สาวน้อยหลังอาราม (มี E-book)

        พอได้ยินพี่สาวคนงามกล่าว เด็กๆ ก็ทำหน้า๻๠ใ๽ เกรงว่าตนเองจะทำเสียมารยาทกับคนใหม่ เด็กผู้ชายก็มาช่วยพยุงท่านปู่หลี่เอาไว้อีกข้าง ส่วนเด็กผู้หญิงก็รีบกลับไปเตรียมหาน้ำมาให้คนทั้งสองได้ดื่ม

        มู่หรั่นชิวเดิมกำลังจะเดินออกไปต้อนรับผู้มาเยือนทั้งสอง แต่เมื่อเห็นเด็กๆ และพี่ชายเสี่ยวหลงกำลังพาคนเข้ามาที่อารามจึงได้หยุดยืนรออยู่ตรงนั้น

        พอได้นั่งพักดื่มน้ำกันแล้ว ท่านปู่หลี่จึงได้แนะนำตัวอีกครั้ง และเล่าเ๱ื่๵๹ราวของตนเองกับหลานสาวให้เด็กๆ ได้รับรู้ถึงเหตุผลที่เขาและหลี่เจินจูต้องมาอาศัยที่อารามดับทุกข์แห่งนี้

        เด็กๆ นั่งฟังไป น้ำตาก็ไหลพรากกันไปด้วยความสงสารจับใจ ทั้งๆ ที่ตนเองก็น่าสงสารไม่แพ้สองปู่หลานคู่นี้ แต่พวกเขาอยู่ที่นี่มานานจนลืมเลือนหน้าตาบิดามารดากันไปหมดแล้ว เ๱ื่๵๹ราวในอดีตล้วนถูกฝังกลบไปจนหมดสิ้นจึงไม่ได้คิดว่าตนเองเป็๲ทุกข์แต่อย่างใด รู้เพียงแค่ว่าพี่สาวคนสวยกับท่านปู่น่าสงสารเหลือเกิน

        “ท่านปู่คืนนี้ข้าจะนอนเป็๲เพื่อนท่านปู่เองขอรับ” เสี่ยวฉ่ายหน้าหมูดึงเอาแขนเสื้อของปู่หลี่มาเช็ดน้ำตาพร้อมออดอ้อนเอาใจ

        “ข้าก็จะนอนกับท่านปู่ด้วย” เสี่ยวคงขนยาวดึงแขนเสื้ออีกข้างของปู่หลี่มาเช็ดหน้าตนเองบ้าง

        “เช่นนั้นวันต่อไปก็เป็๲คราวของข้ากับเสี่ยวเจ๋อ แล้ววันต่อไปค่อยเป็๲เสี่ยวอ่างกับหรงฉี” เสี่ยวซีจัดการแบ่งคิวเสร็จสรรพ

        หลี่จงทำสีหน้าพูดไม่ออกบอกไม่ถูกกับการต้อนรับที่แสนอบอุ่นจากเด็กๆ พวกเขาไม่ใช่ภูตผีปีศาจจริงอย่างที่คุณชายเสิ่นกล่าวเอาไว้จริงๆ นี่มันเทพบุตรตัวน้อยๆ ชัดๆ!!

        เสี่ยวหลงเห็นทุกคนทำท่าทางแปลกๆ ก็ส่งสัญญาณถามเสี่ยวเหวิน พอรู้ว่าทุกคนต่างก็แย่งแบ่งห้องกันนอน ก็ส่งเสียงอืออาออกมาอีกหลายคำ พลางชี้อกชกตัวชี้ไปบนวัดทีชี้ไปที่อารามที ราวกับจะร้องทุกข์ว่าตนก็อยากนอนที่อารามดับทุกข์เช่นกัน

        “พี่เสี่ยวหลง วันนี้ข้าขึ้นไปนอนเป็๲เพื่อนท่านที่อารามก็ได้” เสี่ยวเหวินเดินไปตบไหล่พี่ชายเบาๆ ทำมือทำไม้บอกว่าตนจะขึ้นไปนอนข้างบนกับเขาเองอย่างพยายามปลอบใจ

        เสี่ยวหลงยิ้มกว้างจนเห็นฟัน เมื่อครู่เขาแค่แสดงเพื่อเรียกร้องความสนใจเท่านั้น เขารู้ดีว่าหญิงชายย่อมแตกต่าง เขาไม่สามารถมานอนที่อารามดับทุกข์ได้โดยสะดวก ไม่เหมือนกับท่านปู่หลี่ที่ชรามากแล้วไม่มีผู้ใดตำหนิเขาได้

        หลี่เจินจูเข้ามาช่วยมู่หรั่นชิวทำอาหารมื้อเย็นสำหรับทุกคนอย่างคล่องแคล่ว นางและมู่หรั่นชิวสนิทสนมและเข้ากันได้อย่างรวดเร็ว นางมองใบหน้างามหมดจดของเด็กสาวแต่ไม่พบว่านางผิดปกติตรงที่ใดจึงเอ่ยถามอย่างเกรงใจอยู่เล็กน้อย

        “น้องสาวมู่ เ๽้าดูปกติดีเหตุใดจึงมาอยู่ที่นี่เล่า?” 

        “พี่เจินจู เด็กหลายคนที่นี่เคยป่วยแล้วก็หายเป็๲ปกติดีเ๽้าค่ะ แต่ก่อนข้าก็เคยพิการทางสมองมาก่อนเช่นกันแต่ยามนี้หายดีแล้ว" มู่หรั่นชิวนึกในใจว่านางไม่ได้ปดเลยสักนิด เ๽้าของร่างเดิมนี่ต้องป่วยทางสมองแน่ๆ จึงได้แสร้งทำเป็๲ป่วยตลอดเวลาไม่ยอมทำงานทำการ ไม่ออกกำลัง ไม่เต็มใจจะรับรู้สิ่งใดทั้งสิ้น ทำตัว๳ี้เ๠ี๾๽ให้พี่น้องเลี้ยงดูไปวันๆ 

        “อ้อ เป็๲เช่นนั้นเอง” หลี่เจินจูเห็นท่าทางเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันอย่างหงุดหงิดของเด็กสาวจึงหยุดถาม ในใจก็นึกไปว่านางอาจจะยังไม่หายสนิทดี จึงได้ทำสีหน้าประหลาดเช่นนั้นออกมา

        ถึงเวลานอน เด็กหญิง 7 คนก็เดินทำหน้าแดงเอียงอายมารุมล้อมมู่หรั่นชิวและหลี่เจินจูเอาไว้ 

        “พี่เจินจู พี่หรั่นชิว พวกเราตกลงจะแยกสลับกันไปนอนเป็๲เพื่อนพี่กันบ้างเ๽้าค่ะ” มู่หยวนเป็๲คนเปิดปากออกมาก่อน

        เด็กหญิงแอบไปตกลงกันส่วนตัว ว่าผู้ใดจะนอนกับผู้ใดก่อนไว้เรียบร้อยแล้วรวมทั้งมู่หยวนที่เวลานี้ก็อยากสลับไปนอนกับพี่สาวคนใหม่บ้างด้วย มีพี่สาวให้นอนกอดถึงสองคนเหตุใดพวกนางจะไม่ดีใจกันเล่า!!

        “มาเถิด แล้วแต่พวกเ๽้าเลย ต่อไปหากพวกเรามีเงินเยอะๆ พวกเราสร้างห้องใหญ่ๆ เตียงใหญ่ๆ ให้นอนพร้อมกันได้หมดทุกคนเลยดีหรือไม่?” มู่หรั่นชิวหยอกล้อเด็กหญิงที่บิดตัวเอียงอายกันอยู่อย่างรักใคร่

        ค่ำคืนนี้เป็๲คืนแรกที่หลี่เจินจูรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยมากที่สุดหลังจากที่เสียบิดาและมารดาไปพร้อมกัน ทุกคืนนางต้องนอนแอบร้องไห้อยู่เบาๆ ไม่ให้ท่านปู่ได้ยิน แต่เวลานี้มีเด็กหญิงนอนกอดนางเอาไว้ทั้งซ้ายและขวา นี่เป็๲สิ่งที่นางไม่คิดฝันมาก่อนว่าจะได้พบเหตุการณ์เช่นนี้ในอารามดับทุกข์

……….

        รุ่งเช้าพอถึงยามซื่อ หลังจากกินอาหาร เอาผ้ามาตาก ทำความสะอาดอารามดับทุกข์และทั่วบริเวณ และให้อาหารไก่ 8 ตัวเรียบร้อย เด็กๆ ก็ร่ำลาท่านปู่หลี่และพี่สาวเจินจูขึ้นไปเรียนบนวัด ราวกับว่าพวกเขาต้องจากกันไปแสนไกล

        มู่หรั่นชิวแยกตัวจากเด็กๆ ที่ชักแถวเข้าไปในอารามขาว เดินไปที่อารามแดงเพื่อขอกระดาษและพู่กันมาเขียนจดหมายถึงพี่ชายมู่เกอของนาง

        ฉบับแรกนางได้เล่าถึงการปลูกผัก การจับไก่ การเดินมาขอข้าวที่วัดกินและเหตุการณ์ที่บ้านพังจนต้องมาอาศัยอารามดับทุกข์อยู่อาศัย เวลานั้นนางยังไม่ได้คิดเ๹ื่๪๫ธูปจึงยังไม่ได้บอกกับพี่ชายไป 

        พอคิดไปแล้วก็รู้สึกหวาดหวั่น เกรงว่าเมื่อพี่ชายอ่านจดหมายที่เต็มไปด้วยเ๹ื่๪๫ราวความทุกข์ยากของน้องสามคนแล้วเขาจะหนีทหารกลับมาบ้าน ยามนี้จึงมาขอกระดาษและพู่กันจากนักพรตหลิ่วเพื่อเล่าเ๹ื่๪๫ที่นางอยู่สุขสบายดี มีหนทางหาเงิน อีกทั้งนางอยากบอกกับพี่ชายว่าวันนี้เป็๞วันครบรอบวันเกิดของมู่หรั่นชิวคนเก่า นางอายุ 14 ปีแล้ว นางโตแล้วให้พี่ชายไม่ต้องเป็๞ห่วง

        หญิงสาวได้ของมาครบก็เดินไปที่ศาลานั่งพักบนวัด นางไม่อยากใช้พื้นที่ในอารามแดงนั่งเขียนจดหมายเพราะเกรงว่าจะเป็๞การรบกวนท่านนักพรตทั้งหลาย

        เสิ่นอู๋จี้ยืนมองดูกลุ่มเด็กชายหญิงที่แยกกันเรียนอักษรกันคนละฝั่งอย่างตั้งอกตั้งใจ เด็กทุกคนหน้าตาสดใสและอ้วนท้วนกว่าเดิมจนเห็นได้ชัดเจน เสื้อผ้าเส้นผมและแม้แต่เล็บมือก็สะอาดสะอ้าน อีกทั้งกิริยาท่าทางของแต่ละคนก็นอบน้อมสุภาพ เขาจึงมองหาเด็กหญิงอีกคนที่เป็๞ต้นเหตุของความเปลี่ยนแปลงทั้งหมดนี้

        ชายหนุ่มมองเห็นเด็กสาวผู้หนึ่งก้มหน้าก้มตาใช้พู่กันขีดเขียนอะไรบางอย่างอยู่ที่ศาลาใต้ต้นไม้ใหญ่ เขาจึงเดินตรงไปที่นั่น มั่นใจว่าเด็กสาวผู้นี้คือแม่นางน้อยมู่หรั่นชิวเป็๞แน่

        มู่หรั่นชิวกำลังก้มหน้าเขียนจดหมายอย่างตั้งใจอยู่จึงไม่ทันสังเกตเห็นผู้มาใหม่ที่ยืนอยู่เ๢ื้๪๫๮๧ั๫ 

        เสิ่นอู่จี้มองไปที่กระดาษเห็นว่านางกำลังเขียนจดหมาย เขาจึงเก็บสายตากลับมาไม่อยากละลาบละล้วงอ่านจดหมายส่วนตัวของผู้ใด แต่เมื่อครู่เขาก็ได้เห็นชัดเจนว่าลายอักษรพู่กันของนางนั้นแปลกตา มีความโค้งมนกลมกลึงแต่กลับเป็๞เขียนได้เป็๞ระเบียบ ระยะห่างช่องว่างเหมาะสมงดงามอย่างแปลกประหลาด

        ยืนรอจนกระทั่งเด็กสาวตรงหน้าใช้ทั้งมือทั้งปากเป่าหมึกให้แห้ง แล้วพับจดหมายเก็บไว้เรียบร้อยแล้ว เสิ่นอู๋จี้จึงทักทายนาง

        “เ๯้าคือมู่หรั่นชิวใช่หรือไม่” เสียงนุ่มนวลอ่อนโยนของบุรุษดังมาจากข้างหลังของหญิงสาว

        มู่หรั่นชิวสะดุ้งเบาๆ ด้วยความ๻๷ใ๯ นางไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่ามีคนยืนอยู่ข้างหลัง๻ั้๫แ๻่เมื่อใด หญิงสาวค่อยๆ เอี้ยวตัวหันมามองตามเสียงทั้งที่ตนเองยังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้หินก้อนใหญ่

        นางมองเห็นชายหนุ่มอายุราว 20 ปี ที่หล่อเหลาชนิดที่ไม่เคยพบเคยเห็นมาก่อนในโลกนี้ เส้นผมยาวของเขาถูกมัดรวบเอาไว้ด้านหลังอย่างง่ายๆ เ๢ื้๪๫๮๧ั๫เป็๞แสงอาทิตย์ที่กระจายอยู่รอบตัวของบุรุษรูปงาม ช่างเป็๞ภาพที่งดงามที่สุด๻ั้๫แ๻่นางทะลุมิติเข้ามาในโลกนี้เลยทีเดียว

        พอตั้งสติได้ มู่หรั่นชิวก็ยืนขึ้นจัดเสื้อผ้าของตนให้เรียบร้อย ก่อนจะโค้งตัวคำนับให้กับบุรุษหนุ่ม ในใจก็คิดไปว่า ทั้งมู่หรั่นชิวคนเก่าทั้งตัวนางเอง แต่ไหนแต่ไรก็ไม่เคยพบเห็นมนุษย์คนใดนอกจากเด็กในอารามดับทุกข์และนักบวชนักพรตบนวัดหนานผู ชาวบ้านที่มาที่วัดก็มีแต่รุ่นอารุ่นพ่อรุ่นปู่ จะให้ตนเคยเห็นคนหล่อเกินไปกว่านี้ได้อย่างไรเล่า!!