เกิดใหม่ครั้งนี้ ขอมีชีวิตรักที่ดีกว่าเดิม [แปลจบแล้ว]

        ตามพระบัญชาของฮ่องเต้หนีเจียเอ๋อร์และโจวชิงหวาต้องเดินทางไปยังตำหนักองค์หญิงใหญ่ กู่อวี่เสวียน เพื่อซ้อมดนตรี

        พอมาถึง นางกำนัลก็พาไปที่ศาลาแห่งหนึ่งและบอกให้พวกเขารอ ก่อนผละจากไป

        หนีเจียเอ๋อร์เม้มริมฝีปากแล้วพูดอย่างหงุดหงิด “วันก่อนทำเรื่องเสียมารยาทไปคิดว่านางจะมาหรือ?”

        โจวชิงหวาไม่สนใจ เพียงเดินตรงไปที่ศาลา“แล้วไม่ดีหรือ? หากนางไม่มา เจ้าก็จะได้ไม่ต้องเสียอารมณ์ ดีเสียอีกเราจะได้อยู่กันตามลำพัง”

        หญิงสาวหน้าแดง “อย่าไร้สาระ!”

        เมื่อเห็นกู่ฉินกับขลุ่ยคุณภาพเยี่ยมบนโต๊ะหินชายหนุ่มก็กวักมือเรียก “ในเมื่อองค์หญิงยังไม่มาเช่นนั้นก็ฝึกกันเองก่อนก็แล้วกัน”

        การรอนานๆ ย่อมน่าเบื่อมิใช่น้อยหนีเจียเอ๋อร์จึงนั่งลง “แล้วเจ้าจะเล่นเครื่องดนตรีชนิดไหน?”

        “อะไรก็ได้แล้วแต่เจ้า ข้าเล่นได้ทั้งนั้น” ชายหนุ่มเดินไปข้างหลังอีกฝ่ายโน้มตัวลงสูดกลิ่นดอกกุหลาบบนผิวนวล พลางมองปอยผมดำสลวยที่ระอยู่บริเวณหลังคอ...ช่างดึงดูดใจนัก!

        หญิงสาวหันไปมอง พลันสบเข้ากับสายตาคลุมเครือดั่งมีม่านหมอกปกคลุม“จะทำอะไรน่ะ? นี่ตำหนักองค์หญิงนะ!”

        “คิดมากไปแล้วข้าแค่จะหยิบขลุ่ยเท่านั้น”

        โจวชิงหวาทำเป็นเฉไฉ แขนที่เอื้อมผ่านไหล่บอบบางไปหยิบขลุ่ยเฉียดเรือนผมอีกฝ่ายเพียงเล็กน้อย แต่สัมผัสอันแผ่วเบานั้น กลับทำให้หญิงสาวใจสั่นหวั่นไหวประหนึ่งก้อนหินเล็กๆ ตกลงกลางทะเลสาบ จนเกิดระลอกคลื่น

        หนีเจียเอ๋อร์พยายามสงบสติอารมณ์ขณะที่กำลังจะเอ่ยปาก เขาก็พูดขึ้นมาเสียก่อน

        “เจ้ามองข้าแบบนี้คงมิใช่ผิดหวังที่ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นกระมัง?”

        ชายหนุ่มหันไปมองด้วยสายตาหวานฉ่ำโดยไม่ใส่ใจว่าจะเป็นการกระพือโทสะของอีกฝ่าย

        หญิงสาวสูดหายใจเฮือก พยายามข่มอารมณ์เอาไว้ก่อนผลักร่างหนาออก จากนั้นจึงยื่นมือเรียวบางไปดีดสายกู่ฉิน... ท่วงทำนองดั่งเหล่าวิหคน้อยกำลังขับขานประสานเสียงท่ามกลางหุบเขาพลันดังขึ้น

        โจวชิงหวาเดินไปนั่งฝั่งตรงข้ามผมดำยาวสลวยของเขาพลิ้วไหวไปตามสายลม เสื้อคลุมลายพระจันทร์เสี้ยวทอประกายยามต้องแสงตะวันขับให้ชายหนุ่มดูน่าหลงใหลราวกับเทพจุติจากสรวงสวรรค์

        หนีเจียเอ๋อร์ตกตะลึง จนเกือบลืมท่วงทำนองดนตรี

        โจวชิงหวาขยิบตาให้ พลางจรดขลุ่ยที่ริมฝีปาก

        และแล้วท่วงทำนองอันไพเราะซึ่งสอดประสานกับเสียงกู่ฉินได้อย่างลงตัว ก็แว่วดังกล่อมโสตประสาท จนเหล่านางกำนัลต่างชะงักค้างพากันนิ่งฟังอย่างเงียบงัน

        หน้าต่างบานที่อยู่ตรงข้ามศาลาเผยให้เห็นภาพหนุ่มสาวคู่หนึ่ง กำลังนั่งบรรเลงเพลงด้วยกัน

        องค์หญิงใหญ่ กู่อวี่เสวียนมองพวกเขาด้วยความขุ่นเคือง

        “พวกเจ้าไปจัดการเสียข้าจะไม่ยอมให้สตรีผู้นั้น ไปเล่นกู่ฉินต่อหน้าองค์ชายสามในงานเลี้ยงเด็ดขาด”

        “เพคะองค์หญิง” นางกำนัลย่อตัวรับคำ ด้วยสีหน้าเรียบเฉย

        ขณะบรรเลงมาถึงช่วงท้ายของบทเพลงกู่อวี่เสวียนก็เดินเข้ามาในศาลา พร้อมขบวนผู้ติดตามแปดคน และอนุญาตให้โจวชิงหวาอยู่ต่อได้เพียงคนเดียวเท่านั้น

        หนีเจียเอ๋อร์จึงเดินทางออกจากตำหนักองค์หญิงตามลำพัง

        เมื่อรถม้าของนางแล่นเข้ามาในป่าก็มีเหล่าชายฉกรรจ์สวมหน้ากากมิดชิดทะยานมาขวาง แต่ละคนถือกระบี่คมกริบ สะท้อนแสงแวววับไว้ในมือ

        พอเห็นภาพนั้นผ่านช่องว่างหน้าต่างหญิงสาวก็คว้ากริชที่ซ่อนอยู่ในช่องลับบนที่นั่งออกมากระชับไว้แน่น

        คนขับหยุดรถม้า แล้วทิ้งตัวลงคุกเข่าอ้อนวอน“ทุกท่านไม่ว่าต้องการสิ่งใดล้วนนำไปได้หมด แต่โปรดอย่าทำร้ายคุณหนู”

        แต่หัวหน้าโจรกลับตวัดดาบลงมาดั่งผ่าลำไผ่เพียงเท่านั้น อีกฝ่ายก็พลันถูกฟันขาดเป็นสองท่อน...

        และแล้ว โจรทั้งสามก็ปรี่ตรงมายังรถม้า

        “ตายเสียเถอะ!” เสียงตะโกนอันเยือกเย็นดังขึ้น

        จากนั้น เหล่าบุรุษสวมหน้ากากก็พากันกระโจนเข้าใส่เป้าหมาย

        ทว่า กลับสังเกตเห็นร่างของคนผู้หนึ่งเหินเข้ามาจากด้านหลังทั้งยังแผ่แรงกดดันอย่างหนักหน่วง จิตสังหารอันทรงพลังเช่นนั้น ทำให้พวกเขาถึงกับสั่นสะท้านโจรทั้งสามจึงรีบตั้งท่ารับมือทันที

        เสียงกระบี่ปะทะกันดังลั่นประกายแสงวาบเข้ามาในรถม้าที่หนีเจียเอ๋อร์นั่งอยู่ หญิงสาวหรี่ตาลงพลางซ่อนกริชเอาไว้แล้วเปิดม่านมองไปยังผู้ที่กำลังต่อสู้กับกลุ่มชายชุดดำ

        สายตาของคนผู้นั้น ช่างอบอุ่นยิ่งนัก...

        หลังประมือไปไม่กี่กระบวนท่าบรรดาชายชุดดำก็รู้แล้วว่าพวกตนสู้มิได้ จึงรีบแยกย้ายกันหลบหนี

        ชายหนุ่มผู้สวมชุดผ้าไหมหันหน้ากลับมาแล้วคลี่ยิ้มเปี่ยมเสน่ห์ อันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว พลางพูดเสียงทุ้มต่ำชวนลุ่มหลง“พอข้าไม่อยู่เจ้าก็เจอแต่เรื่องอันตราย หากไม่มีข้า เจ้าจะทำอย่างไร!”

        นางจะทำอย่างไร หากไม่มีโจวชิงหวา?

        หนีเจียเอ๋อร์ไม่เคยคิดถึงประเด็นนี้มาก่อนพอได้ยินเข้า ก็รู้สึกวูบโหวงไปชั่วขณะ เพราะในสมองเอาแต่ครุ่นคิดว่า ‘ต้องทำอย่างไร ถึงจะไม่สูญเสียคนสำคัญไปอีก?’

        ชายหนุ่มก้าวขึ้นรถม้า แล้วโอบเอวบางเข้ามาแต่หญิงสาวพยายามขืนตัวออกห่าง ก่อนเปลี่ยนมานั่งข้างๆ แทน “ตอนนี้ มิใช่ว่าเจ้าควรจะอยู่ในตำหนักองค์หญิงหรอกหรือ?”

        โจวชิงหวาจึงตอบทันที “นางเข้าใจดีพอข้ารู้ว่าเจ้าตกอยู่ในอันตรายก็รีบมาช่วย เป็นอย่างไรบ้าง บาดเจ็บหรือไม่?”

        เขาขยิบตา พลางตวัดนิ้วเกี่ยวปลายผมนางอย่างล้อเลียน

        “เป็น...”แต่ยังไม่ทันเอ่ยจบ หญิงสาวก็กลืนคำพูดลงไป

        ชายหนุ่มจึงทำทีเป็นกลอกตาอย่างตะบึงตะบอน

        แม้หนีเจียเอ๋อร์จะเชื่อว่าชายชุดดำทั้งสามนั้นเป็นคนขององค์หญิงกู่อวี่เสวียน แต่ก็ไร้หลักฐาน

        และด้วยราชโองการของฮ่องเต้ยากจะฝ่าฝืนเช้าวันรุ่งขึ้น ทั้งสองจึงเข้าวังไปอีกครั้ง

        คราวนี้ องค์หญิงใหญ่ไม่ปล่อยให้ต้องรอนานเช่นเมื่อวานแต่สีหน้าขุ่นเคืองเช่นนั้น คงเป็นการดีกว่าหากพวกเขาจะไม่เข้าไปยุ่ง

        กู่อวี่เสวียนชำเลืองมองหนีเจียเอ๋อร์กับโจวชิงหวาอย่างเหยียดหยาม“ตอนนี้ข้าอารมณ์ไม่ดียังไม่อยากซ้อมดนตรี ไปเดินเล่นในอุทยานกันเถอะ”

        หนีเจียเอ๋อร์มองแผ่นหลังอันเย่อหยิ่งแล้วนึกอยากจะซัดอีกฝ่ายจริงๆ... ติดแค่ว่าตนเองนั้น ดันมีฐานะต่ำกว่านี่สิ!

        พอถึงริมทะเลสาบ จู่ๆ กู่อวี่เสวียนก็ทำท่าคล้ายเดินสะดุดก่อนร่างของนางจะถลาเข้าหาหนีเจียเอ๋อร์

        นางกำนัลที่ติดตามมา จึงรีบคุกเข่าถามอย่างร้อนรน“องค์หญิงเป็นอะไรไปเพคะ?”

        กู่อวี่เสวียนชี้หน้าหนีเจียเอ๋อร์“นางชนข้าจนจี้หยกตกลงไปในน้ำนั่นเป็นเครื่องบรรณาการจากแคว้นหนานเจ้าเมื่อปีที่แล้ว ข้าไม่สน ชดใช้มาเดี๋ยวนี้”

        หนีเจียเอ๋อร์เลิกคิ้ว พลางพูดเสียงขุ่น“ท่านจงใจโยนลงไปเองเหตุใดข้าต้องเป็นฝ่ายชดใช้ด้วย?”

        “หืม… เพราะอะไรน่ะหรือ? ก็เพราะข้าคือองค์หญิง ขนิษฐาร่วมพระมารดาในฮ่องเต้องค์ปัจจุบันซึ่งเป็นเจ้าแห่งแผ่นดินนี้ จึงมีอำนาจที่จะชี้เป็นชี้ตายอนาคตของบิดาและพี่ชายเจ้าอย่างไรเล่าจะพินาศย่อยยับหรือรุ่งโรจน์ ก็ล้วนอยู่ในกำมือของข้าผู้นี้”

        กู่อวี่เสวียนขยับเข้ามาใกล้ด้วยสีหน้าสาแก่ใจ “เช่นนี้แล้วเจ้าจะชดใช้ให้ข้าได้หรือยัง?”

        หนีเจียเอ๋อร์กัดริมฝีปากอย่างโกรธเคืองดวงตาเหมือนมีเปลวไฟปะทุ ตัวสั่นระริกด้วยความโมโหสุดขีด แต่แล้วก็มีมือข้างหนึ่งประทับลงมาบนไหล่

        หนีเจียเอ๋อร์หันกลับ และมองเข้าไปในดวงตาที่เป็นดั่งห้วงลึกบนท้องฟ้าจากนั้นโทสะที่พลุ่งพล่านในอก พลันหายวับไปอย่างน่าอัศจรรย์

        โจวชิงหวาปลอบโยนเบาๆ “ไม่ต้องกลัว”

        เขาถอดจี้หยกออกจากเข็มขัดแล้วโยนใส่มือกู่อวี่เสวียน ก่อนพูด “องค์หญิง ท่านควรหัดปล่อยวางเสียบ้าง หากรู้ไปถึงหูฮ่องเต้เกรงว่าเรื่องจะไม่ง่ายดายแล้ว”

        กู่อวี่เสวียนมองดูหยกสีเลือดในมือนี่เป็นหยกหายากซึ่งมีเพียงสามชิ้นในโลก แม้แต่ฮ่องเต้ผู้เป็นพระเชษฐา ก็ยังไม่มีไว้ในครอบครอง

        หญิงสาวจึงหันไปมองโจวชิงหวาอย่างไม่อยากจะเชื่อ“เจ้าจะชดใช้แทนนางด้วยหยกโลหิตอันล้ำค่าชิ้นนี้หรือ?”

        พอหนีเจียเอ๋อร์รู้ว่านั่นเป็นของมีค่าหายากจึงคิดจะไปนำกลับมา แต่ก็ถูกชายหนุ่มรั้งตัวไว้ พลางยิ้มอย่างเฉยชา “ก็แค่สิ่งของนอกกาย ตอนตายก็เอาไปด้วยมิได้”