เรื่องสั้นทรมานพันธนาการ BDSM (รวม)

แสงแดดช่วงกลางวันสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง ภายในห้องที่เต็มไปด้วยชั้นหนังสือมากมาย โต๊ะทำงานตัวหนึ่งอยู่ตรงกลางห้อง ชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังขีดเขียนเอกสารพร้อมกับฮัมเพลงไปด้วย เหมือนว่าตัวเขาจะอารมณ์ดี แต่ไม่อาจทราบได้ว่า เหตุผลที่เขากำลังอารมณ์ดีนั้น มาจากการที่เขากำลังเขียนหนังสือ หรือว่าการที่มีใครสักคน กำลังบำเรอกามรมณ์ให้กับเขากันแต่

ใต้โต๊ะทำงานของชายหนุ่ม ที่แห่งนั้นมีหญิงสาวคนหนึ่งที่สวมใส่ชุดไม่ต่างจากโสเภณี เป็นชุดที่เหมือนจะปกปิดหน้าอกอวบอิ่มได้รูปของเธอ แต่ในขณะเดียวกัน เนื้อผ้าก็ถูกผ่ากลางเผยให้เห็นยอดอกสีชมพูอ่อนของเธออย่างชัดเจน ขณะเดียวกัน ชั้นในที่ใส่เพื่อปกปิดเพศหญิงของเธอ ก็ถูกผ่ากลางไม่ต่างกัน เผยให้เห็นร่องรักสีอ่อน ที่ตอนนี้มันกำลังเปียกเแฉะด้วยอารมณ์ทางเพศของเธอ

ดวงตาของหญิงสาวนั้น เป็นดวงตาสีทอง มองดูเพียงครั้งแรกก็รู้ว่าเธอไม่ใช่คนธรรมดา แถมความงามของเธอ ไหนจะเส้นผมของเธอที่มีเครื่องประดับราคาแพงอยู่ ก็บ่งบอกได้ว่า เธอคนเป็นเจ้าหญิงหรือไม่ก็ขุนนางจากที่ไหนสักที่อย่างแน่นอน

แต่ว่า คนที่เป็นชนชั้นสูงเช่นนั้น ทำไมถึงถูกลากลงมาให้อยู่ในจุดที่ต่ำเตี้ยเป็นเพียงแค่เครื่องระบายอารมณ์ของชายหนุ่มคนนี้กันนะ

เรื่องนั้นไม่อาจทราบ ขณะเดียวกัน แขนของหญิงสาวก็ไม่ได้ถูกปล่อยเอาไว้เป็นอิสระแต่อย่างใด แขนของเธอต้องอยู่ในสภาพยกขึ้นมาบริเวณคอ เนื่องจากปลอกคอของเธอได้เชื่อกับโซ่ และโซ่นั้นก็ได้เชื่อมกับปลอกข้อมือของเธอ ความยาวของโซ่นั้นสั้นเสียเหลือเกิน จนเธอไม่สามารถยกมือลงได้ ความปวดเมื่อยบริเวณต้นแขนและไหล่ของเธอตอนนี้มากเกินบรรยายแต่ว่า

ทุกอย่างยังคงดำเนินต่อไป ลิ้นของหญิงสาวโลมเลียชายหนุ่มอย่างตะกละตะกลาม ราวกับมันเป็นอาหารแสนอร่อย ในขณะเดียวกัน เมื่อชายหนุ่มถึงจุดหนึ่ง เขาก็ปล่อยน้ำรักของเขาออกมา น้ำรักสีขาวขุ่นที่หญิงสาวไม่ยอมให้มันกระเซ็นออกจากปากเธอเลยแม้แต่น้อย เธออมแก่นกายของชายหนุ่มอย่างสุดโคน พร้อมกับดูดมันราวกับผึ้งที่ดูดน้ำหวานอย่างไม่คิดจะเหลือให้ผึ้งตัวอื่นได้กิน

“ดีมาก ทาสของฉัน ก่อนหน้านี้ยังพยศอยู่เลย ตอนนี้กลับมานั่งดูดุ้นของฉันทั้งวันเนี่ยนะ เหมือนว่าการฝึกของเธอจะเป็นไปด้วยดีสินะ”

ชายหนุ่มเอ่ยถามพร้อมกับก้มลงไปมองหญิงสาวคนนั้น ตัวชายหนุ่มนั้นเขามีใบหน้าแสนธรรมดา แต่ดวงตาของเขาเป็นสีดำขลับและเหมือนจะมีความคิดมากมายอยู่ภายในหัว เรียกได้ว่าเป็นคนเจ้าแผนการ แต่ราวกับว่าแผนการทั้งหมดนั้น จะวางมาเพื่อสร้างความสุขทางเพศให้กับตัวเขาเอง

“นายท่าน… ขอบคุณที่อบรมทาสเนื้อชั้นต่ำอย่างฉันให้กลายเป็นที่ระบายกามนะคะ ถ้าไม่ได้นายท่าน ฉันคงไม่รู้เลยว่าความหมายของชีวิตฉันจะเป็นยังไงต่อไป แล้วก็ ถ้าเกิดนายท่านไม่ว่าอะไร ฉันขอรับอาหารต่อได้ไหมคะ”

หญิงสาวว่าพร้อมกับกำลังจะอ้าปากงับแก่นกายของชายหนุ่มเอาไว้ แต่ชายหนุ่มก็ดันหน้าผากของเธอออก

“ไม่ใช่ว่าตอนแรกเธอเกลียดมันรึไง”

“เกลียดค่ะ เกลียดอย่างมาก แก่นกายที่มันแทงลึกเข้าไปในคอจนทำให้หายใจแทบไม่ออก แถมยังส่งกลิ่นออกมาจนอยากจะอ้วก แต่ว่า พอได้ชิมรสชาติของมันเข้าไปนานๆ แล้ว ตัวฉันตอนนี้ก็ขาดมันไม่ได้แล้วล่ะค่ะ”

“เหรอ คงเพราะว่าฉันผนึกให้เธออยู่ตรงนี้มาเดือนกว่าไปแล้วล่ะมั้ง ไม่ให้อาหาร ไม่ให้น้ำ รับเพียงแค่น้ำเชื้อของฉัน ตอนนี้เธอคงจะติดใจมันแล้วล่ะสิ”

“ค่ะนายท่าน ตอนนี้ ทาสคนนี้ต่อให้เอาอาหารที่หรูหรามาเพียงใด ก็ไม่สามารถเทียบได้กับแก่นกายของนายท่านอีกแล้วค่ะ ต่อให้ทั้งชีวิตนี้ต้องอยู่ใต้โต๊ะของนายท่านตลอดไป นั่นก็นับว่าเป็นเกียรติ ได้โปรด ขออาหารให้กับทาสชั้นต่ำคนนี้อีกนะคะ”

หญิงสาวพูดออกมาพร้อมกับใบหน้าที่แดงก่ำ เธอเหมือนกับคนที่เมาสุรา แต่เป็นการเมาในกามรมณ์มากกว่า

“แปลว่า ต่อไปนี้ เธอจะกินน้ำเชื้อของฉันแทนอาหารใช่ไหม”

“ใช่ค่ะ เพราะง้้นได้โปรดมอบมันให้กับฉันด้วยนะคะ”

“อืม เหมือนว่าการฝึกสำหรับเธอจะเป็นไปได้ด้วยดีนะ ถ้างั้น”

ชายหนุ่มเมินหญิงสาวไป แต่เหมือนหญิงสาวจะทนไม่ไหว เธอพยายามดันหน้าของตัวเองมาเพื่อจะงับแก่นกายของชายหนุ่ม แต่ชายหนุ่มก็รู้สึกรำคาญ จึงดังเธอติดไปกับผนังของโต๊ะด้านหลัง ทันใดนั้นปลอกคอของเธอก็เชื่อมติดกับโตีะ จนเธอไม่สามารถขยับตัวออกมาได้ ราวกับเธอกลายเป็นสิ่งของ เป็นเครื่องประดับมีชีวิตภายในห้องแห่งนี้ เป็นส่วนหนึ่งของโต๊ะทำงาน

“เมนเดล”

ชายหนุ่มหันไปสัมผัสอัญมณีที่วางอยู่ตรงโต๊ะ ทันใดนั้นภาพสามมิติก็ปรากฏขึ้น เป็นใบหน้าของชายหนุ่มคนหนึ่งที่เบิกตาขึ้นเหมือนดีใจกับอะไรบางอย่าง

“เยน… นายติดต่อฉันมาแบบนี้ หมายความว่า”

“อืม องค์หญิงจากอาณาจักรที่สูญสลายที่นายอยากได้เป็นคู่ครองนัก ตอนนี้ฉันฝึกยัยนั่นเสร็จแล้ว นายจะมารับตัวยัยนี่ตอนนี้เลยรึเปล่า”

คำพูดนั้นทำให้หญิงสาวที่อยู่ใต้โต๊ะเบิกตาขึ้น เธอถึงกับอ้าปากและเอ่ยออกมาอย่างไร้เสียง

“นายท่าน… หมายความว่ายังไง”

แต่เสียงของเธอไม่ได้อยู่ในความสนใจของชายหนุ่มเลยแม้แต่อย่างเดียว

“เยน นายทำได้จริงๆ เหรอ ยัยนั่นพยายามฆ่าฉันตั้งหลายครั้ง นายสามารถฝึกยัยนั่นให้เชื่องได้เนี่ยนะ”

“อืม มันก็ไม่ได้ยากอะไรนี่ ต่อให้สูงศํกดิ์แค่ไหน หรือมีความแค้นมากเท่าไร ยังไงก็เป็นผู้หญิง ของถนัดฉันเลยล่ะ”

“นายทำอะไรกับเธอบ้าง”

“นั่นสินะ อย่างแรกก็จับเธอขังเอาไว้ ปิดหูปิดตาปิดปาก ขังเอาไว้ในห้องมืดประมาณสามวัน โดยจะทำอาหารส่งกลิ่นหอมลอดไปใต้ประตู แต่แน่นอน เธอที่ถูกพันธนาการแบบนั้นไม่สามารถกินมันได้ ทำได้แค่อดทนกับความหิวพวกนั้นเท่านั้น ฉันปล่อยยัยนั่นเอาไว้สามวัน”

“พอวันที่สี่ นายก็ปล่อยยัยนั่นออกมาแล้วให้อาหาร แลกกับให้เธอยอมมอบความเคารพให้กับนายใช่ไหม”

“เฮ้อ เมนเดล นายนี่ยังคิดอะไรตื้นๆ เหมือนเดิมเลยนะ”

เยนถอนหายใจและส่ายหน้า ก่อนจะยิ้มด้วยอยยิ้มที่ดูไม่น่าไว้ใจเลยแม้แต่นิดเดียว

“อาหารพวกนั้นก็แค่ทำให้เธอหิวเท่านั้นล่ะ แต่ว่า ทาสชั้นต่ำอย่างเธอไม่สมควรจะได้กินอาหารดีๆ หรอก”

“ถ้างั้น ที่ผ่านมาหนึ่งเดือนนายให้เธอกินอะไร อย่างบอกนะว่านายไม่ให้เธอกินอะไรเลย แบบนี้มันไม่ใช่การฝึกแล้ว ฆ่ากันชัดๆ ”

น้ำเสียงของเมนเดลดูไม่พอใจนัก แต่เยนก็ไม่ได้สนใจกับคำพูดนั้นเท่าไร เขาเท้าคางก่อนจะพูดต่อ

“ไม่เอาแบบนั้นสิเมนเดล ฉันชอบเวลาผู้หญงทรมานเพราะความสุขและความอัปยศมากกว่านะ ถึงจะชอบทรมานบ้าง อดอาหารบ้าง แต่ก็ไม่ทำให้ตายหรอก ผู้หญิงที่หน้าอกกลมกลึง เอวเป็นเอวยังไงก็ดีกว่าผู้หญิงผอมแห้งใช่ไหมล่ะ เพราะงั้นเรื่องอาหารก็เป็นเรื่องสำคัญเหมือนกัน”

“แปลว่านายก็ยังให้เธอกินอาหารบ้างใช่ไหม”

“ไม่ ไม่ว่าจะเป็นข้าวหรือเนื้อสัตว์ ไปจนกระทั่งผักหรือของหวาน อาหารที่เจ้าหญิงสูงศักดิ์อย่างเธอมักจะได้รับ ฉันไม่ได้มอบมันให้กับเธอเลย”

“ตกลงหมายความว่ายังไงกันแน่ ฉันอยากเห็นยัยนั่นแล้ว นายคงไม่ได้ทำให้เธอตายหรอกนะ”

“ไม่มีทาง การทำให้ทาสตายไม่ใช่เรื่องที่ฉันชอบเลย ถ้าตายมันจะไปสนุกอะไรล่ะจริงไหม จริงอยู่ บางครั้งฉันอาจจะแกล้งทรมานทาสจนเกือบตายบ้าง แต่ไม่ว่ายังไง ฉันก็รักทาสของฉันทุกคน เพราะงั้น ไม่ตายหรอก”

“ถ้างั้นเธออยู่รอดมาได้ยังไง ถ้านายไม่ให้อาหารหรืออะไรกับเธอเลย”

เยนดีดนิ้วขึ้นมาเหมือนรอคำพูดนี้อยู่แล้ว เขาเดินไปหยิบขวดยาสีชมพูที่ดูไม่น่าไว้ใจขึ้นมา

“นั่นมัน ยาพิษเหรอ สีดูไม่น่าไว้ใจเลย”

“ยาโด๊ปต่างหาก มันจะทำให้ฉันแข็งได้เรื่อยๆ แล้วมันก็จะทำให้น้ำเชื้อของฉันมีสารอาหารอย่างครบถ้วน”

“อย่าบอกนะว่า”

“ใช่ ที่ผ่านมาฉันให้ยัยนั่นกินแต่น้ำเชื้อของฉัน ก็มีบ้างล่ะนะที่ให้ยัยนั่นดื่มฉี่ของฉันไปบ้าง แต่ไม่ต้องห่วงหรอก ไม่ว่ายังไงเธอก็ไม่ตาย”

“ยัยนั่นจะยอมกลืนน้ำเชื้อของนายเหรอ ยัยนั่นพยศน่าดูเลยนะ”

“ตอนแรกก็เป็นแบบนั้นล่ะ แต่ความหิวมันฆ่าคนได้นะ ฉันบอกกับยัยนั่นไปว่า ถ้าเธอรักษาชีวิตตัวเองเอาไว้ อย่างน้อยก็อาจจะมีโอกาสกลับมาแก้แค้นเพื่ออาณาจักร เพื่อพ่อของตัวเองก็ได้ พอยัยนั่นได้ยินแบบนั้น ก็ยอมกลืนน้ำเชื้อของฉัน”

“แต่แค่นั้น จะปราบพยศยั่ยนั่นได้เหรอ”

“ไม่มีทางอยู่แล้ว แต่อย่างน้อย ยัยนั่นก็ยอมกลืนน้ำเชื้อของฉันด้วยความต้องการของตัวเอง หลังจากนั้นฉันก็ฝึกอะไรเธอนิดหน่อยจนเธอเชื่อง เอาเป็นว่านายไม่ต้องรู้รายละเอียดขนาดนั้นหรอก เดี๋ยวฉันจะส่งตัวยัยนี่ไปให้ ขอให้สนุกแล้วกัน”

เยนพูดจบเขาก็ลูบอัญมณีอีกครั้งเพื่อจบบทสนทนา ก่อนจะยืนขึ้นแล้วรูดซิปเก็บแก่นกายของเขา ขณะที่ชายหนุ่มกำลังจะเดินออกไปจากเก้าอี้นั้นเอง เสียงของหญิงสาวคนหนึ่งก็ดังขึ้น

“นายท่าน”

เป็นน้ำเสียงราวกับจะร้องไห้ จากหญิงสาวที่อยู่ใต้โต๊ะ

“หมายความว่ายังไงกันคะ ฉันซื่อสัตย์ต่อนายท่านคนเดียว ถวายชีวิตเป็นเครื่องระบายกามส่วนตัวของนายท่าน นายท่านจะมอบฉันให้กับคนอื่นเหรอคะ”

“อืม ก็อย่างที่เธอได้ยินนั่นล่ะ”

“ถ้างั้นที่ผ่านมา มันหมายความว่ายังไงกันคะ ไม่ใช่ว่านายท่านมีความรู้สึกดีๆ ต่อฉันงั้นเหรอ”

หญิงสาวเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงวราวกับจะร้องไห้ น้ำตาเธอไหลออกมา แต่ชายหนุ่มก็เข้าไปเช็ดน้ำตาของเธอไว้ ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเจ้านาย ทำให้เธอยิ้มออกมาเล็กน้อย

“นายท่าน…”

เพี๊ยะ!

แต่ทันใดนั้น มือที่แสนอ่อนโยนก็ตบแก้มเธอจนหน้าหัน รอยมือประทับอยู่ที่แก้มของหญิงสาว เธอเต็มไปด้วยความสับสนแล้วหันกลับไปมองเจ้านายของเธอ

“อย่าประเมินค่าตัวเองสูงไป ยัยทาสชั้นต่ำที่ทำได้เพียงแค่แหกขารอผู้ชายมายัดแหก่นกายใส่ ฉันก็แค่ปรายพยศเธอตามหน้าที่เท่านั้น” ชายหนุ่มพูดอย่างนั้นก่อนจะเดินออกจากห้องไป ปล่อยให้หญิงสาวอยู่ใต้โต๊ะพร้อมกับพันธนาการ ภาพความทรงจำที่เธอมีร่วมกับชายคนนั้นย้อนกลับมาหา และนั่นทำให้น้ำตาเธอไหล

หลังจากนั้น ก็มีนายทหารพาตัวเธอออกมาจากห้อง ท่าทางของหญิงสาวนั้นดูหมดอาลัยตายอย่าง เธอถูกล่ามโซ่พันธนาการและบังคับให้เดินไปในปราสาท โดยมีบรรดาคนใช้และขุนนางมองเธอด้วยความสมเพช จนกระทั่งถึงหน้าปราสาท รถม้าก็ได้จัดกเตรียมเอาไว้ แต่มันไม่ใช่รถม้าธรรมดา เพราะมันเป็นแผ่นไม้ยาวที่สามารถนำคนไปยืนได้ และตรงกลางแผนไม้นั้นก็มีไม้กากบาทอยู่ หญิงสาวถูกนำไปมัดไว้กับไม้กากบาทกัน แขนของของเธอตั้งอ้าออก เผยให้เห็นจุดสงวนของหญิงสาวอย่างชัดเจน แต่เหมือนสติของหญิงสาวจะไม่ได้อยู่กับตัวอีกแล้ว

นายทหารมากมายมองเธอและก็ต่างหัวเราะ แต่เสียงพวกนั้นไม่ได้เข้ามาในโสตประสาทของเธอเลย ทว่าในจังหวะหนึ่ง เธอก็เหลือบไปเห็น ชายหนุ่มที่ใบหน้าดูมีความคิดตลอดเวลา เขากำลังมองเธออยู่

“นายท่าน…”

เอายออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า พร้อมกับน้่ำตาที่ไหล

“นายท่าน ได้โปรด ให้ฉันเป็นทาสของนายท่านไปตลอดเถอะนะคะ ท่านคนนี้ไม่ต้องการแก่นกายใดนอกจากนายท่านเท่านั้น ดังนั้น ต่อจะให้ทาสคนนี้ทำอะไรก็ตาม หรือจะให้กินของเสียของนายท่านก็ยอม จะให้ถูกทหารพวกนี้รุมโทรมก็ได้ แต่ได้โปรด อย่าให้ทาสคนนี้จากนายท่านไปเลยนะคะ”

หญิงสาวเอ่ยออกมาราวกับเป็นคำขอร้อง แต่ชายหนุ่มก็ทำเพียงแค่แสยะยิ้ม และมองดูเธอถูกรถม้าพาไปเท่านั้น ตลอดทาง หญิงสาวเรียกร้องหาเพียงแค่แก่นกายของชายหนุ่มเท่านั้น