พอถึงบ้านยายแล้ว ข้าวของก็ถูกขนลง และเขาเดาได้ ว่าเยอะกว่าตอนขาไปเป็แน่ มีถุงผัก ผลไม้เพิ่มมาอีกหลายใบ เขารีบช่วยหิ้วเข้าไปไว้ในบ้านอย่างคนมีน้ำใจ มืออีกข้างก็ยื่นให้ยายเกาะไปด้วย มีหลานสาวของยาย รีบเปิดประตูบ้านเข้าอย่างคล่องแคล่ว
เ้าหลงเ้าลอยวิ่งมารับด้วยท่าทีดีใจ เ้าลัคที่ยังคงนอนในกรง ปากก็ร้องรับตาม หางก็กระดิกไปด้วย เขาให้สงสัยว่า เ้าพวกนี้กินข้าวปลาอาหารยังไง ในเมื่อเ้าของบ้านไม่อยู่หลายวัน
“กวาง! พี่ซื้อขนมมาฝากจ้า ขอบคุณนะที่ช่วยดูแลน้องๆ ให้”
แล้วข้อสงสัยของเขาก็ได้รับคำตอบ เมื่อเห็นมือบาง ยื่นถุงขนมข้ามกำแพงไปให้เด็กหนุ่มอีกบ้าน ขณะกำลังขนของจากรถกระบะลงให้พ่อกับแม่อยู่
“ขอบคุณครับพี่มัท ถุงเบ้อเร่อเลย พรุ่งนี้กวางจะเอาไปฝากเพื่อนที่โรงเรียนครับ”
เด็กหนุ่มวัยสิบหกยกมือไหว้ แล้วรับถุงด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ก่อนจะขนของเข้าบ้านต่อ ส่วนคนให้ก็รีบหิ้วของเข้าบ้านตัวเองด้วยเช่นกัน
“คุณเกียร์นั่งพักก่อนค่ะ เดี๋ยวยายบอกมัทหาน้ำดื่มมาให้”
จักรภัทรอยากลากลับ เพราะเกรงกลัวว่าหลานสาวยายจะเหนื่อย แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยอะไร น้ำเย็นก็ถูกยกออกมา โดยที่ยายยังไม่ทันได้บอกด้วยซ้ำ จากนั้นเขาก็มองตามร่างเล็กๆ ยกน้ำไปให้ประมวนกับเต้ย ที่ออกไปรอในรถตามระเบียบ
“คุณเกียร์กินข้าวเที่ยงด้วยกันก่อนมั้ยคะ ยัยมัทซื้อข้าวเหนียว ส้มตำ ไก่ย่างมาค่ะ มาเหนื่อยๆ กินให้ท้องอิ่มแล้วค่อยกลับ ว่าแต่เคยกินของพวกนี้หรือเปล่าคะ”
ยายบุญมีพาเขาเดินเข้าบ้าน ซึ่งมัทรีเปิดเครื่องปรับอากาศไว้เมื่อครู่ เพราะข้างนอกร้อน เขาทรุดกายลงนั่งกับชุดรับแขกหวาย มีเบาะบุนวมสะอาดสะอ้านรองอีกชั้น มือก็ประคองแก้วน้ำไว้
ใจนั้นอยากจะปฏิเสธอีก ด้วยเกรงใจคนจัดหาอาหาร แต่อีกใจก็อยากอยู่ เพราะตลอดห้าวันสี่คืนในสถานทำวิปัสสนานั้น ไม่ได้คุยกันแม้แต่แอะเดียว แล้วก็ไม่ได้เห็นหน้ากันบ่อยครั้งด้วย
“เคยสิครับคุณยาย ที่บ้านกินบ่อยครับ”
แต่กลับตอบคำถามนี้ของยายออกมาก่อน ด้วยกลัวว่าจะถูกมองไม่ดี
“งั้นดีเลยค่ะ กินด้วยกันก่อนค่อยกลับ แทนคำขอบคุณที่ให้ยายนั่งรถมาด้วย แถมส่งถึงบ้านอีก มัทเอ๊ย! เดี๋ยวจัดมื้อเที่ยงมาเลยนะ แล้วก็แบ่งให้พ่อมวนด้วย เรียกยังไงก็คงไม่มาหรอกมั้ง แล้วพ่อเต้ยล่ะคะ ถ้ายายชวนจะมามั้ย”
ยายบุญมีรีบมัดมือชกแขกหนุ่ม พอเห็นหลานเข้ามาก็รีบสั่งทันที
“คงไม่ครับ แต่เดี๋ยวผมจะให้มวนพาไปกินตรงหน้าปากซอยก็ได้ครับคุณยาย”
“ไม่เอาค่ะ ยัยมัทซื้อมาเผื่อทุกคนแล้ว ถ้าไม่มาเดี๋ยวจัดออกไปให้ค่ะ มัทจัดการเลยนะลูก”
ยายบุญมีปัดมือไหวๆ แล้วหันไปหาหลาน
“จ้ะ”
มัทรีไม่รู้ว่าเขาเต็มใจจะร่วมโต๊ะด้วยหรือเปล่า แต่เมื่อยายบอกก็ต้องรีบทำตามโดยเร็ว เพราะตัวเองก็หิวไม่น้อย และดีใจที่ซื้อมาให้พอกินได้ห้าหกคน แม้ไม่เคยหวัง ว่าเขาจะอยู่กินด้วย แต่ก็แอบเผื่อไว้ จะได้ไม่ต้องวิ่งวุ่นหาเพิ่มอีก
“ไปล้างมือกันค่ะ จะได้กิน ยัยมัทจัดโต๊ะเสร็จแล้ว ยายหิวไส้กิ่วแล้ว”
ยายบุญมีรีบลุกพาเขาเดินออกจากมุมรับแขก ไปหาอ่างล้างจานในครัว พอเสร็จก็นำมาที่โต๊ะอาหาร อยู่ติดกับครัวทันที ส่วนมัทรีนั้น จัดอีกชุดเพื่อเอาออกไปให้ประมวนกับเต้ย
“โห! น่ากินจังเลยครับ”
จักรภัทรจ้องมองสำรับ ที่หลานสาวยายจัดวางไว้ แล้วน้ำย่อยก็เริ่มทำงาน เพราะหิวเหมือนกัน จากที่ตั้งใจว่าจะแวะกินระหว่างทางกลับบ้านในตอนแรก
“กินเยอะๆ นะคะ เ้านี้อร่อยค่ะ ยายกินประจำ มัทมาเร็วๆ ลูก”
ยายบุญมีจัดจาน ช้อน ส้อมให้เขา ด้วยท่าทีเต็มอกเต็มใจ พอหลานกลับเข้ามาก็รีบกวักมือเรียก
“เอ่อ! ยายขอใช้มือนะคุณเกียร์” เมื่อเห็นแขกมองช้อนกับส้อมอย่างลังเล
“ผมก็ด้วยครับ กินไก่ย่างมันต้องมือเท่านั้น จริงมั้ยครับมัท”
จักรภัทรหันไปมองมือบาง กำลังปั้นข้าวเหนียวรออยู่ก่อนแล้ว ก็ได้รอยยิ้มบางๆ ส่งมาพร้อมกับรับคำด้วยเสียงนุ่มนวลว่า
“ค่ะ”
หลังจากนั้น ทั้งเขาและเ้าของบ้าน ก็ให้เวลากับอาหารเที่ยงแสนอร่อยเป็ส่วนใหญ่ พออิ่มก็มีผลไม้ คือส้มโอตบท้าย เขาจ้องมองจานใบใหญ่ มีส้มโอจัดเรียงไว้เป็กลีบสวยงาม ไม่หนีฝีมือแม่ครัวที่บ้านนัก ก็ยิ้มให้ยาย แล้วรอยายเปิดเป็คนแรกก่อน ตัวเองค่อยตาม
มัทรีกินด้วยครู่เดียว ก็แยกไปในห้อง เพราะต้องเอาเสื้อผ้าทั้งของตัวกับขายเข้าเครื่อง ไหนจะทำงานบ้านอีก พรุ่งนี้ต้องทำงานแล้ว อีกทั้งกลัวจะดูไม่ดี ที่อยู่ค้ำคอผู้ใหญ่คุยกัน ส่วนแขกหนุ่มเองนั้น แม้จะยังอยากอยู่ต่อ เพราะอยากเห็นเ้าของเรือนร่างผอมบางเดินวกไปวนมาในบ้านสักแค่ไหน
“อาหารก็อิ่มแล้ว ผลไม้ก็อิ่มแล้ว งั้นผมคงต้องขอเสียมารยาท ลาคุณยายกลับเลยนะครับ เลขาหอบเอกสารมาทิ้งไว้ให้ที่บ้านเพียบเลย”
แต่ก็จำใจต้องเอ่ยประโยคนี้ออกมาอยู่ดี ยายบุญมีก็ไม่คิดจะรั้งเอาไว้ เพราะเห็นว่าถึงเวลาควรปล่อยแขกกลับแล้วจริงๆ
“คุณเกียร์คงจะเหนื่อยแย่นะคะ กลับไปก็ไม่ได้พัก”
เลยลุกตามแขกหนุ่ม แล้วเดินออกไปยังประตู มีหลานสาวรีบวิ่งจากการเอาเสื้อผ้าใส่เครื่องตรงครัว ออกมาติดๆ เพื่อส่งเขาตามมารยาทเ้าของบ้านที่ดี
“ขอบคุณนะครับคุณยาย มัท สำหรับมื้อเที่ยงแสนอร่อย”
พอถึงรถจักรภัทรก็ยกมือไหว้ยาย และรับไหว้หลานสาวยายด้วย สองคนในรถก็ออกมาไหว้ลายายในเวลาไล่เลี่ยกัน
“ยินดีมากค่ะ แล้วก็ขอบคุณ คุณเกียร์เหมือนกันที่มาส่งบ้าน” ยายยิ้มให้เขาด้วยแววตาปรีดา
“งั้นผมไปนะครับ ไว้ว่างๆ ผ่านมาแถวนี้ ผมจะแวะมาหานะครับคุณยาย”
“ได้เลยค่ะ”
ยายบุญมียืนมองแขกหนุ่มก้าวเข้าไปนั่งในรถ มีประมวนเปิดและปิดประตูให้ ส่วนหลานนั้นก็ยืนอยู่ไม่ห่าง พอรถเขาแล่นพ้นหน้าบ้านแล้ว หลานก็เข้าไปทำงานต่อ
ยายนั้นมีเพื่อนบ้านชะเง้อคอออกมามองแล้วคุยด้วย เลยยังเข้าบ้านไม่ได้ แม้จะอยากเข้าไปนอนพักเอาแรงสักแค่ไหน ก็ต้องเล่าเื่ไปทำบุญให้ฟังก่อนอยู่ดี
“เ้านายมัทใจดีจังเลยนะยาย หล่อด้วย ว่าแต่มีลูกมีเมียหรือยังล่ะ”
เพื่อนบ้านที่ถัดออกไปอีกหลังเอ่ยถาม แม้ยายบุญมีจะไม่ค่อยชอบ แต่ก็พยายามเก็บอาการแล้วตอบออกไปแบบกลางที่สุด
“ยายก็ไม่รู้หรอกจ้ะ บังเอิญเจอกันตรงที่ไปทำวิปัสสนา เขาเลยมีน้ำใจมาส่ง เพราะเห็นว่านั่งเบียดกัน ยายก็เลยชวนเขากินมื้อเที่ยงเป็การตอบแทน”
“ใจดีจังเลยนะ หนูเห็นมาบ้านยายบ่อยๆ ยังแอบคิดอยู่เลย ว่าชอบหนูมัทหรือเปล่า”
“อุ๊ย! อย่าคิดไกลขนาดนั้นจ้ะ ยัยมัทเป็แค่พนักงานระดับปลายแถว ส่วนเขาเป็เศรษฐีพันล้าน หมื่นล้าน คงไม่สนหรอกจ้ะ ที่เขามานั่น ก็เพราะเ้าลัคถูกรถชนเท่านั้น พอมันหายดีเขาก็คงไม่ได้มาแล้วล่ะจ้ะ”
แม้ปากยายบุญมีจะปฏิเสธไปอย่างนั้น แต่ในใจกลับเชื่อมั่น ว่าผู้บริหารหนุ่มคงจะพึงพอใจในตัวหลานสาวไม่มากก็น้อยอย่างแน่นอน และถ้าให้เดา ก็คงจะมาขอฝากท้อง ต่างมองหน้าหลานยายไปด้วยในไม่ช้าแน่
พอเมอร์เซเดส-เบนซ์จอดกึกลง ตรงหน้าบันไดคฤหาสน์หรูหรา จักรภัทรก็ต้องยิ้มร่า เพราะมีแม่กับปณิตามายืนรอรับ ส่วนพ่อนั้น นั่งดูข่าวอยู่กับอังกูรและปราณีในห้องรับแขก
เขาเองก็เพิ่งรู้ ว่าวันนี้สองบ้านนัดกันมากินมื้อเที่ยง แล้วตอนนี้ ปณิตาก็กำลังลองทำเครปบลูเบอร์รีเป็ครั้งที่สาม หลังจากเพิ่งจบคอร์สเรียนทำขนมกับชงกาแฟสดมา เพราะมีแผนจะเปิดร้านในอนาคตอันใกล้นี้ เมื่อร้านดอกไม้ที่ทำไว้ไปได้ดีแล้ว
แน่นอนว่าเขาขึ้นไปอาบน้ำแล้วก็ต้องลงมาชิม แม้ตั้งใจว่าจะงีบให้หายเหนื่อย แล้วเคลียร์งานที่เลขากับผู้ช่วยหอบมาไว้ให้ ั้แ่เมื่อวานตามคำสั่งก็ตาม ในเมื่อเพื่อนพ่อและสาวสวยมาถึงบ้านขนาดนี้ คงจะทำอย่างอื่นไม่ได้ นอกจากลงมาต้อนรับ
“งั้นพี่ขอขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะครับ แล้วจะรีบลงมาเป็หนูทดลองยาให้”
เขาเย้าเล่นตามประสาคนคุ้นเคยกันมานานนม
“พี่เกียร์น่ะ”
ส่วนคนถูกเย้าก็ทำหน้างอนิดๆ นั่นทำให้เขาเห็นว่าน่ารักไม่น้อย แต่ไม่ได้พูดอะไร นอกจากรีบผละไปบนห้อง เพราะเต้ยเอาของไปเก็บไว้ให้ั้แ่มาถึงแล้ว
“อีกสักยี่สิบนาทีมาปลุกทีนะเต้ย”
แม้บอกไว้ว่าจะรีบลงไป แต่เอาเข้าจริงๆ เขาก็เหนื่อย จนทิ้งตัวลงนอนกับเตียงแล้วหลับไปอย่างรวดเร็ว สะดุ้งตื่นตอนเต้ยมาปลุกตามคำสั่ง เขาเลยรีบไปอาบน้ำ แต่งตัว แล้วลงไปชั้นล่างทันที
“น้องอยู่ในครัวแน่ะเกียร์ ไปดูหน่อยสิว่าท่าทางทำขนมเป็ยังไง พอจะเปิดร้านได้หรือเปล่า เดี๋ยวแม่กับทุกคนจะดูหนัง ระหว่างรอชิม”
แม่เขาเองก็ช่างชอบเปิดโอกาสให้ได้ใกล้ชิดกับสาวสวยไม่น้อย ส่วนเขาก็ไม่อยากขัด เพราะใจนั้นก็อยากเข้าใกล้อยู่เช่นกัน เลยรีบเดินเข้าครัวอันกว้างขวาง สะอาดสะอ้าน และพร้อมสำหรับประกอบอาหารรับแขกเป็ร้อย
+++++
E-Book พร้อมโหลดแล้วค่ะ
****** ขออนุญาตแจ้งอีกทีนะคะ ว่านิยายทุกเื่จะลงให้อ่านได้ราว 70% เท่านั้นค่ะ ต้องขอโทษด้วยนะคะถ้าทำให้ค้างคา แต่กันเกราเชื่อว่านักอ่านที่น่ารักทุกท่านจะเป็กำลังใจต่อให้ด้วยการตามหาหนังสือมาไว้ในอยู่แล้วค่ะ ******
ยิ้มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
และหนึ่งคอมเม้นต์ของท่าน คือหนึ่งแรกผลักดันและกำลังใจของคนเขียนนะคะ แต่ก็ยินดีต้อนรับและขอบคุณนักอ่านเงาทุกท่านด้วยค่ะ
รู้งี้แล้วอย่าลืมเม้นท์ให้เค๊าหลังอ่านด้วยนะตะเอง
เข้าไปทักทาย พูดคุย หรือติชมผลงานได้
ตามเพจด้านล่างนี้เลยนะคะ
ยินดีต้อนรับทุกๆ ท่านค่ะ และยินดีรับฟังทุกความคิดเห็นค่ะ
สงวนลิขสิทธิ์ตามกฎหมาย
สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. ๒๕๓๗
ห้ามหยิบยก คัดลอก หรือดัดแปลงส่วนใดส่วนหนึ่งของหนังสือเล่มนี้ รวมทั้งถ่ายทอด ถ่ายเอกสาร สแกน ในรูปแบบใดๆ ทั้งสิ้น เว้นเสียแต่จะได้รับอนุญาตจากผู้ประพันธ์เป็ลายลักษณ์อักษร ยกเว้นเพื่อการประชาสัมพันธ์อันเป็ประโยชน์แก่หนังสือเล่มนี้เท่านั้น
ใต้ร่มสกุณี [Shadiness]กันเกราwww.mebmarket.com“ปล่อยฉันลงนะ ออกไปจากห้องฉัน!!! ออกไปให้ห่างจากตัวฉันนะ ฉันเกลียดคุณ!!! คนหลอกลวง!!! ได้ยินมั้ยว่าฉันเกลียดคุณ!!!”
26K
![ชู่ว์... พระชายา ท่านซ่อนสิ่งใดไว้บนคาน! [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1777286372_23604429.webp)
