ขายของในอำเภอ
เสิ่นเยว่ซินตื่นตั้งเเต่ปลายยามอิ๋น(03:00-04:59) วันนี้เลยออกเดินทางไปขายของกับท่านเเม่่พระอาทิตย์กำลังขึ้น สองเเม่ลูกเดินเคียงบ่าเคียงไหล่กันใช้เวลา 1 ชั่วยามก็ถึงอำเภอจื๋อเสีย ก่อนจะเข้าไปในอำเภอต้องจ่ายค่าผ่านประตูคนละ 2 อีเเปะ เสิ่นเยว่ซินหอบหายใจเเฮ่กๆเดินไกลขนาดนี้ยังดีที่เดินถึงเเม้จะหยุดเดินทางก็ตามที นางเเละท่านเเม่ก็ไปหาพื้นที่ที่จะขายของ ได้ตั้งเเผงอยู่ใกล้ร้านขายซาลาเปา สองเเม่ลูกก็ช่วยกันจัดร้าน
"เเม่จะเตรียมตั้งกระทะทอดโหยวเถียวเเละตั้งเตาอุ่นน้ำเต้าหู้ ซินเอ๋อร์เตรียมเครื่องน้ำเต้าหู้ก็เเล้วกันนะลูก"เสิ่นเยว่ซินใช้เวลาเตรียมไม่นาน ก็ตั้งของเตรียมพร้อมขาย วันนี้คนพลุ่นพล่านมากมาจับจ่ายซื้อของกันเต็มไม้เต็มมือ
"โหยวเถียวทอดอร๊อยอร่อย ชิ้นละ 2 อีเเปะเท่านั้นเ้าคะ เร่เข้ามาๆ"เ้าตัวน้อยร้องเรียกลูกค้าอยู่หน้าร้านเสียงดังลั่น จินเหลียนที่ยืนทอดโหยวเถียวอมยิ้มเล็กน้อย นางยังไม่กล้าเรียกลูกค้าด้วยวิธีเเบบนั้นเลยเเต่ลูกสาวกลับมีความกล้ามากกว่านางเสียอีก เสิ่นเยว่ซินโบกไม้โบกมือเรียกลูกค้าด้วยความน่ารักน่าเอ็นดูของเเม่ค้าตัวน้อย ทำให้มีท่านลุงเข้ามาถามไถ่เกี่ยวกับโหยวเถียว
"โหยวเถียวมันคือสิ่งใดรึ"ท่านลุงเเต่งกายดูดีมีสาวใช้ติดตามมา 2 คน ดูท่าจะเป็คนมีเงินนะเนี่ยนางหยักหน้าให้กับความคิดตัวเองหงึกหงัก
"ท่านลุงเ้าคะ โหยวเถียวเป็เเป้งเอาไปทอดลงกะทะเป็สูตรของตระกูลของซินซินเองเ้าค่ะ ลองชิมดูได้เลยถ้าไม่อร่อยก็ไม่ต้องซื้อก็ได้เ้าค่ะ"เสิ่นเยว่ซินตัดเเบ่งโหยวเถียวให้ท่านลุงใจดี กับพี่สาวอีก 2คนได้ชิม
"อร่อย อร่อยเหลือเกิน กรอบ หวานเล็กน้อย รสชาติดีสุดๆ เอาให้ลุงสัก 20 ตัวนะนางหนู"ท่านลุงกินไม่หยุดปาก เขาคิดว่าถ้าท่านเ้าเมืองได้ลิ้มรสคงถูกอกถูกใจไม่น้อย พ่อบ้านตระกูลเว่ยจึงซื้อไปเพียงเท่านี้ก่อน
"ท่านลุงจะรับน้ำเต้าหู้ไปด้วยไหมเ้าค่ะ มีเเบบใส่เครื่องกับไม่ใส่ น้ำเต้าหู้เป็น้ำที่ทำมาจากถั่วเหลืองเ้าค่ะ"เสิ่นเยว่ซินขายของต่อเนื่อง ไหนๆก็ได้ลูกค้าที่ดูท่าจะมีกำลังทรัพย์นางไม่ปล่อยไปให้ง่ายหรอก
"อืมม…งั้นลุงเอาสัก 4 กระบอกใส่เครื่องหมดเลยก็เเล้วกัน"พ่อบ้านตระกูลเว่ยเห็นว่าโหยวเถียวอร่อยก็ไม่ลังเลที่จะซื้อน้ำเต้าหู้ไปด้วย
"ทั้งหมด 52 อีเเปะเ้าค่ะ วันหน้าถ้าท่านลุงเตรียมที่ใส่น้ำเต้าหู้มาเองซินซินจะลดให้ 1 อีเเปะเ้าค่ะ"เสิ่นเยว่ซินยิ้มจนเเก้มเเทบปริ นางดีใจเหลือเกินที่มีลูกค้าซื้อของเเล้ว ส่วนเื่ที่ใส่น้ำเต้าหู้ท่านพ่อเเละพี่ใหญ่ไปตัดต้นไผ่เป็กระบอกเอามาใส่น้ำเต้าหู้ให้ลูกค้า โหยวเถียวใส่ใบบัวห่อเอาไว้ นางเลยคิดว่าจะให้ส่วนลดคนที่เอากระบอกมาเองเพราะเป็การลดต้นทุนหีบห่อไปในตัว
หลังจากลูกค้าคนเเรกจากไปเเล้ว ก็มีคนมาซื้อบ้าง ส่วนใหญ่โหยวเถียวจะขายดีมาก น้ำเต้าหู้ก็ขายหมดทีหลัง ใช้เวลาสัก 1 ชั่วยามของก็หมดลงอาจเป็เพราะไม่เคยมีใครขายผู้คนก็เเห่มาซื้อของเเปลกใหม่ เสิ่นเยว่ซินคิดว่าอาจจะขายได้อีกไม่กี่วันคนต้องเลียนเเบบเเน่นอน เเต่นางก็ไม่หวั่นหรอก มีการค้าอย่างอื่นที่นางจะทำอีก อันนี้เเค่ขายไปก่อน
จินเหลียนหันมาพูดกับลูกสาวว่า"ซินเอ๋อร์ เเม่คิดว่าเราจะขายกันไม่หมดเสียเเล้วสิ เ้าเก่งเหลือเกินเรียกลูกค้ามาซื้อของได้เยอะเลย"จินเหลียนอุ้มลูกสาวให้นั่งลงบนรถเข็น เ้าตัวเล็กคงจะเหนื่อยไม่น้อย สองเเม่ลูกก็เดินกลับไปใช้เวลาไม่มากเนื่องจากเสิ่นเยว่ซินไม่ได้เดินเอง
หมู่บ้านฮัวเฉิน
หญิงสาวปากเเดงหน้าขาววอกเห็นจินเหลียนเข็นรถพาเสิ่นเยว่ซินมาด้วย พลางเอ่ยขึ้นมาอย่างกระเเนะกระเเหน
"แหม…จินเหลียนไปขายของอะไรที่ไหนหรอ ขายดีหรือไม่ ถ้าขายดีก็เอาสูตรมาเเจกเเบ่งปันคนในหมู่บ้านบ้างสิจะรวยคนเดียวหรือไง"ฟางจินมองกะทะเเละหม้ออย่างพิจารณา นางอยากจะรู้เหลือเกินว่านังจินเหลียนมันทำอะไรไปขายในอำเภอ หึ นางเกลียดนังจินเหลียนเข้าไส้ใครจะอยากให้มันได้ดี พี่จางเหว่ยทั้งๆที่ควรเป็ของนางเเท้ๆ ดันไปเเต่งงานกับนังจินเหลียนได้ไง นางพยายามเข้าหาทุกทางพี่จางเหว่ยยังไม่มองนาง เเค่นังจินเหลียนหน้าตาสวยกว่านางเเค่นั้นรึ นางเกลียดใบหน้าของนังนั่นทุกครั้งที่เห็นเเล้วก็ลูกของมันด้วย เสิ่นเยว่ซินมองฟางจินที่เดินนวยนาดบิดไปบิดมาดูเหมือนคนกระดูกเคลื่อนเดินเหินเเปลกๆ นางก็หัวเราะ ฮิฮิออกมา
"นางเด็กบ้า เเกหัวเราะอะไร"ฟางจินกำมือเเน่นชี้ไปที่เด็กตัวสาวในรถเข็น หน้าตาเเดงกำไปด้วยความโกรธ
"ป้าคนนี้คือใครหรือเ้าค่ะท่านเเม่ อยู่ๆก็มาดุซินซิน ซินซินกลัว"นางเบ้ปากเเล้วทำทีเป็กลัวฟางจิน ชาวบ้านที่เห็นเข้าเด็กน้อยกลัวก็สงสาร
"ฟางจินให้มันน้อยๆหน่อยเถอะจะรังเเกเด็กทำไม เ้านี่นะเป็อย่างนี้ไงเล่าถึงไม่ได้ออกเรือนเสียที"ป้าเฝิ่งภรรยาหัวหน้าหมู่บ้านทำสีหน้าไม่ดีให้เเก่ฟางจิน
"ใช่ เื่ของผู้ใหญ่เอาไปลงกับเด็กใช้ได้ที่ไหนกัน"พี่สาวอีกคนเอ่ยเสริมทัพ
"อย่ามายุ่งเื่ของข้า ข้าจะทำอะไรก็ได้ ไป๊ไป"ฟางจินหงุดหงิดยิ่ง นางหันไปมองสีหน้าของจินเหลียนด้วยเเววตาโกรธจัด จินเหลียนเองก็หาใช่ดูพลับนิ่มนางมองไปที่ฟางจินราวกับว่าถ้าทำอะไรเสิ่นเยว่ซินเมื่อไรเจอดีเเน่
"เ้าพูดเเบบนี้ไม่ถูกนะบ้านเมืองมีขื่อมีแปจะทำอะไรตามใจได้อย่างไร เห็นๆอยู่ถ้าไม่มีชาวบ้านเดินเข้ามาเ้าคงลงไม้ลงมือกับเเม่หนูเยว่ซินเเล้วล่ะซิ"ท่านลุงซูพูดขึ้นมา เขาเห็นนางฟางจินเข้าไปหาเื่จินเหลียนเเละเสิ่นเยว่ซินตอนที่จะเอาไข่ไก่ไปขายในอำเภอ
เมื่อทำอะไรไม่ได้ฟางจินก็เดินกระฟัดกระเฟียดออกไปอย่างไม่สบอารมณ์
"ซินซิน ขอบคุณทุกคนนะเ้าคะที่ช่วยให้ความเป็ธรรม"เด็กน้อยยกมือขึ้นมาคาราวะเพื่อเป็การขอบคุณท่านลุง ท่านป้าเเละคนอื่น
"ข้าก็ขอบคุณพวกท่านด้วยเ้าค่ะ ถ้าไม่ได้พวกท่านฟางจินคงหาเื่ข้าไม่หยุดหย่อน"
"ฮาย…ไม่เป็ไรหรอก คนกันเองทั้งนั้นไม่ต้องกังวลไป ฟางจินนางขี้อิจฉาเเบบนี้ล่ะต่อไปก็ระวังนางหน่อยล่ะกัน"ท่านป้าเฝิ่งโบกไม้โบกมือเชิงไม่เป็ไร ไม่ให้สองเเม่ลูกคิดมากจนเกินไป จินเหลียนก็ลากลับบ้านเข็นรถลากเอาไปไว้หลังบ้าน จัดการเก็บข้าวของไปล้าง ส่วนเสิ่นเยว่ซินที่ตื่นเช้ามาก็เข้าไปนอนกลางวันกอดหมอนข้างที่เอาออกมาจากในมิติหลับไป จินเหลียนก็เข้ามาดูลูกหลังจากทำงานเสร็จเรียบร้อย เ้าตัวน้อยเตะผ้าห่มไปกองที่พื้นนางเลยจัดการห่มผ้าให้เสียใหม่เเละเดินออกไปปักผ้าที่ค้างคาไว้ฆ่าเวลา
ผ่านไปสักครึ่งชั่วยาม
เสิ่นเยว่ซินเดินเตาะเเตะผมเผ้าฟู ตาปรื๋อออกมาจากในห้องนอน จินเหลียนก็พานางไปล้างหน้าล้างตาที่หลังบ้าน "ท่านเเม่เ้าค่ะ ท่านนับเงินที่ขายของได้วันนี้หรือยังเ้าค่ะ"นางเอ่ยถามอย่างคนอยากรู้ จินเหลียนส่ายหน้า
"ยังเลยลูก เเม่คิดว่าค่อยนับตอนเ้าตื่นดีกว่าจะได้รู้ไปพร้อมกัน"จินเหลียนเดินไปหยิบกล่องใส่เงินมาวางไว้ตรงหน้าเเละค่อยๆเทเงินออกมานับ ดูจากจำนวนเงินคงได้ไม่น้อยเลยทีเดียว
" 100 อีเเปะ
198 อีเเปะ
258 อีเเปะ
315 อีเเปะ"เสียงจินเหลียนนับเงินไปเรื่อยๆ
เสิ่นเยว่ซินตื่นเต้นดีใจอยู่บ้าง เเต่นี่ออกจะน้อยไปสักหน่อยต้องทำการค้าอีกอย่างเพื่อเพิ่มเงินในบ้านให้มากกว่านี้จะได้สร้างบ้านด้วยอิฐได้ล่ะนะ เเต่สำหรับจินเหลียนนั้นไม่ใช่นางไม่เคยจับเงินเยอะเเบบนี้มาก่อนทำการค้าวันเดียวได้เงินขนาดนี้เเล้วรึช่างดีเหลือเกินครอบครัวของนางจะได้อยู่สุขสบายสักที
3K
