รถตู้สีดำมันเงาคันหรูแล่นเข้ามาจอดภายในคฤหาสน์หลังใหญ่ มีชายชุดดำหน้าคมมาดนิ่งยืนเรียงแถวกันอยู่ตรงหน้าประตู ก่อนที่ชายชุดดำคนหนึ่งจะเดินมาเปิดประตูรถเพื่อให้ผู้เป็นายใหญ่ได้ลงมาจากรถ
เรียวขาแข็งแรงที่สวมกางเกงขายาวสีดำก้าวลงมาจากรถอย่างสง่า โดยไม่ลืมลากแขนของหญิงสาวที่ถูกพันธนาการลงตามมาอย่างทุลักทุเลด้วย
“ัคะ” เสียงเล็กแหลมที่ถูกเปล่งออกมาจากหญิงสาวคนหนึ่งซึ่งกำลังเดินออกมาจากคฤหาสน์หลังใหญ่ เรียกสายตาของทุกคนที่เพิ่งลงมาจากรถให้หันไปสนใจเธอ
หญิงสาวหน้าคม หน้าตาสะสวยถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางสีเข้ม เรือนผมที่ถูกดัดลอน กับชุดเดรสรัดรูปสีดำที่เธอสวมใส่ ส่งให้เธอดูสง่าราศีจับ
สายตาคู่คมหันไปมองหญิงสาวสภาพสะบักสะบอมที่อยู่ข้างกายชายหนุ่มคนที่เธอหมายปองด้วยสายตาอันเย้ยหยันปนหมั่นไส้อย่างไม่พอใจนัก
ถึงแม้หล่อนจะดูออกว่าเธอนั้นน่าจะเป็แค่จำเลยของชายหนุ่ม และเขาคงจะไม่ได้พิศวาสผู้หญิงคนนี้ แต่ด้วยใบหน้าอันสะสวย และเรือนร่างระหงของเด็กสาวแรกแย้ม ก็ทำให้หล่อนอดคิดไม่ได้ว่าสิ่งเ่าั้จะทำให้ชายหนุ่มอาจหันไปสนใจเธอในสักวันหนึ่ง
“เอาไปขังไว้ที่ห้องเก็บขยะ” ัพูดพร้อมกับยื่นแขนของหญิงสาวไปให้ลูกน้องคู่ใจทั้งสองของตน
“แต่นายครับ ที่ห้องเก็บขยะมีแต่ฝุ่นนะครับ ยังไม่ได้ทำความสะอาดเลย” เสือ ลูกน้องคนสนิทที่เปรียบเหมือนมือซ้ายของั พูดคัดค้านขึ้นอย่างเป็ห่วงหญิงสาว
“แล้วไง” เขาตอบเสียงเรียบอย่างเ็า “คนอย่างฉันไม่เคยปรานีศัตรู”
พูดจบชายผู้เป็นายใหญ่ก็เดินขึ้นบันไดเข้าไปภายในของคฤหาสน์หลังใหญ่ โดยมีสาวชุดดำคนนั้นควงแขนไปด้วยอย่างเอาอกเอาใจ
ชายหนุ่มสองคู่ซี้ เสือกับสิงห์ หันไปมองหน้ากัน ก่อนที่พวกเขาจะตัดใจพาหญิงสาวไปไว้ในห้องเก็บขยะตามคำสั่งของผู้เป็นายอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
“นายสั่งยังไง ก็ทำอย่างนั้น” สิงห์พูดเตือนสติเสือ ถึงเขาจะรู้สึกสงสารเธอ แต่ยังไงเธอก็คือศัตรูของพวกเขา ซึ่งไม่สามารถปล่อยเอาไว้ได้
ชายหนุ่มทั้งสองพาหญิงสาวไปขังไว้ในห้องเก็บขยะตามคำสั่งของผู้เป็นาย
“แค่กๆ” เธอไอออกมาเพราะฝุ่นที่มีเต็มจนทั่วห้องเก็บขยะ
ร่างบางสาดสายตามองไปรอบห้อง ห้องทึบปิดตายที่มีทางออกเพียงทางเดียวคือประตู ไม่มีแม้แต่แสงไฟส่องสว่าง หนทางที่จะหนีออกไปจากที่นี่เธอก็แทบจะมองมันไม่เห็นเลย
หญิงสาวมองประตูที่ค่อยๆถูกปิดลง ก่อนที่แสงสว่างจากข้างนอกจะดับหายไป
เธอทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอย่างหมดหนทาง คิดหาวิธีที่จะเอาตัวรอดไปจากที่นี่ แต่ในขณะที่กำลังใช้ความคิดอยู่ จู่ๆหัวสมองของเธอก็ปั่นป่วน ความรู้สึกอยาก ความ้าที่แปลกประหลาดก็แล่นเข้าสู่สมอง สิ่งเดียวที่เธอ้าตอนนี้คือยาวิเศษซึ่งมันอยู่ในกระเป๋าที่ถูกชายหนุ่มยึดเอาไปแล้ว
“อ๊าาา” ร่างบางร้องออกมาด้วยความเ็ป ในขณะที่มือเธอก็ยกขึ้นกุมขมับ ดิ้นทุรนทุรายอยู่บนพื้น ปากก็ร้องเรียกหาแต่สิ่งที่ตัวเธอ้า
“ยา ยาของฉันอยู่ไหน ไอ้ั ไอ้มาเฟียเลว ไอ้คนชั่ว เอายาของฉันคืนมานะ ยาาา ฮือ~”
ภาพในหัวเต็มไปด้วยใบหน้าของผู้ชายเลวคนนั้น ที่กำลังยืนหัวเราะเยาะเย้ยเธอ นัยต์ตาเต็มไปด้วยความโเี้อันเยือกเย็น ยืนดูเธอกำลังทรมานอย่างชอบอกชอบใจ
“ยาาา ยาาา ยาของฉันอยู่ไหน ฮืออ~” เธอร้องออกมาด้วยความเ็ปทรมานแสนสาหัส สู้กับอาการที่กำลังเกิดขึ้นภายในจิตใจของตน
ท่ามกลางความมืด มือบางขยับไปคว้าได้ขวดแก้วใบหนึ่ง เธอทุบมันกับพื้นจนแตกกระจาย ก่อนจะหยิบเศษแก้วขึ้นมากรีดแขนตัวเอง หวังจะจบสิ้นความทรมานทั้งหมดนี้
“ฮืออ~” หญิงสาวกรีดร้องออกมาด้วยความทุรนทุราย ขณะที่ใช้มันกรีดไปบนแขนของตัวเองอย่างไม่รู้สึกถึงความเจ็บจากาแที่ตนได้รับ
ข้างในของคฤหาสน์หลังใหญ่
“ั คุณพึ่งมาถึงเองอ่ะ จะรีบขึ้นไปข้างบนเลยเหรอคะ”
หญิงสาวที่เกาะแขนชายหนุ่มเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงออดอ้อน เมื่อเห็นว่าเขากำลังจะก้าวเท้าขึ้นไป้าของคฤหาสน์ ซึ่งเธอไม่มีสิทธิ์ขึ้นไปบนนั้นตามคำสั่งของชายหนุ่มผู้เป็เ้าของคฤหาสน์หลังโตแห่งนี้
“ใช่” เขาตอบเสียงเรียบ “วันนี้ฉันมีธุระ คงจะไม่มีเวลาไปเล่นสนุกกับเธอ”
คำตอบที่ได้ยินทำเอาหญิงสาวหน้าเสีย
“แหม เดี๋ยวนี้คุณไม่มีเวลาให้ฟ้าเลยนะคะ” หล่อนทำน้ำเสียงออดอ้อนแกมน้อยอกน้อยใจ
เมื่อเห็นว่าหญิงสาวข้างกายน้อยใจ ัจึงหันไปพูดจางอนง้อเ้าหล่อน ทำให้เธอรู้ว่าสำหรับเขาแล้ว เธอก็ยังเป็คนสำคัญคนหนึ่ง
“ปลายฟ้า เธอก็รู้ว่างานฉันเยอะแค่ไหน ถึงฉันจะไม่มีเวลาให้เธอ แต่ยังไงเธอก็ยังเป็คนที่ฉันแคร์มากที่สุดนะ” เขาใช้มือลูบไปที่ข้างแก้มของหญิงสาวอย่างเสน่หา
“ก็ได้ค่ะ ฟ้าจะรอวันที่คุณว่างนะคะ แล้ววันนั้นคุณต้องตามใจฟ้าทั้งวัน ตกลงไหมคะ” เธอพูดอย่างเอาแต่ใจ
“ตกลงครับ” เขารับปาก ก่อนจะเดินขึ้นไปชั้นบนโดยที่ไม่หันกลับมาสนใจหญิงสาวที่มองตามตาปริบๆอีกเลย
ปลายฟ้าเดินกระทืบเท้าหน้าบูดหน้าเบี้ยวกลับไปยังส่วนห้องพักของตัวเอง
“ไงยะแม่คนโปรด ถูกคุณัไล่มาล่ะสิ หน้าบูดเป็ตูดเชียว ฮ่าาา”
เชอรี่ หนึ่งในเด็กเลี้ยงของั หญิงสาวปากแซ่บคู่ปรับของปลายฟ้า เอ่ยแซะเธอก่อนจะหันไปหัวเราะกับหญิงสาวคู่ขาของตนอีกสองคน ก้อยกับออย อย่างชอบอกชอบใจ
หล่อนปลายตามองหญิงสาวทั้ง 3 ที่นั่งอยู่ตรงโซฟาด้วยสายตาอันเหยียดหยาม
“คนชั้นต่ำอย่างพวกแก อย่าริอาจมาเทียบชั้นกับฉัน” เธอพูดอย่างถือตัว
“คำก็ชั้นต่ำ สองคำก็ชั้นต่ำ มันก็นางบำเรอเหมือนกันล่ะวะ” เชอรี่ตอบโต้ ลุกขึ้นประจันหน้ากับปลายฟ้าอย่างไม่เกรงกลัวในอำนาจของเธอ
“วันนี้ฉันขอตบสั่งสอนนังนี่ให้มันรู้แล้วรู้รอดกันไปเลย วัดกันเลยว่าใครแน่กว่าใคร” เชอรี่เอ่ยอย่างหมดความอดทน
สิ้นสุดประโยคหล่อนก็ดึงผมของคู่กรณี ก่อนจะฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าเธออย่างไม่รีรอ และผลักร่างของหญิงสาวผู้จองหองให้นอนลงกับพื้น ตามขึ้นคร่อมมาตบโดยไม่ให้อีกฝ่ายได้มีโอกาสตอบโต้
“ไง อีคนชั้นสูง มันจะสูงสักแค่ไหนกันเชียววะ สุดท้ายมึงก็ต้องจมอยู่คาตีนกูอยู่ดี อีกระจอก” เธอพูดจาเย้ยหยันคู่กรณีในขณะที่มือก็ยังทำหน้าที่ตบลงไปบนใบหน้าและหยุมหัวเธออย่างไม่ออมแรง
“คุณเชอรี่ หยุด หยุดเดี๋ยวนี้นะครับ” สิงห์กับเสือที่เดินเข้ามาเห็นเหตุการณ์พอดี พวกเขาจึงต้องรีบเข้าระงับเหตุการณ์ชุลมุนนี้ก่อนที่ผู้เป็นายจะลงมาจาก้า
สิงห์จับตัวเชอรี่แยกออกจากปลายฟ้า ส่วนเสือก็ประคองปลายฟ้าที่อยู่ในสภาพสะบักสะบอมให้ลุกขึ้น
“คุณรู้ใช่ไหม ว่าถ้านายรู้เื่นี้ มันจะเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตคุณ”
คำพูดของสิงห์ทำให้เชอรี่มีสติ ัไม่ชอบให้พวกเธอทะเลาะกัน และถ้าหากเขารู้เื่นี้ว่าเธอเป็คนเริ่ม เธอก็คงจะถูกเขาไล่ออกจากบ้านหลังนี้ไปอย่างปฏิเสธไม่ได้
“คุณปลายฟ้า เจ็บตรงไหนไหมครับ” เสือถามปลายฟ้าด้วยความเป็ห่วงตามหน้าที่
“โดนขนาดนี้ก็ต้องเจ็บน่ะสิ ถามได้” เธอตอบอย่างไม่สบอารมณ์ “ฉันจะฟ้องัให้ไล่แกออกจากที่นี่ไปซะ” และคาดโทษหญิงสาวคู่กรณี
“แล้วรู้เอาไว้ซะด้วย พวกแกน่ะเป็ได้แค่นางบำเรอ ส่วนฉันคือตัวจริงของั เพราะถึงยังไงเขาก็ไม่มีทางปฏิเสธฉันอยู่แล้วถ้าฉัน้า” เธอพูดข่มขู่อีกฝ่ายอย่างผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่า
“ให้คนมาทำแผลให้ฉันด้วย ถ้าพวกแกช้า ฉันจะฟ้องัให้เล่นงานพวกแกให้หมด” เธอพูดทิ้งท้ายก่อนจะเดินไปยังห้องพักของตนที่มีความเป็ส่วนตัวและขนาดห้องก็ใหญ่กว่าหญิงสาวอีกสามคนที่เหลือซึ่งพวกหล่อนต้องพักอาศัยอยู่ร่วมกัน
“เอาไงดีวะไอ้สิงห์” เสือหันไปถามความเห็นกับคู่ซี้ของตน
“ก็ทำตามที่เธอ้าสิ ก็อย่างที่เธอบอก นายไม่เคยปฏิเสธเธอจริงจังเลยสักครั้ง” สิงห์ตอบเพื่อนพร้อมกับอธิบายให้เขาได้เข้าใจ ว่าถ้าหากไม่ทำตามที่เ้าหล่อน้า งานก็คงจะเข้าพวกเขาแน่
1K
