ปรึกษาซื้อร้านในตลาด
มะเฟือง มะไฟ และป้าขวัญมากันครบแล้ว จากนั้นม่านฟ้าก็อธิบายความสามารถของเธอและแสดงความสามารถของมิติให้ดู
มะเฟืองกับมะไฟปรบมือเสียงดัง และเอาแต่พูดว่า...
“สุดยอด”
“เจ๋งอ่ะ”
ส่วนป้าขวัญได้เป็ลมล้มพับไป ลุงผินที่เตรียมยาดมมาจากบ้านยื่นให้ป้าขวัญสูดจนฟื้น นี่เขาเตรียมยาลมมาด้วยนะ
“ระ เื่จริงหรือเนี่ย?” ป้าขวัญอุทาน
“ตั้งสติหน่อยแม่ขวัญ”
“นี่มัน…แม้ฉันจะสงสัยว่าทำไมสวนของหนูม่านถึงออกผลได้ดีเกินไปอย่างผิดสังเกตก็เถอะ แต่ก็ไม่คิดว่ามันจะเกินจินตนาการได้ขนาดนี้ เราควรจะบอกพายนะคะคุณ เื่นี้เื่ใหญ่มาก พายเป็คนหาคนงานมาด้วย”
ลุงผินเห็นด้วยที่น้าพายควรจะได้รับรู้ด้วยเพื่อความปลอดภัยของเธอ ม่านฟ้าจึงตกลงทันที เพื่อนสนิทของพ่อไม่มีทางทำร้ายเธออยู่แล้ว ลุงผินกับน้าพาย ดูแลและช่วยเธอมาตลอด เธอรู้สึกว่าน้าพายต้องเป็คนใหญ่คนโตพอสมควร แม้เธอจะไม่รู้ว่าน้าพายใหญ่โตขนาดไหนก็ตาม แต่ทำงานกับพวกฝรั่งด้วย มีฝรั่งเป็คู่ค้าธุรกิจ ฐานะย่อมไม่ธรรมดาอยู่แล้ว
น้าพายโดนลุงผินเรียกมาอย่างงงๆ เมื่อเขามาถึง เขาก็ถามว่าเกิดอะไรขึ้น เมื่อม่านฟ้าเปิดเผยเื่มิติ น้าพายก็เป็ลมอาการหนักกว่าป้าขวัญเสียด้วยซ้ำ สภาพจิตใจน้าพายแย่กว่าป้าขวัญมาก
ป้าขวัญเอายาลมมาให้น้าพายดื่มหลังจากฟื้น
“ฉันก็ว่าแล้ว ว่าทำไมสวนของหนูม่านผิดปกติ แต่ก็ไม่คิดว่าจะถึงขนาดนี้ นี่มันอันตรายมาก”
“หนูถึงได้บอกน้าพายไงคะ”
“หนูควรจะบอกน้าั้แ่แรกๆ”
“น้าพายเป็ลมหนักกว่าป้าขวัญอีกนะคะ”
น้าพายหัวเราะเก้อเขิน “มันตั้งหลักไม่ทัน จิ๊ๆ สงสัยฉันต้องเอารถบรรทุกหกล้อมาซะแล้ว”
พอหายเป็ลม เื่เงินเข้าสมองทันที “ที่บอกพวกน้าเพราะอยากจะระบายของในมิติล่ะสิ”
“ใช่ค่ะ มันมีเยอะมาก ถึงยังไงสวนหนูก็ต้องขยายอยู่ดี หนูคิดว่าหนูควรจะบอกทุกๆคน เพื่อความปลอดภัยของหนู หนูเชื่อใจทุกคนนะคะ ในโลกใบนี้หนูมีแต่ ลุงผิน ป้าขวัญ น้าพาย ตาพวง มะเฟือง และก็มะไฟ”
ทุกคนมองหน้ากันไปมา
“ม่านฟ้าคือคนสำคัญของพวกเรานะ” มะเฟืองบอก
ลุงผินกล่าวอย่างหนักแน่น “ลูกของพิภพกับจิตลดา ฉันจะปกป้องเอง”
น้าพายขำ “ทำเท่เชียวนะ ผู้ใหญ่ผิน”
“ฮ่าๆ เออสิวะ เมื่อก่อนไอ้พิภพมันเอาแต่เท่อยู่คนเดียวนี่หว่า เล่นเอาฉันกับแกตกกระป๋องไปเลย”
จากนั้นทุกคนก็แยกย้าย ม่านฟ้ากับตาพวงไปเอาของใช้เสื้อผ้าที่บ้านตาพวงแล้วจัดการให้แกย้ายมาอยู่กับเธอวันนี้เลย ตาพวงหยิบโฉนดในตู้ส่งมาให้ในมือของเธอ ม่านฟ้าก็เก็บไว้ในมิติ ตาพวงเห็นโฉนดหายไปกับตา เขาก็ใ ยังไงก็ยังไม่ชินนี่เนอะ
จากนั้นเราสองคนตาหลานก็นั่งปรึกษาเื่ขายหมูแดดเดียว ม่านฟ้าคิดจะให้ตาพวงไปซื้อร้านในตลาดและดูแลร้านในตลาดแทนเธอ คงต้องจ้างสักคนคนมาช่วยขายและปิดร้านด้วย
“ในมิติหนูมีเครื่องผลิตแปรรูปหลายอย่างมากค่ะ หมูแดดเดียวก็เป็หนึ่งในนั้น”
“หนูอยากจะเอาอย่างอื่นมาขายด้วยเหรอ?”
“จำพวกแฮมค่ะ แต่ว่าเราต้องซื้อตู้แช่แข็งจากพวกฝรั่งมาก่อน”
“น่าจะแพงมาก มันจะคุ้มหรือหนูม่าน?”
“แต่ว่ามันใช้ได้นานนะคะ พรุ่งนี้เราไปในตัวเมืองจังหวัดดีกว่าค่ะ”
“ลุงไปก็ไม่ได้เื่อะไรหรอก ดูสภาพลุงสิ คนในจังหวัดเขาจะมองดูถูกตา นั่นยังไม่เท่าไหร่ พวกเขาคงคิดว่าตาไม่มีปัญญาซื้อของในร้านเขา”
“เด็กอายุสิบสองไปซื้อของแพงๆแบบนั้นก็คงไม่ได้นะคะ คราวก่อนไปซื้อเสื้อผ้า หนูยังต้องให้ครูจันทร์ช่วยพูดเลย”
ตาพวงยิ้มแห้งๆ สงสัยต้องพึ่งลุงผิน
วันต่อมาตอนเช้า น้าพายมารับทุเรียนของเธอ วันนี้น้าพายมาพร้อมรถบรรทุกั์หกล้อสองคัน คนรวยเท่านั้นแหละที่จะซื้อได้ รถคันนี้รู้สึกเหมือนถูกดัดแปลงมาจากรถบรรทุกอาวุธในโลกก่อนของเธอเลย ต้องมีเส้นสายนะถึงซื้อได้
ม่านฟ้าเอาเข่งมาวางในสวนและเรียงมันเป็แถว ตาพวงก็มาช่วยด้วย ม่านฟ้าได้เสกของใส่เต็มเข่ง น้าพายมาเห็นเธอเสกทุเรียนเต็มเข่งถึงกับฉีกยิ้มกว้างจนน่าเกลียด
เหอะๆ รู้เลยว่าในหัวของน้าพายกำลังคิดอะไรอยู่
มันก็คือเื่ เงิน เงิน และเงิน!
“ั้แ่วันนี้เป็ต้นไปน้าจะมารับของทุกวันนะ” น้าพายพูด
เมื่อเห็นว่าทุเรียนเต็มเข่งทั้งสองร้อยกว่าเข่ง น้าพายก็เรียกลูกน้องที่อยู่หน้าบ้านให้มาขนไปน้าพายเห็นลูกน้องใทุเรียนสองร้อยกว่าเข่งตรงหน้า
เด็กผู้หญิงคนเดียวทำได้ยังไง น้าพายอธิบายว่า เขาให้คนงานมาช่วยเก็บทุกวันแล้วตอนเช้ามารับ ลูกน้องจึงร้องอ้อ! สมเหตุสมผล จึงไม่สงสัย
ม่านฟ้าชูนิ้วโป้งให้น้าพาย น้าพายยักคิ้วให้เธอเป็การส่งซิกแทน
“เมื่อสองวันมานี้ คนของน้าขายทุเรียนหมดเร็วมาก คนสยามชอบกินทุเรียนจริงๆ”
“หนูก็ชอบค่ะ ฮี่ๆ”
“ไม่แปลกๆ เพราะหนูเล่นปลูกซะเต็มสวนเลย ลุงผินบอกว่าหนูจะซื้อที่เพิ่มไว้ปลูกอีกเหรอ?”
“ค่ะ”
“พรุ่งนี้น้าขอเอาผักด้วยนะ” น้าพายหันไปมองผักในสวน
“จริงสิ ในมิติหนูมีผักอะไรบ้าง?”
“เยอะนะคะ แล้วน้าพายอยากได้อะไรล่ะคะ?”
“คงจะมีเยอะมากเลยสินะ”
“ฮี่ๆ เยอะมากค่ะ ผักของพวกฝรั่งก็มีค่ะ”
“โห… งั้นเอามันฝรั่ง, หัวผักกาดแดง (แครอท), มะเขือเทศ, พริกหยวกหวาน อืม….”
“เอาบร็อคโคลี่ด้วยไหมคะ?”
“เอาสิ"
“ไม่ใช่่ท้ายปีนะคะ แต่คนอื่นจะไม่สงสัยเหรอคะ?”
“นั่นสินะ ยุ่งยากจริงๆ”
“งั้นเอาเท่านั้นแหละ ขอพรุ่งนี้เลยนะ พวกฝรั่งอยากได้ คงคิดถึงอาหารที่บ้านมันนั่นแหละ” เฮ้อ…เสียดายบร็อคโคลี่จังเลย คงได้หลายตังค์แน่ๆ”
“ขอเข่งเพิ่มด้วยค่ะ เข่งไม่พอ”
“ไม่พอเหรอ? เดี๋ยวน้าไปซื้อเหมามาในตลาดให้ จัดไปอีกสามร้อยเข่ง หึหึ”
น้าพายเห็นม่านฟ้าอ้าปากหวอ ก็ดันคางเธอขึ้นให้หุบ “เป็เด็กตลกจริงๆนะเรา แค่เสกใส่เข่ง ไม่ยากสำหรับหนูอยู่แล้ว” น้าพายขยิบตา
“ก็ใช่อยู่หรอกค่ะ” น้าพายดูจะสนุกแฮะ
“น้าพายดูรีบใช้เงินนะคะ”
“ธุรกิจหลายๆอย่างกำลังขยายน่ะ น้าทำอย่างอื่นด้วยนะ ยังไงน้าก็ต้องหาเงินมาหมุนบ้างแหละ”
“น้าพายทำอะไรบ้างเหรอคะ?”
“พวกโรงแรมทางใต้ ห้างสรรพสินค้าในเมืองหลวงสยาม ร้มีานอาหารอีกนิดหน่อย ส่วนใหญ่ก็ในเมืองสยามและเมืองหัวมุก”
“เมืองหัวมุก อยู่ที่ไหนเหรอคะ?”
“อยู่จังหวัดพรรณหงษ์น่ะ ที่นั่นอยู่ติดกับทะเล มันห่างจากบ้านเราหกชั่วโมงถ้าไปด้วยรถ แต่ถ้าไปด้วยเรือจะเร็วกว่าหน่อย”
ภาคกลางที่นี่ก็ติดกับทะเล แต่ไม่สวยเท่ากับภาคใต้ อันนี้เหมือนที่โลกเก่าของเธอ น่าจะอารมณ์ประมาณหัวหิน
“แล้วทำไมน้าพายมาอยู่ที่นี่ล่ะคะ ไม่อยู่ที่เมืองหลวงสยามจะสะดวกกว่าเหรอคะ?”
“ก็จริงอยู่ที่มันสะดวก แต่น้ารักที่นี่ ที่นี่คือบ้านน้า น้ากับลุงผินอยากช่วยกันพัฒนาบ้านเกิดให้ชาวเกษตรกรที่จังหวัดเราจะได้มีกินไม่ลำบาก”
“ปณิธานสูงมาก พ่อของหนูคงภูมิใจที่มีเพื่อนเป็น้าพายกับลุงผิน”
“ไม่รู้สิ ถ้าเ้าพิภพมันยอมให้น้ากับลุงผินช่วยมันบ้างคงจะดีกว่านี้ ชีวิตของเขาคงไม่ลำบากมากเกินไป”
“คงจะเกรงใจนั่นแหละค่ะ อาจจะเป็เพราะไม่อยากให้ทั้งสองมาเจอเื่ลำบากเพราะแม่ของหนู”
ตาของเธอตัวดีเลยล่ะ ชอบใช้อำนาจในทางที่ไม่ดีกับครอบครัวเธอ!
“ท่านคงรักแม่หนูมาก ยิ่งรักมากจึงทำแบบนี้ คงอยากให้แม่หนูเสียใจ แล้วรู้สึกว่าคิดผิดที่เลือกพ่อหนู ตาของหนูเลือกผู้ชายที่เพียบพร้อมให้กับคุณจิตลดาแล้ว เขาคงอับอาย เพราะได้ไปรับปากกับทางนู้นไว้แล้ว”
นี่มันละครหลังข่าวชัดๆ แต่เธอมาอยู่ในโลกนิยายนี่หว่า ก็ไม่แปลกที่เื่จะเป็แบบนี้
“แล้วถ้าตาของหนูมาจะทำยังไง? น้าคิดว่าเขาคงจะพาหนูไปอยู่ในเมืองหลวงสยามด้วย”
“เื่นั้นหนูก็ไม่รู้ จะมารึเปล่ายังไม่รู้เลย เขาเกลียดครอบครัวหนูนะคะ”
“เกลียดยังไงก็หลานในไส้ ไม่ยอมให้ลำบากหรอก หนูเป็เด็กผู้หญิงตัวคนเดียวด้วย แต่ถ้าเขามา ท่านคงจะงงเป็ไก่ตาแตก ก็หลานของท่านไม่ธรรมดาน่ะสิ ฮ่าๆ”
“ฮ่าๆ นั่นสิคะ รวยเลือกได้ จะอยู่ไหนก็สิทธิ์ของหนูนะคะ”
“สมกับเป็ลูกของพิภพ”
“น้าพายคะ หนูจะซื้อร้านในตลาด จะเปิดขายหมูแดดเดียวแล้วก็อย่างอื่นด้วย พวกหมูแฮม น้าพายรู้จักไหมคะ?”
“รู้สิ น้าเคยกิน หนูจะขายเหรอ” น้าพายตาเป็ประกาย
“คงไม่คิดจะซื้อแฮมของหนูด้วยใช่ไหมคะ”
“แหมๆ ธุรกิจน้าเยอะนะ ของในมิติหนูอร่อยทุกอย่างแหละ”
“เหอะๆ ก็ได้ค่ะ หนูจะเอาไส้กรอก แฮม หมูแดดเดียว ขายในตลาด มีและตาพวงเป็คนดูแลค่ะ”
“หนูอยากได้ตู้เย็นกับตู้แช่แข็งล่ะสิ”
“ค่า”
“ได้ๆ เดี๋ยวน้าจัดการให้”
“ดีจัง งั้นก็ไม่ต้องรบกวนลุงผินแล้ว”
814
