ใจกลางเมืองเยียนจิงใกล้ๆกลับคฤหาสน์เ้าเมือง มีสิ่งปลูกสร้างขนาดใหญ่รูปทรงงดงามและประดับประดาไปด้วยแสงไฟจากผลึกฟ้าคราม สถานที่แห่งนี้คือโรงประมูลเพียงหนึ่งเดียวของเมืองเยียนจิง หอประมูลเฟิงหวง
ในเวลานี้มีชายหนุ่มสามคนเดินมาด้านหน้าเขาไม่ใช่ใครที่ไหนนอกจากเฟยหรง เฟยหลิน และเฟยเหลี่ยงที่กำลังเดินเข้าไปด้านในหอประมูล ส่วนสัตว์อสูรที่เฟยหรงซื้อมันมานั่นแน่นอนว่านาคากลืน์อยู่ในแขนเสื้อของเขา ส่วนเ้าเม้นเมฆากลืนมิติตัวน้อยนั้นนอนนิ่งอยู่บนหัวของชายหนุ่ม และเขายังได้ตั้งเชื่อให้มันอีกว่า เสี่ยวไป่ และเสี่ยวซี
เมื่อเข้ามาด้านในนั้นเฟยหรงแน่นอนว่าตรงดิ่งไปพนักงานตอนรับในทันทีก่อนจะกล่าวถึงสิ่งของที่้า "ข้า้าเืสัตว์อสูรประเภทงูระดับสามกับละดับสี่ยี่สิบชนิดหากเป็ระดับสามทั้งหมดก็เอามามากหน่อย"
"ได้ขอรับนายน้อยแต่ราคาของมันอยู่ที่2 ผลึกปราณระดับสูงนะขอรับเนื่องจากมันหายยากเอามากๆเพราะนักปรุงยาได้ซื้อมันไปจนเกือบหมด"เมื่อได้ยินเช่นนั้นเฟยหรงก็พยักหน้ารับในทันที แม้ว่ามันจะแพงไปเสียหน่อยสำหรับเขาก็ตามแต่ด้วยเงินที่เก็บมาตลอดสิบห้าปีก็น่าจะเพียงพอ
'เหอะๆหนึ่งพันผลึกปราณระดับต่ำเท่ากับหนึ่งผลึกระดับกลางหนึ่งร้อยผลึกปราณเท่ากับหนึ่งผลึกปราณระดับสูงสินะ ราคามันช่างเเพงจริงๆ'เขาคิดในใจ ใช้เวลาไม่นานเือสูรที่เขา้าก็ถูกนำออกมา เฟยหรงได้ยืนถุงมิติให้อีกฝ่ายในทันทีด้านในบรรจุผลึกปราณระดับกลางเอาไว้สองร้อยผลึกนั่นเทียบเท่ากับผลึกปราณระดับสูงสองชิ้นพอดีก่อนที่พนักงานจะเก็บเืใส่กระเป๋ามิติให้กับเขาและส่งคืน
ในขณะที่เฟยหรงกำลังจะเดินกลับนั้นเองสายตาของเขาก็ไปประสบพบเข้าไปคนที่เขาไม่ค่อยอยากจะเจอสักเท่าไรนัก เขาเป็ชายหนุ่มรูปร่างหน้าตาหล่อเหลามาในชุดสีขาวพร้อมห้อยตราสัญลักษณ์ของนักปรุงยาเอาไว้ เขาก็คิอจินหลงเป็บุตรชายของตระกูลจินและยังเป็คนที่ชอบรังแกเฟยหรงเมื่อตอนที่ยังอ่อนแออีกด้วย เหตุการณ์ครั้งล่าสุดที่เกิดขึ้นนั้นคนที่แย่งผูหญิงที่เฟยหรงรักในอดีตไปก็คือมันคนนี้นี่เอง
'เหอะ จะมาเยาะเย้ยข้าสินะ ก็เอาสิขอลองเล่นด้วยดูเสียหน่อยก็แล้วกัน'เฟยหรงคิดในใจพร้อมยืนเผชิญหน้ากับจินหลงและมองไปที่มันอย่างเรียบเฉย ส่วนทางจินหลงนั้นเมื่อเห้เหยือของตนเองเฟยหรงกำลังยืนอยู่มันก็พลันเดินไปหาก่อนจะกล่าวเยาะเย้ยถากถาง
"โอ้ นึกว่าใครที่ไหนที่แท้ก็นายน้อยขยะแห่งตระกูลเฟยนี่เองได้ข่าวว่าโดนนักเลงรุมทำร้ายนี่ นึกว่าจะอาการหนักกว่านี้เสียอีก"มันกล่าวออกมาพร้อมมองไปที่เฟยหรงอย่างเยาะเย้น ส่วนทางเฟยหรงเองเขาได้แต่ถอนหายใจก่อนจะมองไปยังชายที่อยู่เบื้องอน้าอย่างไม่ทุกข์ร้อยพร้อมกล่าวว่า
"ก็ไม่ได้เป็อะไรมากหรอก ยังสามารถเดินเหินได้ดีอยู่แต่ว่านะคุณชายจิน หญิงที่เ้าได้ไปเป็เช่นไรบ้าง นางบริการเ้าดีหรือไม่ หากนางบริการได้ไม่ดีคุณชายจินอย่าเอานางกลับมาให้ข้านะข้ารู้สึกขยะเเหยง"เฟยหรงกล่าวออกมาเห็นได้ชัดว่าเขา้าจะยั่วยุให้อีกฝ่ายโกรธ ซึ่งมันก็เป็อย่างที่เขาคิดจริงๆ
จินหลงไม่อาจจะปิดกั้นอารมณ์โกรธของตัวเองได้อีกต่อไปเมื่อเดือนก่อนนี้มันแย่งหญิงสาวผู้เป็ที่รักไปจากเฟยหรงเพื่อให้อีกฝ่ายรู้สึกทุกข์ทรมานแต่ในเวลานี้เฟยหรงกลับพูดเหมือนกับว่ามันรับของเหลือเดนมาจากเฟยหรงแล้วจะให้มันไม่โมโหได้อย่างไร นี่คือสิ่งอัปยศสำหรับมัน
"รนหาที่ตาย!!"มันกล่าวออกมาพร้อมพุ่งไปโจมตี หมัดเปลวเพลิงโจมตีมาที่เฟยหรงเข้าอย่างรวดเร็วแต่น่าเสียดายที่ยังไม่ถึงตัวมันก็โดนหน่วยรักษาความปลอดภัยของ หอประมูล เข้ารวบตัวเสียก่อน
"ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้!!! พวกเ้าไม่รู้หรือว่าข้าเป็ใครไอ้พวกชั้นต่ำข้าคือนักปรุงยารุ่นเยาว์อันดับหนึ่ง ข้าคือนายน้อยแห่งตระกูลจิน พวกเ้าอยากตายมากใช่หรือไม่ที่ทำกับข้าเช่นนี้"มันกล่าวอย่างเดือดดาลแต่ไม่อาจทำอะไรได้ สิ้นสุดคำพูดของมันเสียงของชายที่ทรงพลังก็พลันดังขึ้นมาในทันที
"เหอะ ตระกูลจินเป็เพียงตระกูลใหญ่แห่งเยียนจิงแต่กลับคิดจะต่อกรกับหอประมูลตระกูลเฟิงที่มีอยู่ทั่วทุกทวีป ใครกันแน่ที่หาที่ตายแม้แต่จินหยวนปู่ของเ้ายังไม่กล้าเอ๋ยถึงเพียงนี้ กระจายคำสั่งออกไปห้ามชายคนนี้เข้ามายังหอประมูลอีก"เสียงที่ทรงพลังกล่าวขึ้นมาเช่นนั้นเหล่าพนักงานพากันก้มหัวและรับทราบคำสั่งในทันทีและภายในระยะเวลาไม่นานรูปของจินหลงก็ถูกเปะประกาศว่าเป็บุคคลต้องห้ามของหอประมูลในทันที
ส่วนเฟยหรงน่ะหรือ เขาเดินออกไปพร้อมทำสีหน้าเยอะเย้ยอีกฝ่าย นี่คือการแก้แค้นในแบบของเขาแก้แค้นโดยไม่ใช้กำลังเข้าตัดสินแต่กลับรู้สึกสะใจมากกว่า ที่อีกฝ่ายถูกทำให้ขายขี้หน้าเช่นนี้
"เฟยหรงเ้าทำข้าได้แสบมาก นับว่าครานี้ข้าพลาดท่าแต่จงจำไว้ให้ดีอีกสองเดินจะเป็การแข่งขันรุ่นเยาว์ของเมืองเหยียนจิง หากยังมีความเป็ลูกผู้ชายละก็มาประลองกับข้าซะ"มันกล่าวออกมาพร้อมเดินจากไป
"โอ้ งานประลองงั้นหรือ พวกเ้ารู้เื่นี้หรือไม่"เฟยหรงกล่าวออกไปเช่นนั้น ทางด้านเฟยหลินจึงกล่าวตอบไปว่า
"แน่นอนว่าย่อมรู้ขอรับอีกสองเดือนจะเป็การประลองของรุ่นเยาว์ที่สนามประลองใจกลางเมืองและจะมีสำนักใหญ่ของเมืองหลวงมาดูขอรับ ดังนั้นหากเอาชนะหรือทำตัวให้โดดเด่นได้จะได้รับการคัดเลือกจากสำนักนั้นๆ ส่วนของรางวัลน่าจะเป็โอสถบ่มเพาะปราณระดับสามและอาวุธระดับปฐีหนึ่งชิ้นขอรับ"
"โอ้เช่นนั้นข้าจะลงประลองด้วยแล้วกัน เพาะมันน่าสนุกไม่น้อย!!."
"เอ๋! นะ นายน้อยจะลงแข่งงั้นหรือขอรับ ไม่ไหวหรอกๆท่านพึ่งจะขั้นสี่เองนะขอรับ อย่าว่าแต่ตระกูลอื่นเลยแม้แต่อัจฉริยะของตระกูลของเราก็ยังมีตระถึงขั้นที่ห้าถึงเก้าเลยนะขอรับ ไม่มีโอกาสเลยสักนิด"เฟยเหลี่ยงกล่าวห้าม ยิ่งนายน้อยของเขาไปก่อปัญหาไว้กับตระกูลหลี่และตระกูลจินอีกมันยิ่งจะต้องห้ามให้ได้
"เอาน่า ข้าไม่ได้อ่อนแอเช่นอดีตเสียหน่อย อีกทั้งเ้าไม่คิดหรือว่าภายในสองเดือนนี้ข้าอาจจะไปถึงขั้นห้าได้น่ะข้าใช้เวลาแค่เดือนเดียวก็เลื่อนจากขั้นสองมาเป็ขั้นสี่ได้เชียวนะ"เฟยหรงกล่าวออกมาเพียงเท่านี้เขาก็ทิ้งให้คนสนิททั้งสองได้พิจารณาอยู่อย่างนั้นและเดินกลับตระกูลไปในทันที
ซึ่งเขาไม่รู้เลยว่าในเวลานี้มี้าหอประมูลตระกูลเฟิงในเวลานี้มีชายคนหนึ่งกำลังมองไปที่เขาด้วยแววตาที่มีอารมณ์หลากหลายซ่อนอยู่ด้านใน
"เด็กคนนั้นเป็มือกระบี่แถมยังอยู่ในระดับสูงอีกด้วย หากหน่วยรักษาความปลอดภัยไม่ห้ามเอาไว้เ้าหนุ่มตระกูลจินนั่นได้แขนขาดไปแล้ว"เขากล่าวออกมาเช่นนั้น ใช่! ใน่เวลาที่จินหลงโจมตีเฟยหรงนั้นหากไม่มีหน่วยรักษาความปลอดภัยแล้วละก็เฟยหรงจะตัดแขนมันในทันทีด้วยนิ้วของเขาเอง และนั่นคือทักษะกระบี่ที่คนทั่วไปมิอาจหยั่งถึง มันคือแก่นแท้กระบี่นั่นเอง
1K
