ทะลุมิติย้อนเวลาเป็นยุวชน

ตอนที่ 2

ส่วนคนที่ไม่ยอมทำงานให้พี่สาวนั้นไม่ได้สนใจเลยด้วยซ้ำว่าพวกเขาจะคิดอย่างไรกัน ในเมื่อเธอมีโอกาสกลับมาอีกครั้งทำไมจะต้องทำแบบเดิมด้วย ทั้งที่รู้ว่าพวกเขาแค่หรอกใช้ให้ทำงานไม่ได้เห็นว่าเธอเป็๲น้องสาวเลยด้วยซ้ำ และอีกไม่นานคงมีจดหมายคำสั่งออกมา ให้ไปใช้แรงงานที่ชนบทแล้ว และคงเป็๲ใครไปอีกไม่ได้นอกจากเธอนั่นเอง ที่เป็๲คนนอกครอบครัวของพวกเขา

ในเมื่อไม่มีทางให้เลือกมากนักเธอขอสู้ใหม่อีกสักครั้ง และครั้งนี้เธอต้องเข้มแข็ง และก้าวไปอย่างระมัดระวังและมั่งคง จะไม่ยอมเป็๞คนที่อ่อนแออีกแล้ว เพราะความอ่อนแอไม่ได้ช่วยให้ชีวิตที่แล้วมาดีขึ้นเลย มีแต่จะแย่ลง เดินคิดไปเรื่อยๆ จนมาถึงร้านบะหมี่ ป้าเจียและลุงโจ สองคนที่ดีกับเธอไม่เคยเปลี่ยน เพราะคอยช่วยกันมา๻ั้๫แ๻่เด็กตัวเล็กจนโต ตอนไปเรียนก็ได้ค่าขนมจากการทำงานและมีบะหมี่ให้กินอิ่มท้องเสมอ

"ป้าเจีย ลุงโจ เหมยอิงมาแล้วค่ะ" เธอทักทายทั้งสองคนเสียงใส

"วันนี้เป็๞ไรมากหรือเปล่า หรือโดนว่าจนเพี้ยนไปแล้ว หรือวันนี้ไม่โดนว่าหรือถูกใช้งานมา อย่างนั้นยิ่งเป็๞ไปไม่ได้ใหญ่เลย"

"ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ที่บ้านก็เหมือนเดิมนั่นละค่ะ จะมีใครเปลี่ยนได้ไง ป้าทำอะไรบอกให้รอหนูมาทำให้ ไปนั่งพักกันเลย เดี๋ยวหนูทำต่อเองค่ะ" จะบอกว่าคนที่เปลี่ยนคือตัวเองนี่ล่ะ ก็คงพูดไม่ได้

"ช่วยกันนั่นล่ะ จะได้เสร็จเร็วๆ เดี๋ยวค่อยพักก็ได้ ใกล้เสร็จแล้ว"

"ได้ค่ะ อย่ามาบ่นทีหลังว่าเมื่อยก็แล้วกัน" เธอมองทั้งสองคนที่คอยช่วยเธอมาด้วยความคิดถึง เป็๲เหมือนญาติผู้ใหญ่คนหนึ่งเลยทีเดียว เพราะเธอไม่เหลือญาติแล้ว จึงรู้สึกรักและสำนึกในบุญคุณของทั้งสองคน และเมื่อเธอเคยกลับมาบ้านหลังจากที่ไปที่ชนบทแล้ว ทั้งสองได้จากไปแล้ว ไม่มีโอกาสได้ร่ำลา กันเลย

"เตรียมของเสร็จแล้วหนูเปิดร้านเลยนะคะ"

"พักก่อนหรือเปล่า ไม่เหนื่อยหรืออย่างไร"

"ลุงกับป้าเหนื่อยก็นั่งพักได้เลย เดี๋ยวหนูขายให้เอง"

"จะอย่างนั้นได้อย่างไรกัน ป้าเกรงใจแย่"

"จะเกรงใจอะไรกันค่ะ หนูต้องขอบคุณลุงกับป้าด้วยซ้ำที่คอยช่วยหนูมา๻ั้๫แ๻่เล็กจนโต ถ้าไม่มีป้ากับลุงหนูยังไม่รู้ว่าหนูจะเป็๞อย่างไรบ้าง" เธอคิดแบบนั้นจริงๆ คนที่เธอต้องรักและเคารพคือสองคนนี้ แต่ตอนนั้นเธอกลับไปอยากได้ความรักจอมปลอมของครอบครัวตัวเอง แต่ยังไม่ได้คุยอะไรกันต่อ ก็มีลูกค้าเข้ามาแล้ว เป็๞ลูกค้าประจำ เพราะร้านนี้ทำบะหมี่อร่อยมาก จึงมีลูกค้าเป็๞จำนวนมาก

"รับอะไรคะลุง"

"เอาบะหมี่เหมือนเดิม"

"ได้ค่ะ"

"นี่ถ้าไม่รู้จักกันมา๻ั้๫แ๻่เล็ก นึกว่าหนูเหมยอิง เป็๞ลูกสาวแกสองคนซะอีก ดูสิทำทุกอย่าง จนจะเป็๞เ๯้าของร้านแล้วเนี่ย"

"ฮ่า ๆๆๆ มันก็จริงของแก ทำไม่ไม่มาเกิดเป็๲ลูกข้าก็ไม่รู้"

"ถึงหนูไม่ได้เกิดเป็๞ลูกป้ากับลุง แต่ก็รักและเคารพเหมือนเป็๞พ่อกับแม่ค่ะ"

"เป็๲ไงล่ะ ฮ่าๆๆๆ" เสียงลุงหัวเราะด้วยความชอบใจที่ได้ยินคำพูดจากเธอ

"พูดเอาใจคนแก่ได้ดี ป้าชอบ" ป้าก็ชอบได้ยินสิ่งที่เธอพูดเหมือนกัน

และจากนั้นก็มีลูกค้าเข้ามาเรื่อยๆ จนบ่ายของที่เตรียมมาจึงหมด จึงได้เก็บล้าง กวาดและเช็ดถูจนสะอาดเรียบร้อยเป็๞อันเสร็จสิ้น จึงได้กลับบ้าน

"หนูกลับก่อนนะคะ พรุ่งนี้หนูมาใหม่ค่ะ"

"รับเงินเลยหรือเปล่า หรือรอสิ้นเดือน มีอะไรต้องใช้หรือเปล่า" ถามด้วยความเป็๞ห่วง

"หนูฝากไว้ที่ป้าก่อนค่ะ เอากลับไปคงไม่เหลืออีกแน่ค่ะ" มีคนคอยจะเอาเงินของเธอตลอดเวลาจนตอนนี้ก็ไม่สามารถเก็บเงินได้เลย

"ได้ถ้าจะใช้อะไรก็มาเบิกเอาได้เลย ป้าแยกไว้ให้แล้ว"

มองตาม เหมยอิง ด้วยความสงสารในชีวิต ที่ไม่เหลือใคร คิดจะให้พ่อเป็๲ที่พึ่งก็ไม่ได้ แม่ก็เสียไปแล้ว จะหาที่พึ่งจากใครก็ไม่มีนอกจากตัวเอง เธอจึงช่วยบ้างเล็กน้อยๆ ที่พอจะช่วยได้ แต่วันนี้รู้สึกว่า เหมยอิงแปลกไปบ้างเล็กน้อย ดูสดใสขึ้น ไม่เหมือนคนที่คอยก้มหน้าก้มตาทำงานอย่างเดียว และจะต้องเบิกเงินกลับบ้านไปด้วยทุกครั้ง เพราะต้องเอาไปให้แม่เลี้ยง หรือพี่ๆ แต่วันนี้ไม่เอาจึงได้รู้สึกว่าแปลก

ส่วนคนที่ทำตัวแปลกตอนนี้เดินดูนั่นดูนี่ไปเรื่อย เพื่อสำรวจว่าทุกอย่างยังเหมือนเดิม บรรยากาศก็ยังคงเดิม และในที่สุดก็เดินมาถึงบ้านที่ไม่ใช่บ้าน เธอมองอย่างเฉยชา เห็นพี่ชายยืนรออยู่ คงรู้ว่าเป็๞เวลาที่เราจะกลับมาแล้ว คงมารอขอเงินนั่นเอง

"น้อง เหมยอิง มีเงินให้พี่ชายใช้บ้างหรือเปล่า ขอให้พี่บ้างสิ พี่ไม่มีเงินเลย" เขาไม่อยากพูดดีด้วยหรอกนะ แต่เขาอยากได้เงิน และถ้าเขาพูดดีด้วยน้องสาวคนนี้มักจะตามใจเขาเสมอ ไม่รู้โง่หรือเปล่าที่ดูไม่ออกว่าพวกเขาแกล้งทำ ไม่มีใครอยากคุยด้วยสักคน ที่คุยด้วยเพราะหวังผลประโยชน์เท่านั้น

"อยากได้เงินก็หางานทำสิคะไม่ใช่มาแบมือขอเงินคนอื่นที่เขาทำงานแบบนี้ เป็๞ผู้ชายเสียเปล่า"

พูดเสร็จเธอไม่ได้รอดูว่าคนที่ได้ฟังจะเป็๲อย่างไรบ้าง เพราะไม่อยากรู้ ในเมื่อไม่เห็นเธอเป็๲น้องแล้ว เราจะเห็นเป็๲พี่ไปทำไม อย่าหวังจะได้เงินจากเธออีกเลย อยากได้เงินก็ต้องทำงาน ไม่ใช่เอาแต่มาคอยขอคนอื่นแบบนี้ เห็นเธอเป็๲ข้าทาสคอยหาเงินให้ใช้หรือยังไง ไม่มีแล้วคนนั้น

ส่วนคนที่ขอเงินน้องสาวอย่างที่เคยทำประจำและได้เกือบทุกครั้ง ได้แต่งงกับการเปลี่ยนแปลงของน้องสาวว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่ให้ไม่ก็ไม่แปลก เพราะเคยไม่ได้เหมือนกันในบางครั้ง แต่ยังมาว่าเขากลับนี่สิแปลกเป็๞อย่างมาก มันไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนทำเอาเขายืนอึ้งไปเลย

"วันนี้ทำไมเหมยอิงแปลกไปมากเลย ยังกับไม่ใช่คนเดิม แต่ที่เห็นก็คนเดิมนี่นา เป็๲อะไรของเขานะ" พี่ชายที่ขอเงินน้องสาวไม่ได้ถึงกับงงในพฤติกรรมของน้องสาวที่เปลี่ยนไป

"ไม่ให้เงินแล้วจะเอาเงินที่ไหนใช้ล่ะ เพิ่งขอแม่ไปเอง เราก็หวังที่น้องสาวคนนี้"

คิดไม่ตกกับการไม่มีเงินใช้ แต่ไม่อยากทำงาน จะทำงานไปทำไมอยากใช้ก็แค่ขอน้องสาวกับแม่ก็พอใช้แล้ว

( ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ )