"ข้าพาเขากลับมาแล้ว"ชายสวมหน้ากากพูดขึ้นเมื่อปรากฏตัวพร้อมกับหวังหย่งเล่อในห้องหนังสือ
"มาแล้วหรือไอ้ตัวดี ข้าสูญเสียเงินทองมากมายเพื่อให้ได้ขยะแบบเ้ามาแต่เ้ากลับหนี"ชินอ๋องหวังตงหยางพูดขึ้นอย่างดาดเดือดก่อนจะเดินมาเผชิญหน้ากับหวังหย่งเล่อ
'เพี๊ยะ' เสียงฝ่ามือตบไปที่หน้าหวังหย่งเล่ออย่างแรงจนล้มลง
"ช้าก่อนชินอ๋อง"ชายสวมหน้ากากรีบเอาตัวขวางชินอ๋องหวังตงหยางที่กำลังจะเข้าไปทำร้ายหวังหย่งเล่อซ้ำเพื่อระบายความโกรธ
"อย่าขวาง ข้าต้องลงโทษเขาให้หลาบจำ"ชินอ๋องหวังตงหยาง
"ชินอ๋องได้โปรดใจเย็น ข้ามีวิธีที่ดีกว่านั้น"ชายสวมหน้ากาก
"อันใด"ชินอ๋องหวังตงหยาง
"ส่งเขาไปฝึกในเจดีย์ทองคำ"ชายสวมหน้ากากเสนอความคิด
"ดี"ชินอ๋องหวังตงหยางพูดจบก็ลากหวังหย่งเล่อไปด้านหลังจวนทันที
เมื่อชายสวมหน้ากากร่ายเวทปลดผนึกม่านลวงตาออกก็พบเจดีย์ทองคำตั้งตระหง่านอยู่ป่าด้านหลังของจวนชินอ๋อง
"เ้าจงเข้าไปในนี้มีปีศาจอยู่เ้าต้องสังหารมันถึงจะออกมาได้"ชินอ๋องหวังตงหยางพูดด้วยเสียงเยือกเย็น
"ข้าไม่เข้าไป"หวังหย่งเล่อใที่ได้ยินแบบนั้น
"เ้าต้องเข้าไป"ชินอ๋องหวังตงหยางพูดจบก็จับหวังหย่งเล่อโยนเข้าไปในเจดีย์ทันที
"อ๊าก....."หวังหย่งเล่อร้องสุดเสียงก่อนร่างจะกระแทกพื้น
"อีกสามวันข้าจะมาดู ว่าเ้าจะเป็พวกไร้ประโยชน์หรือไม่"ชินอ๋องหวังตงหยาง
"ไม่นะ"หวังหย่งเล่อตั้งสติได้ก็ลุกขึ้นวิ่งไปที่ทางเข้าประตูถูกปิดลงอย่างรวดเร็วทำให้ไม่สามารถออกมาได้หวังหย่งเล่อจึงใช้มือทุบประตูอย่างแรงพร้อมกับร้องโว้ยวาย
"ปล่อยข้า ปล่อยข้านะ ให้ข้าออกไป"หวังหย่งเล่อร้องโว้ยวาย
"ไม่มีใครช่วยเ้าได้จงตั้งใจสู้กับปีศาจนั้นเสีย"ชินอ๋องหวังตงหยางพูดอย่างไร้เยื่อใยก่อนที่จะจากไป
หวังหย่งเล่อหันไปมองห้องที่กว้างใหญ่อีกครั้งอยู่ๆ เงามืดสีดำก็รวมตัวกันเกิดเป็เงาคนขนาดใหญ่สีดำหลังจากนั้นมันก็เริ่มพุ่งเข้าหาหวังหย่งเล่ออย่างบ้าคลั่ง หวังหย่งเล่อใวิ่งหนีแต่มันก็จับตัวไว้และเริ่มดูดิญญาของเขาหวังหย่งเล่อพยายามตั้งสติและหาวิธีจัดการมัน
ผ่านไปสามวันชินอ๋องหวังตงหยางกับชายสวมหน้ากากก็มาที่เจดีย์ทองคำพวกเขาเห็นเด็กชายนอนสลบอยู่บนพื้นด้านหน้า
"มันตายแล้วหรือ"ชินอ๋องหวังตงหยางมองดูร่างมอมแมมเหมือนขยะอย่างรังเกียจ
"ยัง แค่เกือบตายเท่านั้น"ชายสวมหน้ากาก
"เอามันไปรักษา และค่อยเอามันกลับมาฝึกใหม่"ชินอ๋องหวังตงหยาง
ชายสวมหน้ากากพยักหน้าเบาๆ เป็การตอบรับและเดินไปอุ้มร่างของหวังหย่งเล่อขึ้นก่อนจะร่ายเวทและหายตัวไป
ผ่านไปห้าวัน
"ข้ายังไม่ตาย"หวังหย่งเล่อที่ฟื้นคืนสติได้ลืมตาขึ้นบนเตียงมองไปยังเพดานด้วยความหมดอาลัยตายอยาก
"ตื่นแล้ว เ้านอนไปถึงห้าวันชินอ๋องไม่พอใจเป็อย่างมาก"ชายสวมหน้ากาก
"ข้าสู้มันไม่ได้ ข้าไร้ประโยชน์ ท่านสังหารข้าเสียเถิด"หวังหย่งเล่อ
"ข้ารู้"ชายสวมหน้ากาก
"รู้หรือ รู้แล้วไยส่งข้าไปหามัน ปีศาจนั้นน่ากลัวมากข้าไม่มีวันสังหารมันได้"หวังหย่งเล่อพูดด้วยความโกรธ
"ถ้าอยากฆ่ามันเ้าก็ต้องฝึกฝนการต่อสู้"ชายสวมหน้ากากพูดเสียงราบเรียบไม่ได้มีทีท่าโกรธที่ถูกหวังหย่งเล่อตะคอกใส่
"ฝึกเช่นไร"หย่งเล่อ
"ตุบ...นี่คือตำราการต่อสู้ที่น่าจะเหมาะกับเ้าในตอนนี้ ศึกษาตำรานี้เสียอีกสามวันเ้าต้องเข้าไปยังเจดีย์ทองคำอีก"ชายปริศนาโยนตำราให้หวังหย่งเล่อ
"ถ้าเ้าฆ่าปีศาจแล้วออกมาได้ ข้าจะให้ยาฟื้นฟูพลังและตำราขั้นสูงขึ้นเพราะการฆ่าปีศาจในแต่ละครั้งเจดีย์มันจะจำพลังิญญาของเ้าและส่งปีศาจขั้นสูงขึ้นมาสู้"ชายสวมหน้ากาก
"แปลว่าในแต่ละครั้งข้าจะได้สู้กับปีศาจที่แข็งแกร่งขึ้นเช่นนั้นหรือ"หวังหย่งเล่อ
"ถูกต้อง เ้าต้องชนะความกลัว เปลี่ยนความกลัวความสิ้นหวังเป็ความแค้นและความเกลียดชัง แค้นที่แม่ของเ้าไม่้าเ้าชินอ๋องที่เป็พ่อแท้ๆก็ไม่้าเ้าถ้าเ้าไร้ประโยชน์ความแค้นและความเกลียดชังจะทำให้เ้าแข็งแกร่งและผ่านพ้นทุกปัญหาไปได้"ชายสวมหน้ากาก
"ข้าเข้าใจแล้ว"หวังหย่งเล่อ
"ไม่คิดว่าเ้าจะกลับมา"เสียงดังขึ้นจากข้างหลังทำให้หวังหย่งเล่อได้สติหันกลับไปมอง
"หวังชิงิ เ้าคนไร้ประโยชน์"หวังหย่งเล่อวัยสิบสี่พูดขึ้น
"เ้า...(หวังชิงิกำหมัดแน่นด้วยความแค้นใจก่อนจะเค้นเสียงพูดต่อ)ไอ้ลูกคณิกาเ้าคิดหรือว่าท่านพ่อจะเลือกลูกคณิกาเช่นเ้าเอามาเชิดหน้าชูตาและให้สืบทอดตำแหน่งชินอ๋องต่อจากเขา"หวังชิงิทำหน้าเย้ยหยัน
"ข้าไม่รู้หรอกนะว่าท่านพ่อเห็นข้าสำคัญมากกว่าเ้าหรือไม่แต่พรุ่งนี้มีคำสั่งให้ข้าติดตามไปวังหลวง"หวังหย่งเล่อยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ
"คิดว่าได้ไปคนเดียวหรือ ข้าเองก็ได้ไป"หวังชิงิ
"เช่นนั้นหรือ"หวังหย่งเล่อทำท่ายักไหล่
"เ้า...ทำท่าเช่นนี้หมายความว่าเช่นไร"หวังชิงิ
"ก็ไม่ได้หมายความว่าเช่นไร"หวังหย่งเล่อ
"เ้ากำลังยั่วโมโหข้า...เช่นนั้นมาสู้กัน ท่านพ่อได้ตาสว่างเสียทีว่าข้าเก่งกว่าเ้า"หวังชิงิจับกระบี่ที่พกติดตัว แต่ถูกมือฉีกงกงห้ามไว้
"หยุดก่อนคุณชายทั้งสอง ถ้าชินอ๋องรู้เื่เข้าจะไม่ดีต่อทั้งสองฝ่าย"ฉีกงกง
"ฉีกงกง"หวังหย่งเล่อเห็นหน้าอีกฝ่ายก็ทำหน้าเบื่อหน่ายก่อนจะเดินจากไปหวังชิงิก็เดินจากไปอีกทางด้วยเช่นกัน
เมื่อหวังหย่งเล่อเดินมาถึงห้องก็นั่งลงทำสมาธิ"ข้าต้องหาวิธีเอาไอ้เมล็ดพันธุ์ที่พวกเขาฝังไว้ออกไปจากตัวข้าให้ได้ข้าจะไม่มีวันอยู่ภายใต้อำนาจชินอ๋องไปตลอดหรอกข้าจะเป็หนึ่งในใต้หล้าเมื่อถึงเวลานั้นข้าจะสังหารคนที่ทำร้ายข้าเสียให้หมด"หวังหย่งเล่อคิดก่อนไอพยาบาทจะลอยออกมาและปกคลุมร่างของหวังหย่งเล่อไว้
เช้าวันต่อมา
งานเลี้ยงฉลองชัยชนะของอ๋องหวังเหวินจวิ้นที่สู้รบชนะข้าศึกและเกลี้ยกล่อมให้แม่ทัพฝ่ายตรงข้ามมาเป็พวกของตนได้ฮ่องเต้ได้รับสั่งให้ชินอ๋องหวังตงหยางผู้เป็บิดาของหวังหย่งเล่อได้เข้าร่วมงานด้วย
ในขณะที่อ๋องหวังเหวินจวิ้นกำลังแนะนำแม่ทัพจากแคว้นต่างๆ ที่ยอมสวามิภักดิ์ต่อราชสำนักชินอ๋องหวังตงหยางได้ใช้แมลงจิตชักใยแม่ทัพเ่าั้ให้ลอบสังหารฮ่องเต้
"ปกป้องฝ่าา" เสียงชินอ๋องหวังตงหยางะโขึ้น
เคร้งเคร้ง' เสียงกระบี่ปะทะกันสถานการณ์ในท้องพระโรงตึงเครียดถึงขีดสุด
"ข้าจัดการเอง"หวังหย่งเล่อะโเข้าไปปะทะกับเหล่าทหารที่ถูกแมลงจิตแฝง
"อ๊าก....เคร้ง เคร้ง"เสียงะโร้องอย่างบ้าคลั่งกับเสียงปะทะอย่างชุลมุน
หวังหย่งเล่อสังหารแม่ทัพที่ถูกชักใยและทหารที่ติดตามลงได้ทันท่วงทีช่วยชีวิตฮ่องเต้ไว้ได้ เหตุการณ์จึงสงบลง
"ขออภัยฝ่าาข้าไม่คิดว่าพวกเขาจะเป็เช่นนี้"อ๋องหวังเหวินจวิ้นหน้าเจื้อน
"ไม่ใช่ความผิดของเ้า พวกนั้นแสร้งทำเป็ยอมสวามิภักดิ์ เจิ่นเข้าใจโชคดีที่บุตรของชินอ๋องมีความสามารถจึงสังหารพวกเขาได้ความดีในครั้งนี้ข้าจะมอบรางวัลให้แก่เขา"ฮ่องเต้
"ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ ที่ทรงเมตตาบุตรชายของกระหม่อม"ชินอ๋องหวังตงหยาง
"ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ"หวังหย่งเล่อ
"เช่นนั้นก็มาฉลองกันต่อเถิด"ฮ่องเต้ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
พองานเลี้ยงเริ่มขึ้นอีกครั้งหวังหย่งเล่อก็ขอตัวเดินออกมาและไปยังศาลาริมสระน้ำ
"ก็แค่บุตรคณิกาทำดีแค่ไหนก็คงไม่เหมาะกับงานเลี้ยงเช่นนี้"หวังชิงิ
หวังหย่งเล่อทำหน้าปลาตายเขาแค่อยากออกมาเดินเล่นแต่ดันเจอคนแซะเขาอีก หวังหย่งเล่อจึงคิดจะเดินหนี
"เป็อันใด เถียงไม่ออกเลยจะหนีหรือเ้าขยะ"หวังชิงิ
หวังหย่งเล่อได้ยินดังนั้นก็ชักกระบี่หมายปลิดชีวิตอีกฝ่าย
'เคร้ง' เสียงกระบี่ปะทะพัด
"ถูกพูดใส่แค่นี้หมายจะเอาชีวิตเชียวหรือ"เสียงไพเราะดั่งกระดิ่งแก้วพูดขึ้น
หวังหย่งเล่อมองหน้าผู้ที่มาใหม่ด้วยสายตาตกตะลึงเหมือนอยู่ในภวังค์ชั่วขณะ
"เทียนหลันเกิดอันใดขึ้น"เสียงดังมาจากข้างหลังทำให้หวังหย่งเล่อได้สติ
"หน้าตาก็ดีแต่ใยจิตสังหารจึงรุนแรงนัก"ถูเทียนหลันมองหน้าอีกฝ่าย
"ไม่ใช่เื่ของเ้า"หวังหย่งเล่อตะคอกใส่อีกฝ่ายอย่างไม่สบอารมณ์ก่อนจะใช้วิชาตัว
9K
