เหนือบัญชารัก

    เควินมองการกระทำอันอ่อนโยนของยายกับหลานสาวอย่างเผลอตัวทำไมเขาถึงรู้สึกว่าเขาไม่เคยมีใครมาทำแบบนี้กับเขานานมากแล้ว ครั้งสุดท้ายน่าจะก่อนที่แม่ของเขาจะเสียนั่น๻ั้๹แ๻่เขา 8 ขวบ ส่วนพ่อหลังจากแม่เสียได้1 ปี ก็แต่งงานกับน้าสาวซึ่งท่านก็รับหน้าที่เลี้ยงดูเขามาตลอด ส่วนพ่อก็หัดให้เขาเติบโตเป็๲ชายหนุ่มที่เข้มแข็งจนเมื่อคราที่เขาอ่อนแอเขาก็ต้องเข้มแข็งจนลืมความรู้สึกนี้ไปเลย

   ทั้งวันเขาเฝ้ามองยายหลานหยิบโน่นทำนี่จนถึงเวลาเข้านอนยายละอองแก้วอาบน้ำปะแป้งหน้าขาวเตรียมตัวและเข้านอนไปแล้วเควินจึงออกไปเอาชุดสำรองในรถมาสำหรับเปลี่ยนหลังจากอาบน้ำเสร็จเนื่องด้วยเขาต้องเดินทางบ่อย ๆ เขาจึงมีเสื้อผ้าไว้ในรถตลอด

เมื่อไปเอาของจนครบเควินเดินกลับมาหามลจิรา

    “พรุ่งนี้คุณส่งขนมกี่โมงปลุกผมด้วยนะผมจะไปส่งด้วย”

    “นี่คุณกำลังจะรับผิดชอบอยู่ใช่ไหม”

    “ใช่ อีกส่วนหนึ่งผมตอบแทนที่คุณและยายให้ที่พักผม” เควินบอก

    “คุณก็มีเงินทำไมไม่ไปเช่าโรงแรม” มลจิราหน้างอคอหักหนักกว่าปลาทูแม่กลองบอกเขา

    “แล้วคุณจะทำให้ยุ่งยากทำไมผมจะได้ไม่ต้องเทียวไปเทียวมา รับส่งคุณเพื่อส่งขนม”เควินตอบกลับก้าวเท้าจะเดินเข้าไปในห้องที่คาดว่าน่าจะเป็๞ห้องของสาวน้อย

   “อย่ารื้อของส่วนตัวฉันละของมีค่าไม่มีหรอกแต่ก็ไม่ชอบให้ใครมายุ่งวุ่นวายกับของใช้ส่วนตัว”มลจิราบอกเควิน

   “งั้นคุณมาบอกผมดีกว่าว่าใช้อะไรได้บ้าง” บอกพร้อมกับคว้ามือบางติดมาด้วย

   เมื่อเข้าไปในห้องก็เจอกับเตียงนอนขนาด 3.5 ฟุตข้าวของเครื่องใช้ถูกจัดวางเป็๲ระเบียบเรียบร้อยแม้ราคาค่างวดจะเป็๲ของใช้ราคาถูกแต่การจัดวางทำให้เขารู้สึกชอบมากๆ

   “ห้องน้ำมีห้องเดียวด้านนอกคุณอาบน้ำก่อนก็ได้ฉันจะไปเก็บในครัวและปิดบ้านก่อน”บอกแล้วหันมามองเควินเป็๞จังหวะที่เควินกำลังถอดเสื้อจนเห็นแผงอกแน่นไปด้วยกล้ามเป็๞มัด ๆ โอยใจสั่นมลจิราคิดและรีบดินออกไปพร้อมด้วยใบหน้าที่แดงก่ำใจสั่นเหมือนจะเป็๞โรคหัวใจว่าง ๆ คงต้องไปหาหมอเฮ้อ....ไม่เคยมีอาการมาก่อนเลย

    เมื่อเก็บครัวปิดบ้านเรียบร้อยมลจิราจะอาบน้ำเพื่อเข้านอน อ้าว....ลืมเอาชุดออกมาจึงเดินไปเคาะประตูห้องตัวเอง

    “ฉันเอง ขอเข้าไปเอาของหน่อย”’

    เงียบไมมีเสียงตอบรับเธอจึงเปิดปะตูเข้าไปเห็นเควินนอนคว่ำหน้าเฮ้อดีจังหลับแล้วแต่ทำไมถึงไม่ใส่เสื้อนอนเขาใส่แค่กางเกงขายาวตัวเดียวมลจิราแอบมองตานี่ก็หล่อนะนี่ยิ่งตอนหลับใบหน้าด้านข้างยิ่งดูดีห้านาทีผ่านไปเธอจึงเดินไปหยิบชุดนอนและชุดสำหรับใส่พรุ่งนี้และเดินออกจากห้องไป

เควินที่ยังไม่หลับอดคิดไม่ได้ความหล่อของเขาทำอะไรเธอไม่ได้เลยเหรอที่ผ่านมาผู้หญิงเจอเขานอนเปลือยท่อนบนมีแต่จะกระโจนเข้าใส่แต่ทำไมกับเด็กสาวคนนี้กลับทำให้ความมั่นใจเควินลดลงใครก็ได้ช่วยบอกที่ เควินงง

    เวลาตีสี่ ยายละอองแก้วและมลจิราตื่นมาอาบน้ำและมานั่งห่อขนมเมื่อห่อเรียบร้อยจึงนำไปนึ่งรอสุกเพื่อเตรียมไปส่งอย่างเช่นทุกวันขณะที่รอขนมสุกมลจิราจึงทำข้าวต้มหมูไปด้วยกลิ่นข้าวต้มลอยคลุ้งผสมกับกลิ่นนึ่งขนมกลิ่นหอมของในเตยหอมที่ยายใส่ลงไปในหม้อที่ใส่น้ำสำหรับนึ่งข้าวต้มมัดปลุกเควินที่นอนหลับออกมายืนดูสองยายหลาน ทำไมจึงเป็๲ภาพที่น่ามองแบบนี้ หญิงชราคนหนึ่งนั่งจัดข้าวต้มมัดเรียงลงลังถึงอย่างเป็๲ระเบียบเพื่อรอนึ่งรอบต่อไปส่วนหลานสาวคนสวยกำลังคนหม้อข้าวต้มส่งกลิ่มหอมชวนกินนัก

    “ยายจ๋าช่วยหนูม่อนชิมหน่อยต้องปรุงอะไรเพิ่มไหม” เธอตักข้าวต้มให้ยายชิม

    “อืม อร่อยแล้วจำรสชาตินี้ไว้นะลูกเมื่อออกเรือนไปจะได้ทำให้สามีกับลูกกิน”ยายกล่าว

    “โห ยายหนูม่อนไม่มีหรอกขออยู่ดูแลยายดีกว่าคนจนอย่างเราแค่จะเอาชีวิตรอดไปวันๆ ยังลำบากเลยใครเขาจะมาสนใจ” เธอพูดออกไปน้ำตาคลอหน่วยตาเสียงสั่นทำไมเธอจะไม่อยากมีแต่ทุกวันนี้การที่เป็๞เด็กกำพร้าอยู่กับยายทำให้เธอต้องอยู่อย่างเจียมตัวมาตลอด

เควินรับรู้ได้จากน้ำเสียงของมลจิราจึงเอ่ยขึ้นเขาไม่อยากให้สาวน้อยเศร้าเลย

    “กลิ่นอะไร ครับหอมจังเลยโอ๊ะข้าวต้มผมขอชิมบ้างสิ” ว่าแล้วชะโงกหน้าไปดูในหม้อและใช้ช้อนตักข้าวต้มมาเป่าและชิม

    “อร่อยมากเลยครับ คุณยายนี่ทำอะไรก็อร่อย” เควินแกล้งมึนกล่าว

    “ยายไม่ได้ทำหรอกลูกหนูม่อนเขาทำหิวไหมเสร็จแล้วจะทานเลยก็ได้นะเห็นม่อนบอกว่าคุณจะพาหนูม่อนไปส่งขนมใช่ไหม”

    “ครับ แต่ผมว่าอาบน้ำก่อนดีกว่าแล้วค่อยมาทาน เดี๋ยวผมมานะครับ”ว่าแล้วคนร่างสูงหมุนตัวหันมามองสาวน้อยของเขาน่ารักจริง ตื่นเช้ามาไม่มีเครื่องสำอางค์สวยธรรมชาติสร้างคือแบบนี้ไหมวะ 

    หลังจากทานมื้อเช้าและส่งขนมเสร็จมลจิราจึงขอให้เควินแวะซื้อของใช้และของสดเพื่อไว้สำหรับทำอาหารตอนนี้มีเพิ่มมาอีกคนของที่มีอยู่น่าจะไม่พอเมื่อเธอเลือกซื้อของเสร็จจะชำระเงิน

เควินก็แย่งจ่ายทุกอย่างและช่วยถือเขาให้เธอถือของเบา ๆเท่านั้นคนสวยเขาไม่อยากให้ถือของหนัก

    “หนูม่อนผัวหล่อนะเอาใจน่าดูทั้งถือของทั้งจ่ายเงินไปหาจากไหนบุญแท้ลูกเอ้ย สบายแล้วละเอ็งไม่ต้องลำบากทั้งยายทั้งหลานบุญของเอ็งจริง ๆ รถก็คันโก้ด้วยท่าจะรวยไม่หยอก”ยายช้อยที่นั่งอยู่หน้าตลาดเห็น๻ั้๫แ๻่ทั้งสองคนลงจากรถมาแต่ทักไม่ทันเพราะมีลูกค้าซื้อของตอนนี้ว่างขอทักหน่อยชื่นใจจริงๆ เด็กดีต้องได้ดี

    “ขอบคุณครับ” เควินพนักหน้ารับกับพร้อมยิ้มตอบคนอื่นยังเห็นมลจิราต้องเห็น

ทั้งเสียงเอ่ยทักและเสียงตอบรับทำให้แม่ค้าแผงใกล้ ๆ ต่างก็หันมาสนใจบางคนก็มองด้วยสายตาชื่นขมบางคนก็มองด้วยสายตาดูแคลนเมื่อเห็นดังนั้นมลจิราจึงรีบเดินไปที่รถเตรียมเก็บของหันมาหาเ๽้าของรถอ้าวยังยืนแจกยิ้มจ้ามั่นไปอีก