" พวกนายบ้าหรือเปล่า อยากไปหาเื่มันเอง ตัวเองสู้ไม่ได้ก็คิดจะมาโทษคนอื่นที่ไม่ยอมช่วย ปัญญาอ่อน ถ้าพี่เขาไม่เข้ามาสู่พวกนายก็คงตายเหมือนกัน ไม่รู้จักเจียมตัว"
ภูมิมองไปยังชั้น2ของห้างตรงจุดที่เป็หน้าต่างเล็กๆ ทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าได้มีหญิงสาวในชุดนักศึกษาได้กล่าวกับพวกนักเลง
พวกนักเลงได้แต่กำหมัดแน่พร้อมกับกัดฟันจนกามจนแน่นแต่พวกมันก็ไม่ได้พูดตอบโต้กลับไป เนื่องจากมันเป็เื่จริง พวกเขาได้แต่ก้มหน้าเดินจากไปทันทีเมื่อเห็นว่าทำอะไรไม่ได้
ภูมิเมื่อเห็นหญิงสาวช่วยพูดแทนเขาก็ได้โค้งตัวขอบคุณ จากนั้นภูมิก็หันหลังให้เธอแล้วก้าวเดินเพื่อจะจากไป แต่เสียงร้องะโให้หยุดรอก่อนก็ได้ดังขึ้น สิ้นเสียงร้องบอกไม่นานหญิงสาวร่างเพรียวบางก็ได้วิ่งมายืนหอบหายใจอยู่ข้างหลังจนภูมิต้องหันกลับไปมอง
"ขอบคุณค่ะพี่ หนูชื่อนุช ถ้าไม่ได้พี่ช่วยจัดการเ้าหมาป่านั้นหนูคงไม่ได้ออกจากห้างนี้แน่ๆ "
นุชทั้งพูดทั้งหอบหายใจติดๆ ขัดๆ แต่ภูมิก็พอจะจับใจความได้อยู่
"พี่ชื่อภูมิ ไม่เป็ไรครับและขอบคุณที่พูดแทนพี่ "
ภูมิกล่าวตอบหญิงสาวในชุดนักศึกษา จากนั้นนุชก็ได้พูดต่อด้วยเสียงเจื้อยแจ้ว
"แล้วพี่จะไปไหนต่อหรอค่ะหนูขอติดไปด้วยได้ไหม"
เธอกล่าวถามด้วยน้ำเสียงอ่อยๆ และมีความเศร้าเจืออยู่ในน้ำเสียงภูมิที่มองเห็นดวงตาที่เศร้าสร้อยผสมกันขอบตาของน้องแดงระเรื่อเหมือนพึ่งผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก
"ตอนนี้พี่ว่าจะไปหาซื้อของข้างในก่อนนะหลังจากนั้นก็น่าจะว่างจะไปแล้วทำไมหรอ "
" พี่ คือหนูอยากจะเก่งแบบพี่นะคะ พี่พอจะสอนหนูได้ไหม หนูอยากจะป้องกันตัวเองได้บ้าง"
ภูมิหยักหน้าตอบรับ
จากนั้นพวกเขาทั้งสองก็ได้กลับเข้าไปในห้างแต่ทว่าพวกเขาไม่ได้ซื้อเหมือนจะเป็การขโมยมาใช้ซะอย่างนั้นแต่กลับไม่มีใคร มาให้ความสนใจพวกเขาเลยเพราะพวกเขาเริ่มหนีไปจากข้างในกันหมดแล้ว เมื่อได้ของจนครบแล้วภูมิก็ได้เก็บมันใส่ช่องเก็บของ นั้นทำให้เด็กสาวสอบถามเขาไม่หยุดด้วยความอยากรู้อยากเห็นของเธอ
จากนั้นหญิงสาวก็ได้พาเขาไปขึ้นรถของเธอที่จอดอยู่ในชั้นใต้ดินของห่างในขณะที่กำลังเดินก็ได้มีรถหลายคันวิ่งผ่านและพวกเขาก็ขอบคุณภูมิที่ช่วยพวกเขาเอาไว้ ก่อนที่ทั้งสองจะเดินมาถึงรถของนุชที่จอดอยู่ ทั้งสองได้ขึ้นไปบนรถ นุชได้สตาร์ทรถเพื่อที่จะขับออกไปจากชั้นนี้ หลังจากนั้นภูมิและนุชก็ได้วิ่งตรงไปหาดันเจี้ยนสีดำ ซึ่งนุชพอจะมีข้อมูลอยู่แล้วภูมิได้พานุชเข้าไปในทันที
"สวยจังพี่"
นุชเปรยขึ้นมาเมื่อได้เห็นภาพตรงหน้าซึ่งมันเป็น้ำตกขนาดใหญ่ที่เหมือนไหลลงมาจากท้องฟ้า สายน้ำสีฟ้าสดใสระยิบระยับมีปลาหลากสีแหวกว่ายใน ลำธารที่ยาวเกือบๆ สามเมตรที่ด้านซ้ายของพวกเขา ต้นไม้รอบๆ สูงใหญ่มีแสงแดดรำไรลอดผ่าน อยู่ล้อมรอบเสียงนกร้องขับขานให้ได้ยินเป็ระยะๆ พร้อมกับอากาศที่เย็นสบาย เมื่อได้เห็นบรรยากาศเธอที่หน้าซีดถึงกับลืมว่าตัวเองกำลังาเ็เลยทีเดียว
"แต่ก็อันตรายมากด้วยเช่นกัน "
ภูมิกล่าวขึ้นเบาๆ ที่ได้ยินเพียงแค่สองคนและเป็การเตือนสติของนุชอีกด้วย จากนั้นภูมิก็ได้พานุชเดินหามอนเตอร์บริเวณใกล้ๆและทันใดก็มีเสียงดังขึ้นในหัวของเธอ เธอร้องออกมาเบาๆ ด้วยความใและมือทั้งสองยกขึ้นมาปิดปากด้วยความเคยชิน
เธอจ้องมองอยู่สักพักกำลังจะถามภูมิว่ามันคืออะไรแม้ว่าภูมิจะเคยบอกเล่าให้เธอฟังมาบ้างแล้ว ภูมิได้บอกให้เธอเปิดใช้งานซิงโครไนซ์ดู
ทันใดนั้นร่างกายของเธอก็เริ่มมีการเปลี่ยนแปลงกลายเป็ขนสีน้ำตาลอ่อนๆ เส้นๆ สั้น มีสีขาวเป็วงกลมเล็กอยู่ทั่วทั้งแขนและนิ้วมือทั้ง5กลายเป็กีบเท้าสีดำ ร่างกายปกคลุมไปด้วยขน และมีเขากวางปรากฏขึ้นบนหัว
ภูมิเมื่อเห็นการเปลี่ยนแปลงของนุชเขาก็เหมือนว่าจะถูกใจอยู่ไม่น้อยก่อนที่เขาจะได้อธิบายรายละเอียดต่างๆ ที่เขารับรู้ให้แก่นุชได้ฟังเพิ่มเติม
พวกเขาเดินไปได้ไม่ไกลก็ได้พบเจอเข้ากับกวางฝูงหนึ่งที่ที่มีขนาดตัวที่ใหญ่กว่าปกตินิดหน่อยที่มีขนสีขาวทั้งตัวพวกมันมีเลเวลั้แ่1-5ซึ่งเป็สิ่งที่พวกเขา้าพอดี ภูมิเขาโจมตีพวกมันก่อนแต่เขาก็ไม่ได้ฆ่าพวกทันเขาทำเพียงให้มันต่อสู้ไม่ได้เท่านั้นจากนั้นก็ได้ให้นุชฆ่ามันทีละตัว
เมื่อเธอได้เจอสถานการณ์จริงๆ เธอกลับพบว่ามันไม่ง่ายเลยที่จะทำใจให้ฆ่ามันได้ เธอมีความสงสารพวกมันและไม่กล้าที่จะฆ่า
"คิดว่ามันเห็นยุงสิ ที่เราตบตอนมันบินกวนใจเรานะ"
เขาจึงได้ใช้คำพูดที่เหมือนที่เธอเคยบอกเขา
"ยุงอะไรจะตัวใหญ่ขนาดนี้พี่ แล้วมันก็บินไม่ได้ด้วย นุชสงสารมันอะ"
นุชพูดสวนกลับในทันที ภูมิที่เดินมาถึงก็นั่งลงตรงข้ามกับนุชซึ่งได้มีกวางนอนขั้นกลางระหว่างทั้งสองอยู่ จากนั้นภูมิก็ใช้มือกุมมือน้องเอาไว้ใบหน้ายิ้มแย้มมองไปที่หน้าของหญิงสาวในชุดนักศึกษาที่มีคิ้วโก่งอันงามเหมือนธนู บนใบหน้ารูปไข่ที่มีแก้มนิดหน่อยขาวซีด
ทันใดนั้นภูมิก็ออกแรงกดอย่างรวดเร็วจนเธอไม่ทันตั้งตัวเขี้ยวในมือของทั้งสองคนแทงเข้าที่คอของมันลึกจนเกือบมิดเขี้ยวเือุ่นๆ กระเซ็นเต็มใบหน้าของทั้งสองคนจนน้องสะดุ้งใหงายหลังล้มลงพร้อมกลับร้องว้ายออกมา
"เหมือนเราตบยุงนั่นแหละ"
ภูมิกล่าวเบาๆ จากนั้นก็ปล่อยน้องนุชผู้น่ารักผู้ที่มีผมสีดำแซมทองจากนั้นเขาก็ลุกขึ้น
623
