใช้ในจวนของเจ้า ร้องทุกข์ว่าเจ้ามีพฤติกรรมไม่เป็นธรรม ทั้งยังบริหารจัดการเรื่องจิปาถะในจวนได้ไม่ดี" ฝ่าบาทเริ่มซักถาม

ซูเหวินยวนกล่าวด้วยความสงสัย "ให้รางวัลลงโทษอย่างยุติธรรม แต่ละคนทำหน้าที่ของตนเอง จะมีปัญหาอะไรหรือเพคะ? วันก่อนเพิ่งจะจ่ายเบี้ยหวัดไป วันนี้ลูกนำสมุดบัญชีรายชื่อมาด้วย ขอฝ่าบาททอดพระเนตรว่ามีปัญหาตรงไหนด้วยเพคะ"

วันที่จ่ายเบี้ยหวัด ซูเหวินยวนไม่ได้จดไว้เพียงแค่ว่าพวกนางได้รับเงินไปเท่าไหร่

แต่ยังจดไว้อีกด้วยว่าเหตุใดจึงถูกหักเงินเดือน ทั้งยังเลื่อนตำแหน่งใครเป็นหัวหน้าบ้าง

แม้แต่คำถามที่นางถาม ก็จดลงไปด้วย บนนั้นยังมีลายนิ้วมือและลายมือชื่อของแต่ละคนอีกด้วย

คนรับใช้ขอเพียงได้รับเงินก็พอ วันนั้นไม่ได้ดูให้ละเอียด แต่ ณ บัดนี้ กลับมีประโยชน์ต่อซูเหวินยวนเป็นอย่างยิ่ง