ตอนที่4
อยากรู้แต่ไม่อยากถาม
ตาลกับิเริ่มรู้ตัวว่ากำลังถูกกรและอรจ้องมองอยู่จึงขยับเก้าอี้ออกห่างกันอีกหน่อยกรเริ่มถามเื่ของทั้งคู่เพื่อไม่ให้พวกเธอรู้สึกอึดอัด
กร : คบกันั้แ่สมัยเรียนเลยเหรอ?
ทั้งคู่รีบออกตัวปฏิเสธกันพัลวัน
ตาล : ไม่ได้คบกันนะคะ เป็เพื่อนกันเฉยๆ แค่สนิทกันมากเท่านั้นเอง
ิ : ใช่ค่ะ คือแบบเราไม่มีใครคบ เลยคบกันแค่สองคนน่ะค่ะ
กร : ผมก็หมายถึงคบเป็เพื่อนกันแหละครับ ทำไมถึงคิดว่าหมายถึงแฟนล่ะครับ
อรนั่งขำเพราะรู้ว่ากรกำลังแกล้งเด็กอยู่เขาแกล้งพูดกำกวมเพื่อดูท่าทีของทั้งคู่ และพวกเธอก็ติดกับเขาเข้าเต็มๆตาลกับิได้แต่นั่งนิ่งเพราะเหมือนเผลอปล่อยไก่ตัวใหญ่ออกไป อรสงสารเลยรีบตัดบท
อร : ดื่มมั้ย?
ตาลกับิพยักหน้าตอบรับ “ค่ะ”
อร : คุณกรคงไม่ดื่มสินะคะ เพราะต้องขับรถกลับ หรืออยากให้ฉันขับแทนคะ
กร : ไม่แหละครับ เดี๋ยวคงต้องไปส่งเพื่อนตาลด้วย ไม่ดื่มดีกว่า
ตาลคิดในใจว่า
“อีกแล้วงั้นเหรอรู้ได้ยังไงว่าฉันจะขอให้คุณไปส่งเพื่อนฉันด้วย”
เธอเผลอประทับใจกรไปอีกขั้นหนึ่งซึ่งแท้ที่จริงแล้วโดยทั่วไป มันเป็เื่ง่ายที่จะเดาได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นแต่ตาลกลับไม่รู้เื่พวกนั้นและคิดไปเองว่ากร เข้าใจความคิดของเธอ
ทั้งคู่ดื่มยังไม่หมดแก้วก็เริ่มนั่งนิ่งอรเห็นตาลกับินั่งหน้าแดงก็รู้ได้ทันทีว่าพวกเธอคออ่อนพอทานอาหารหมดจึงเรียกให้พนักงานคิดเงินทันที ตาลลุกขึ้นและมองไปที่อร
ตาล : ขอบคุณมากนะคะที่ดูแลตาลเป็อย่างดีตลอดอาทิตย์ที่ผ่านมาขอให้คุณอรมีความสุขกับงานที่ใหม่ค่ะ
อรกับกรนั่งขำที่ตาลเมาแล้วรั่ว แต่ิกลับมองตาลด้วยความประทับใจที่กล้าแสดงความรู้สึกออกมาิจึงได้ลุกขึ้นบ้าง
ิ : ขอบคุณคุณกรและคุณอรมากค่ะ ที่ช่วยดูแลเพื่อนรักของิ คุณกรคะหลังจากนี้ช่วยสัญญาได้ไหมคะว่าจะดูแลตาลเป็อย่างดี
กรใเล็กน้อยที่จู่ๆิก็ลุกขึ้นและพูดจาจริงจังกับเขาเขาจึงลุกขึ้นและทำตามเด็กทั้งสองคน
กร : ผมจะดูแลตาลเป็อย่างดี สัญญาครับ
อรนั่งขำจนน้ำตาเล็ดที่กรทำท่าล้อเลียนเด็กพวกนั้นกรนั่งลงและหันไปยิ้มให้อรที่กำลังนั่งขำ ทั้งตาลและิที่กำลังเมาจากเหล้าแค่ครึ่งแก้วก็งงที่พี่ทั้งสองคนนั่งขำพวกเธอหันไปมองหน้ากันและเริ่มยกแก้วขึ้นชนกันอีกครั้ง
หลังจากที่กรจ่ายเงินค่าอาหารเสร็จก็เดินไปส่งอรที่รถ แฟนของเธอมารับและรออยู่ที่ลานจอดรถ เสร็จแล้วทั้งหมดก็พากันไปที่รถของกรตาลกับิเดินเซไปเซมาตลอดทาง ทั้งคู่ต่างพยุงกันและกันเดินกรที่เดินนำหน้าไปต้องหันมามองอยู่เรื่อยๆเพราะกลัวว่าพวกเธอจะล้มกรให้ิกับตาลนั่งด้วยกันที่หลังรถ
กร : คออ่อนก็น่าจะบอกกันนะ ผมจะได้ไม่ชวนดื่ม
ิ : ไม่ได้คออ่อนนะพี่ อีกแก้วก็ยังไหว
กร : พี่งั้นเหรอ? (หัวเราะ) ครับ ไม่อ่อนก็ไม่อ่อนครับ
แล้วตาลก็ขยับขึ้นมาด้านหน้าเล็กน้อยเอามือมาจับที่ไหล่กร
“พี่กรคะ ไปส่งเพื่อนตาลด้วยนะคะนี่ค่ะ (ยื่นโทรศัพท์ให้) ตาลตั้ง GPS ไว้ให้แล้วค่ะ ขับตามได้เลย”
สายตาของตาลที่มองมานั้นใบหน้าและชุดที่ดูเซ็กซี่ในยามเมา มันช่างดูยั่วยวนชวนให้หลงยิ่งนัก แต่ว่า..มันจะเป็ไปได้งั้นเหรอที่เธอจะสนใจผู้ชายกรคิดเช่นนั้นและแอบเสียดาย
ออกรถไปได้สักพักทั้งคู่ก็ได้แต่นั่งเงียบไม่พูดไม่คุยกันกรเหลือบมองผ่านกระจกหลังก็เห็นว่าทั้งคู่กำลังจับมือกันอยู่ จนถึงบ้านิตอน 4ทุ่มกว่า ตาลเดินลงไปส่งิที่หน้าบ้านกรลดกระจกลงดูว่าทั้งคู่ลงไปอย่างปลอดภัยมั้ยพอร่ำลากันเสร็จิก็เปิดประตูเข้าบ้าน “เดี๋ยวิ”ตาลเดินเข้าไปหาอีกครั้งและจับมือเธอไว้
ตาล : ิเราเป็เพื่อนรักกันใช่มั้ย?
ิ : ใช่สิ เราเป็เพื่อนรักกัน (ยิ้ม)
ตาล : แล้วิรักตาลมั้ย?
ิ : ก็ต้องรักสิ รักมากเลยแหละ
ทั้งคู่ยิ้มและส่งสายตาชวนฝันให้กันกรจึงรีบปิดกระจกขึ้นตามมารยาท เพราะไม่อยากให้เหมือนไปแอบฟังพวกเธอทั้งที่จริงเขาก็ได้ยินทั้งหมดนั่นแล้ว
ตาลกลับมาและนั่งข้างหน้ากับกรพร้อมกับยิ้มเล็กยิ้มน้อยกับคำตอบที่ได้กรรู้สึกได้ทันทีว่าเธอดูอารมณ์ดีและมีความสุขอย่างมากยิ่งมองก็ยิ่งทำให้เขารู้สึกหลงเธอมากขึ้นไปอีกจิตใจเริ่มไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเวลาที่เธอหันมายิ้มให้
ด้านิหลังจากอาบน้ำเสร็จก็เริ่มสร่างเมา เธอเริ่มทบทวนสิ่งที่ตาลถาม “ิรักตาลมั้ย”นั่นหมายถึงรักแบบไหน และก็นึกถึงสิ่งที่ตัวเองตอบออกไป “รักสิ รักมากเลยแหละ”มันทำให้เธอรู้สึกอายจนแทบมุดดินหนี ทั้งเอาหมอนมาปิดหน้าและดิ้นไปมาอยู่บนเตียงส่วนตาลก็ได้แต่นั่งมองพระจันทร์และคิดแต่คำนั้น
“รักที่เธอพูดนั้นหมายถึงรักแบบเดียวกับฉันรึเปล่า”
นั่นก็เป็อีกคำถามหนึ่งที่ตาลอยากรู้แต่ก็ไม่อยากถาม เพราะกลัวว่าคำตอบนั้น มันอาจทำให้เธอเสียใจ
พอถึงวันจันทร์ทั้งคู่ก็กลับคืนสู่ความจริงอีกครั้ง ต้องตั้งหน้าตั้งตาทำงานบางวันก็ได้โทรคุยกัน บางวันก็ได้แค่ส่งข้อความหากัน ิที่เพิ่งจะเริ่มงานได้แค่ไม่กี่วันก็ต้องพยายามเรียนรู้งานให้ไวที่สุดเธอรู้สึกประทับใจในตัวของเหนือนักศึกษาฝึกงานคนนั้นเขาเรียนรู้ได้ไวและทำงานได้คล่องกว่าเธอมาก แถมยังมนุษยสัมพันธ์ดีมาแป๊บเดียวก็มีเพื่อนมากมาย
เก๋ (พนักงานฝ่ายช่าง) : เหนือกินข้าวกัน
เหนือ : ครับ เดี๋ยวไปครับ (หันไปทางิที่กำลังจะหยิบห่อข้าวออกมา)พี่ิไปกินข้าวด้วยกันเถอะ จะห่อมาทำไมเนี้ย เขามีข้าวฟรีให้กิน
แล้วเหนือก็ไม่สนใจคำปฏิเสธิเขาดึงแขนิและลากเธอให้ไปโรงอาหารด้วยกันินั่งตัวเกร็งอยู่ในกลุ่มผู้ชายทั้ง 5 คนและรีบตั้งหน้าตั้งตากินก๋วยเตี๋ยวที่สั่งมา
เก๋ : เป็ไงบ้างิ โดนเจ๊ดุบ้างรึยัง
ิ : ก็ไม่มีนะคะ พี่จุ๋มก็โอเคนะคะ ใจดี
เก๋ : ที่นี่ส่วนใหญ่ก็ต่างคนต่างอยู่แหละนะก็มีคนที่จับกลุ่มกันบ้างอาจจะเข้าหายากหน่อย แต่ไม่ต้องกังวลนะทุกคนก็ยินดีเป็เพื่อนและให้ความช่วยเหลือได้หมด มีอะไรก็บอกไอ้เหนือมันไอ้นี่มันแก่แดด
เหนือ : อะไรพี่ ผมออกจะเรียบร้อย
หลังจากนั้นพวกเขาก็เริ่มนินทาเหนือให้ฟังิฟังแล้วก็ขำไปด้วย เธอคิดว่าผู้ชายก็ไม่ได้หยาบคายและชอบแกล้งทุกคนจากนั้นิก็ถูกลากไปด้านนอกโรงงานที่มีตลาดและของขายเพียบเหนือสนุกกับการซื้อของกินมากกว่าิที่เป็ผู้หญิงเสียอีก
ิ : เหนือจะกินหมดเหรอ ซื้อเยอะขนาดนี้
เหนือ : ซื้อฝากเจ๊จุ๋มหน่อยอ่ะ เหมือนยังเช็คสต๊อกอยู่เลยมั้ง
ิคิดว่าั้แ่มาที่นี่เหนือก็ซื้อขนมมาให้เธอกินบ่อยๆ ไม่ใช่แค่เธอแต่เป็คนอื่นๆด้วยเช่นกันเธอจึงเริ่มเอ็นดูเขาเพราะดูเป็เด็กดีมีน้ำใจ คอยดูแลและช่วยเหลือเธอเสมอ
พอถึงวันศุกร์ิทำงานค้างไว้เยอะเลยทำให้ต้องมาทำงานต่อวันเสาร์เธอโทรบอกตาลว่าคงไม่ได้กลับเพราะมีงานค้างอยู่ ตาลเสียดายนิดหน่อยแต่ก็เข้าใจเพราะการทำงานมักจะเกิดเื่แบบนี้ขึ้นเสมอๆแต่ว่าเสาร์ถัดไปก็เหมือนเดิม ิที่ยังไม่คล่อง ไม่สามารถเคลียร์สต๊อกได้ทันในวันศุกร์ทำให้ต้องทำงานต่อในวันเสาร์ตาลเริ่มร้อนใจ เพราะั้แ่วันนั้น ก็ยังไม่ได้เจอกันอีกเลยิโทรบอกตาล่บ่ายๆว่าจะไม่ได้กลับ บ่ายวันนั้นตาลจึงดูเหม่อๆและหน้าเบื่อตลอดเวลาทำงานจนกรเห็น
กร : มีอะไรรึเปล่า เห็นทำหน้ามุ้ยมาสักพักแล้ว
ตาล : ิล่ะสิ ติดงานไม่ยอมกลับเลย นัดว่าจะไปดูหนังกันเลื่อนมาสองรอบแล้วเนี้ย
กร : ให้ผมไปดูเป็เพื่อนมั้ยล่ะ (หัวเราะ)
ตาลทำหน้ามุ้ยหนักกว่าเดิมเพราะไม่ชอบใจที่กรแซว เธอกำลังกลุ้มใจและไม่รู้จะทำยังไงกับสถานการณ์นี้
กร : ิทำงานที่ไหนล่ะ จังหวัดอะไร?
ตาล : ชลบุรีค่ะ
กร : อยากไปหารึเปล่าล่ะ ผมจะพาไป
ตาล : เอ๊ะ! คุณกรจะไปส่งเหรอคะ ทำไมล่ะคะ
กร :เผื่อว่าบางทีความดีมันจะคืนสนองให้คนที่ผมชอบเขาหันมามองผมบ้าง.....ประมาณนั้นล่ะมั้ง
ตาล : แหม อย่างคุณกรจะมีคนที่ไม่หันมามองด้วยเหรอคะ
กร : คุณก็เป็หนึ่งในนั้นไม่ใช่เหรอ
ตาลอึ้งไปสักครู่เพราะรู้สึกเหมือนถูกจีบ กรได้แต่ยิ้มมุมปากและเดินกลับเข้าห้องไปเธอไม่รู้ว่ากรพูดจริงแค่ไหนที่ว่าจะไปส่ง แต่ถึงจะเกรงใจมากแต่เธอก็อยากให้กรพาไปหาิมากๆเช่นกัน
524
