ย้อนเวลาสู่ยุค 80 : สาวอวบผงาดฟ้า เปลี่ยนชะตามหาเศรษฐี 【จบ】

        จ้าวหงเหมยหยิบน้ำตาลทรายออกมา จากนั้นตักขึ้นมาใส่ลงในน้ำต้มเก่อเกินสองช้อนโต๊ะ

        "เชี่ยนเชี่ยนจ๊ะ รอน้ำเก่อเกินเย็นลงหน่อยค่อยดื่มนะลูก กลั้นหายใจแล้วดื่มรวดเดียวเลย จะได้ไม่รู้สึกว่าขมมาก" จ้าวหงเหมยเอ่ยกำชับเฉินเชี่ยนเชี่ยนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

        "แม่คะ หนูไม่กิน" เฉินเชี่ยนเชี่ยนส่ายหน้าอย่างแรง

        จากนั้นเฉินเชี่ยนเชี่ยนก็คว้าแขนแม่เฒ่าหูเอาไว้ พูดด้วยน้ำเสียงน่าสงสาร "คุณย่าคะ หนูไม่ได้ฉี่รดที่นอนจริงๆ นะคะ คุณย่าต้องเชื่อหนู"

        เฉินเชี่ยนเชี่ยนรู้ว่าแม่เฒ่าหูเป็นแม่สามีที่แข็งกร้าวเอาแต่ใจ และจ้าวหงเหมยก็กลัวแม่เฒ่า

        แต่ปฏิกิริยาของแม่เฒ่าหูในเวลาต่อมา ทำให้เฉินเชี่ยนเชี่ยนต้องผิดหวังอย่างแรง

        แม่เฒ่าหูค่อยๆ ดึงมือที่เฉินเชี่ยนเชี่ยนจับไว้ออก แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "เชี่ยนเชี่ยนเอ๊ย กินน้ำเก่อเกินนี่แหละ โรคของแกถึงจะหาย"

        จากนั้นแม่เฒ่าหูก็หันไปมองจ้าวหงเหมย สีหน้าของเธอไม่เหมือนตอนที่พูดกับเฉินเชี่ยนเชี่ยนแล้ว

        "สะใภ้ใหญ่ แกเป็นแม่ประสาอะไร ทำไมถึงไม่รู้ว่าเชี่ยนเชี่ยนมีอาการฉี่รดที่นอน? ถ้าไม่ใช่เพราะเยวี่ยเยวี่ยสังเกตเห็น แกคงไม่รู้เรื่องนี้ไปชั่วชีวิตใช่ไหม? สกุลเฉินเลี้ยงเยวี่ยเยวี่ยมาดีขนาดไหน เชี่ยนเชี่ยนไม่ได้อยู่ดีกินดีกับพวกเราสักวันก็ว่าไปอย่าง แต่แกเป็นแม่กลับไม่รู้เรื่องอาการป่วยของลูก มันน่าตำหนิจริงๆ!"

        จ้าวหงเหมยที่ถูกแม่เฒ่าดุด่าอย่างเจ็บแสบ เริ่มรู้สึกเสียหน้า "แม่พูดถูกแล้วค่ะ หนูดูแลเชี่ยนเชี่ยนไม่ดีเอง หนูก็รู้สึกผิดต่อพ่อแม่แท้ๆ ของเชี่ยนเชี่ยนเหมือนกันค่ะ"

        พูดจบจ้าวหงเหมยก็ก้มหน้าลงด้วยความละอายใจ

        จากนั้นแม่เฒ่าหูก็เริ่มเกลี้ยกล่อมให้เฉินเชี่ยนเชี่ยนดื่มน้ำเก่อเกิน

        เฉินเชี่ยนเชี่ยนยังไม่ได้ดื่มน้ำเก่อเกิน แต่ก็ทำหน้าเหมือนได้กินหวงเหลียน [1] ขมๆ ลงไปแล้ว

        เฉินเชี่ยนเชี่ยนเข้าใจแล้ว ไม่ว่าจะอธิบายอย่างไร ก็ไม่มีใครเชื่อว่าเธอไม่ได้ฉี่รดที่นอน

        เฉินเชี่ยนเชี่ยนจำใจต้องกัดฟันดื่มน้ำเก่อเกินชามนั้นให้หมด

        เดิมทีเฉินเชี่ยนเชี่ยนคิดว่าใส่น้ำตาลทรายลงไปในชามตั้งสองช้อนโต๊ะ ตอนดื่มคงไม่ขมมากนัก

        แต่พอจิบไปคำเดียว เฉินเชี่ยนเชี่ยนก็รู้สึกขมจนน้ำตาไหล เธอจึงพ่นน้ำเก่อเกินที่ดื่มเข้าไปออกมาทันที

        เมื่อเห็นเฉินเชี่ยนเชี่ยนพ่นยาออกมา จ้าวหงเหมยก็รู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย "เชี่ยนเชี่ยน ตอนดื่มก็กลั้นหายใจตามที่แม่บอก ดื่มรวดเดียวให้หมดชามไปเลย"

        แม่เฒ่าหูเองก็เห็นด้วย "เชี่ยนเชี่ยนเอ๊ย เชื่อฟังหน่อยนะ ถ้าแกไม่กิน ต่อไปอาการนี้กำเริบขึ้นมาอีกจะทำยังไง? แกก็กำลังจะออกเรือนอยู่แล้ว หลังแต่งงานไป ถ้ายังฉี่รดที่นอนอีก มันจะลำบากเอานะ"

        เฉินเชี่ยนเชี่ยนกัดฟัน จากนั้นก็ยกชามขึ้นมาอีกครั้ง เธอพยายามกลั้นหายใจแล้วกรอกน้ำเก่อเกินในชามเข้าปากอย่างรวดเร็ว

        หลังจากดื่มรวดเดียวจนหมดชามแล้ว มือของเฉินเชี่ยนเชี่ยนก็คลายออกโดยไม่รู้ตัว ได้ยินแต่เสียงดังเพล้ง นั่นคือเสียงชามตกลงบนพื้นแตกกระจาย

        "เฉินเชี่ยนเชี่ยน เธอไม่อยากกินก็ไม่ต้องกินสิ ทำไมต้องปล่อยชามหลุดมือด้วย? ชามใบหนึ่งราคาตั้งหลายเหมานะ" เสียงของหูหลันเยวี่ยดังมาจากนอกประตู

        หูหลันเยวี่ยรู้ว่าเฉินเชี่ยนเชี่ยนไม่ได้ตั้งใจทำชามแตก แต่เธอไม่อยากพลาดโอกาสที่จะหยิบยกเรื่องนี้ขึ้นมาเล่นงาน

        แม่เฒ่าหูและจ้าวหงเหมยที่ได้สติแล้ว ก็มองไปยังเศษกระเบื้องที่แตกอยู่บนพื้น

        แม้ว่าสองแม่ผัวลูกสะใภ้จะไม่ลงรอยกัน แต่กลับมีแนวคิดความประหยัดที่คล้ายคลึงกัน

        ถึงแม้ว่าแม่เฒ่าหูจะเข้าข้างเฉินเชี่ยนเชี่ยนบ้าง แต่เมื่อเห็นชามแตกอยู่บนพื้น เธอก็รู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา "เชี่ยนเชี่ยนเอ๊ย ไม่นึกเลยว่าแกกลับเข้าเมืองไปไม่กี่วัน จะลืมนิสัยประหยัดมัธยัสถ์ในอดีตไปหมดแล้ว ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมตอนที่เยวี่ยเยวี่ยกลับมาใหม่ๆ ถึงใช้ชีวิตไม่เป็นเลย"

        "คุณย่าคะ แม่คะ หนูไม่ได้ตั้งใจทำชามแตกจริงๆ หนูจะชดใช้เงินซื้อชามให้แม่เองค่ะ" เฉินเชี่ยนเชี่ยนรู้สึกอึดอัดใจเป็นอย่างยิ่ง

        เธอไม่คิดว่าเรื่องราวจะเลวร้ายลงเรื่อยๆ

        เมื่อได้ยินเฉินเชี่ยนเชี่ยนบอกว่าจะชดใช้เงินซื้อชาม หูหลันเยวี่ยก็รีบพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม "เธอบอกอยู่ว่าไม่ได้ตั้งใจ จะชดใช้อะไรกัน? แม่ว่าไหมคะ?"

        จ้าวหงเหมยรีบเห็นด้วย "เยวี่ยเยวี่ยพูดถูกแล้ว ทุกคนเป็นครอบครัวเดียวกัน จะมาบาดหมางกันเพราะชามใบเดียวได้ยังไง?"

        แม่เฒ่าหูพยักหน้าให้หูหลันเยวี่ยอย่างชื่นชม "เยวี่ยเยวี่ยยิ่งโตก็ยิ่งรู้จักคิด"

        "ที่หนูรู้จักคิดได้มากขึ้น ก็เป็นเพราะการอบรมสั่งสอนของคุณย่าค่ะ" หูหลันเยวี่ยรู้ว่าแม่เฒ่ารักหน้าตา ชอบให้ลูกหลานประจบสอพลอ

        ในอดีตที่เฉินเชี่ยนเชี่ยนได้รับการโปรดปรานจากแม่เฒ่าหูก็เพราะเฉินเชี่ยนเชี่ยนปากหวาน พูดจาไพเราะเป็น

        ส่วนหูถิงถิงนั้นโง่ที่สุด พูดจาประจบไม่เป็น แม้ว่าเธอจะช่วยแม่เฒ่าทำงานมากกว่าเฉินเชี่ยนเชี่ยน เธอก็ยังไม่ได้รับความเอ็นดูจากแม่เฒ่า

        เป็นไปตามที่หูหลันเยวี่ยคาดไว้ เมื่อหูหลันเยวี่ยประจบสอพลอแม่เฒ่าเล็กน้อย แม่เฒ่าก็ยิ้มหน้าบาน

        ไม่เกินหนึ่งวัน เรื่องที่เฉินเชี่ยนเชี่ยนฉี่รดที่นอน ก็แพร่กระจายไปทั่วทั้งหมู่บ้านซิ่วสุ่ย

        ในช่วงเวลาหนึ่ง เฉินเชี่ยนเชี่ยนก็กลายเป็นหัวข้อสนทนาหลังอาหารค่ำของชาวบ้าน

        ยิ่งไปกว่านั้นยังมีผู้สูงอายุในหมู่บ้านที่มีน้ำใจหลายคน วิ่งโร่มาที่บ้านของหูฉางหมิน แล้วบอกสูตรยาพื้นบ้านที่พวกเขารู้จัก ซึ่งสามารถรักษาอาการฉี่รดที่นอนได้ ให้จ้าวหงเหมยทำตามสูตรยาพื้นบ้านเหล่านั้น จะได้รักษาอาการฉี่รดที่นอนของเฉินเชี่ยนเชี่ยน

        ………………

        ก่อนหน้านี้หูหลันเยวี่ยตกลงที่จะตัดชุดให้สวี่เส้าหวาหนึ่งชุด

        กางเกงยีนส์หนึ่งตัวและเสื้อเชิ้ตสีน้ำตาลกาแฟหนึ่งตัวก็ตัดเสร็จอย่างรวดเร็ว

        หลังจากที่หูหลันเยวี่ยตัดเสื้อผ้าเสร็จแล้ว ก็เอาไปส่งที่บ้านข้างๆ บอกให้หลินซือหย่วนเอาเสื้อผ้าเข้าเมืองไปให้สวี่เส้าหวาในวันพรุ่งนี้

        "เยวี่ยเยวี่ยเอ๊ย เชี่ยนเชี่ยนอยู่ที่บ้าน หนูคงรู้สึกอึดอัดมากใช่ไหม?" ย่าหลินจับมือของหูหลันเยวี่ยแล้วถามด้วยความเป็นห่วง

        หูหลันเยวี่ยฝืนยิ้ม "ก็อึดอัดอยู่บ้าง แต่คิดซะว่าเธอเป็นแขกของบ้านเราก็แล้วกัน แขกน่ะ อยู่สักสองสามวันเดี๋ยวก็ไปแล้วค่ะ"

        "เชี่ยนเชี่ยนไม่ได้บอกว่าจะไปเมื่อไหร่เหรอ?" ย่าหลินถามต่อ

        หูหลันเยวี่ยส่ายหน้าแสดงว่าไม่รู้

        ย่าหลินมองออกตั้งแต่แรกแล้วว่าเรื่องที่เฉินเชี่ยนเชี่ยนฉี่รดที่นอนนั้นเป็นอย่างไร เธออยากรู้ว่าทำไมหูหลันเยวี่ยถึงใส่ร้ายเฉินเชี่ยนเชี่ยน แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรมาก

        หลินซือหย่วนก็เช่นกัน

        เขาเชื่อว่าถ้าหูหลันเยวี่ยอยากจะเล่า ไม่ต้องถามเดี๋ยวเธอก็พูดออกมาเอง

        หลินซือหย่วนมาส่งหูหลันเยวี่ยถึงหน้าประตู "เดี๋ยวพรุ่งนี้ตอนที่ฉันกลับมาจากในเมือง จะซื้อเต้าหู้แผ่นมาฝากเธอสักสองสามห่อนะ"

        หูหลันเยวี่ยตอบตกลง

        เธอรู้ดีว่าหลินซือหย่วนไม่ได้ซื้อเต้าหู้แผ่นมาให้เธอกินหรอก แต่ซื้อมาให้เธอดูบรรจุภัณฑ์ใหม่ของเต้าหู้แผ่นต่างหาก

        ก่อนหน้านี้หูหลันเยวี่ยแสดงความคิดเห็นว่าบรรจุภัณฑ์เต้าหู้แผ่นที่หลินซือหย่วนทำออกมานั้นดูหยาบเกินไป ไม่ดึงดูดใจ เขาจึงขอให้เธอช่วยออกแบบบรรจุภัณฑ์ใหม่ให้

        แม้ว่าหูหลันเยวี่ยจะไม่เคยออกแบบบรรจุภัณฑ์สินค้ามาก่อน แต่เธอก็ตั้งใจศึกษาข้อมูลและร่างบรรจุภัณฑ์ขึ้นมาหนึ่งแบบร่าง

        หลังจากที่หลินซือหย่วนและสวี่เส้าหวาได้ดูแบบร่างแล้ว พวกเขาต่างก็รู้สึกว่าใช้ได้

        จนตอนนี้หูหลันเยวี่ยก็ยังไม่ได้เห็นบรรจุภัณฑ์ที่เธอออกแบบ

        ในขณะที่หูหลันเยวี่ยและหลินซือหย่วนยืนพูดคุยกันอยู่ที่ริมป่าไผ่ เฉินเชี่ยนเชี่ยนก็ออกมาเข้าห้องน้ำพอดี

        เธอแปลกใจมากที่หูหลันเยวี่ยตัดเสื้อผ้าเป็น พอรู้ว่าเสื้อผ้าที่ตัดเสร็จแล้วเหล่านั้น หูหลันเยวี่ยเอาไปให้หลินซือหย่วนที่อยู่บ้านข้างๆ เฉินเชี่ยนเชี่ยนก็ยิ่งรู้สึกสนใจมาก

        เฉินเชี่ยนเชี่ยนเห็นว่าหูหลันเยวี่ยเอาเสื้อผ้าไปส่งที่บ้านข้างๆ นานแล้วยังไม่กลับมา ดังนั้นเธอจึงอ้างว่าจะไปเข้าห้องน้ำเพื่อออกมาดูเสียหน่อย

        เชิงอรรถ

        [1] หวงเหลียน (黄连) สมุนไพรที่มีฤทธิ์ขมที่สุด เนื่องจากมีความขมมาก จึงมักใช้เป็นสารสกัดหรือในรูปแบบเม็ด ใช้สำหรับการรักษาธาตุไฟของอวัยวะสำคัญอย่างหัวใจและตับ