3 เดือนต่อมา...
พิธีแต่งงานถูกจัดขึ้นยิ่งกว่าฟ้าแล่บ...
หลังจากที่ลูกชายอย่างเจตน์กลับมาจากกลับกรุงเทพ กำนันหาญก็พาไปแนะนำให้ตาสาและยายทองรู้จัก หลังจากที่สองเฒ่ารู้ว่าจะได้เกี่ยวดองกับบ้านกำนันหาญ โทรศัพท์ก็รีบตรงดิ่งไปหาลูกสาวที่ทำงานอยู่ในเมืองทันที แม้ว่าชบาจะไม่อยากมาเท่าไหร่นัก...
แต่หญิงสาวก็สู้กับคำขอร้องพ่อแม่ไม่ไหว...และอีกใจก็อยากจะเจอหน้าพี่เจตน์คนรักเก่า
เมื่อร่างระหงเดินทางกลับมายังภูมิลำเนา ชายหนุ่มเมืองกรุงก็ได้เจอกับหญิงสาวบ้านนาที่สวยพร้อมั้แ่หัวจรดเท้า เขายังจำเธอได้เมื่อตอนยังเป็สาว กาลเวลาเปลี่ยนแปลงแค่รูปร่างและทรวดทรง แต่ความสวยยังคงจิ้มลิ้มเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยน...
เป็เวลา 3 เดือนที่เจตน์ตามจีบชบาั้แ่เช้าจรดค่ำ...
ชายหนุ่มยังคงรักและคิดถึงเธอไม่เปลี่ยนแปลง และดูเหมือนฝ่ายหญิงสาวเองก็จะคิดเช่นนั้น เมื่อทั้งคู่เล่นตัวกันอยู่นาน กำนันหาญก็ชักจะรำคาญลูกตา ร่างสูงยุให้ทั้งสองแต่งงานกันให้เร็วที่สุด เพื่อหวังจะให้ลูกชายเป็ฝั่งเป็ฝา...
และตัวเขาเองจะได้เผด็จศึกว่าที่ลูกสะใภ้เสียที!
“ได้เวลาแล้วครับพ่อกำนัน”
เสียงของลูกน้องคนสนิทบอกกับชายร่างใหญ่ในห้องรับแขก ก่อนที่กำนันหาญจะพยักหน้าเดินกลับเข้าไปในพิธีแต่งงาน ชาวบ้านมากมายต่างมาแสดงความยินดีในงานแต่ง แม้จะมีบางกลุ่มซุบิบว่าเ้าสาวไม่เหมาะกับเ้าบ่าวเท่าไหร่นัก...
แต่เจตน์ก็แสดงให้เห็นว่าชายหนุ่มรักเ้าสาวของเขามากเพียงใด...
“พ่อกำนัน”
เสียงของตาสาเอ่ยขึ้นที่หัวมุมบ้านเรือนไทย...
“ตาสา มาทำอะไรแถวนี้ ไม่กลับไปดูลูกสาวในงานหรือไง วันนี้ใส่ชุดเ้าสาว....สวยเชียวล่ะ”
“ผมกำลังจะกลับเข้าไปในงานครับ แต่กะว่าจะมาคุยธุระสำคัญกับพ่อกำนันเสียก่อน”
“มันสำคัญกว่างานแต่งลูกสาวเลยหรือไง”
“ก็เื่สินสอดนั่นแหละครับ”
ร่างสูงบึกบันยักคิ้วมองไปยังชายเฒ่า ก่อนจะรู้ว่าตาสา้าอะไร
“ที่นาที่เอามาจำนองกับหนี้ที่ยืมไปข้าก็ยกให้แล้วนะ เอ็งยังจะกล้ามาขอสินสอดอีกหรอ”
“โถ่ ไม่ใช่ครับพ่อกำนัน ไม่ใช่อย่างนั้น”
ตาสาก้มหน้าก้มตาด้วยความเคารพ...
“ผมแค่จะมายืมไปต่อยอดอีกนิดหน่อย ไหนๆ เราก็เป็ครอบครัวเดียวกันแล้ว”
“เอ็งนี่นะ”
แม้จะตอบด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ แต่รอยยิ้มประหลาดกลับยกขึ้น
“แต่ก็จริงของเอ็ง....เราเป็ครอบครัวเดียวกันแล้ว คราวนี้จะยืมไปต่อยอดเท่าไหร่กันล่ะ”
“……”
ตาสาตาลุกวาวด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะบอกรายละเอียดั้แ่ต้นจรดปลายให้กำนันหาญได้ฟัง