ทางด้านของหนิงเทียนและหนิงหวงที่รับหน้าที่เข้ามาในตัวเมืองก็พึ่งจะลงจากเกวียนและจ่ายเงินค่าเกวียนเสร็จหนิงซวงจึงเอ่ยถามบิดาของตนว่า
“ท่านพ่อ แล้วพวกเราจะดูเกวียนแบบใดหรือขอรับ จะเอาเกวียนวัวหรือเกวียนม้าดู แล้วเราจะไปดูเกวียนก่อนหรือไปทำธุระให้กับฮวาเออร์ก่อนดี”
“ไปทำธุระให้นางก่อนเสร็จแล้วเราค่อยไปเลือกดูว่าเราจะซื้อเกวียนแบบใด”
“ขอรับท่านพ่อ”
เมื่อหนิงหวงเอ่ยรับคำเสร็จทั้งสองคนก็มุ่งหน้าไปยังร้านตีเหล็กก่อนทันที พอมาถึงยังร้านหนิงหวงก็รับหน้าที่เข้าไปสอบถามกับทางร้านว่าสามารถตี เหล็กให้ออกมาตามภาพได้หรือไม่
“ไม่ทราบว่าที่ร้านสามารถตีสินค้าออกมาตามแบบในภาพนี้ได้หรือไม่ขอรับ”
เอ่ยจบเขาก็ยื่นแบบภาพให้กับทางร้านเพื่อให้เ้าของร้านดูเพียงครู่เดียวเ้าของร้านก็พยักหน้า
“ได้สิ เ้าจะเอาซักกี่อันเล่า”
“ข้าเอาสองอัน แล้วต้องใช้เวลาทำนานเท่าใดหรือขอรับ”
“อ้อ 1 ชั่วยามก็เสร็จแล้ว”
“เช่นนั้นก็รบกวนเถ้าแก่ด้วยอีก 1 ชั่วยาวข้าจะกลับมารับแล้วราคาเท่าไหร่หรือ ต้องจ่ายเงินเลยหรือว่าจ่ายตอนรับของรึขอรับ”
“ได้ๆ ราคาข้าคิดยี่สิบอีแปะพอ มาจ่ายตอนรับของก็ได้
“ถ้าเช่นนั้นข้าขอตัวก่อนนะขอรับ”
“ตามสบายเถิด”
หลังจากสั่งของที่บุตรสาวฝากมาแล้วเสร็จหนิงหวงและหนิงเทียนก็พากันเดินไปยังตรอกที่เขาใช้ซื้อขายเกวียนกันต่อ พอทั้งสองเดินเข้ามาถึงภายในทั้งสองก็ได้เห็นร้านขายเกวียนวัวบ้างเกวียนม้าบ้างบางที่ขายเฉพาะเกวียนบางที่ขายเฉพาะวัว ม้าแถวผู้คนยังเดินไปมากันขวักไขว่หนิงเทียนจึงเอ่ยกับบุตรชาย
“เ้าอยากจะซื้อเป็เกวียนแบบใดเล่าหวงเออร์”
“ข้าได้ลองคิดเปรียบเทียบมาแล้วข้าว่าเราควรซื้อเกวียนม้าไปเลยขอรับเพราะอีกไม่นานพวกเราต้องเข้าเมืองบ่อยแล้วเกวียนม้าก็สะดวกและฝช้เวลาเดินทางเร็วกว่าเกวียนวัวมากนัก”
“อืม ถ้าเช่นนั้นเ้าก็ไปเลือกม้ากับเกวียนได้เลยเดี๋ยวข้าจะไปยืนรออยู่ตรงด้านนั้น”
หนิงเทียนเอ่ยบอกบุตรชายของตนก่อนจะเดินไปนั่งยังที่รับรองแขกตรงใต้ต้นไม้ไม่ไกล หลังจากหนิงเทียนเดินไปแล้วหนิงหวงก็ออกเดินไปยังร้านต่างๆที่มีทั้งเกวียนแ วัวและม้าให้เลือกเขากวาดสายตามองไปยังร้านขายม้าเดินผ่านไปเรื่อยๆจนมาหยุดอยู่หน้าร้านขายม้าร้านนึงที่ในคอกมีม้าสีดำสองตัว ตัวนึงนอนอยู่ที่พื้นส่วนอีกตัวยืนอยู่ข้างกันแล้วทั้งสองตัวก็ต่างจ้องมองมายังเขาด้วยดวงตาสงบนิ่ง เขาจึงมองตอบกลับพวกมันไปจนทำให้
หนิงซวงเกิดความรู้สึกถูกใจม้าทั้งสองตัวนี้ขึ้นมาเขาจึงเดินเข้าไปสอบถามกับเ้าของร้านทันที
“สวัสดีขอนรับ ไม่ทราบว่านายท่านสนใจม้าตัวไหนของทางร้านเราหรือไม่ท่านสามารถเดินเลือกชมก่อนได้นะขอรับ”
“ข้าสนใจม้าสองตัวนั้นไม่ทราบว่าราคาเท่าไหร่รึ”
เอ่ยจบหนิงซวงก็ชี้ไปยังม้าสีดำทั้งสองตัว
“อ้อ ท่านสนใจม้าคอกนั้นหรือ แต่ข้าขอตอบท่านตามตรงว่าม้าคอกนี้นั้นมันค่อนข้างที่จะพยศบังคับยากมีหลายคนสนใจที่จะซื้อพวกมันแต่พอข้าขายไปพวกมันกลับไม่ยอมเดินหรือขยับเลยแม้แต่น้อยข้าจึงอยากจะแนะนำให้นายท่านลองดูคอกอื่นดูดีหรือไม่ขอรับ”
“ไม่เป็ไรข้าสนใจเ้าสองตัวนี้ท่านขายราคาเท่าไหร่”
“เอ่อ........ตามจริงเ้าสองตัวนี้ราคามันอยู่ที่ตัวละสิบห้าตำลึงเงินแต่ข้าให้ท่านสองตัวนี้ยี่สิบห้าตำลึงเงิน ถ้าหากว่าพวกมันยอมไปกับท่านนะขอรับ”
“ตกลงข้าซื้อพวกมันทั้งสองตัว แล้วที่ร้านเ้ามีเกวียนขายด้วยหรือไม่”
“มีขอรับท่าจะรับพร้อมกับม้าเลยหรือไม”
“อืม รับพร้อมกันเลย แล้วราคาเท่าไหร่ร”
“ราคาเกวียนจะอยู่ที่สิบตำลึงเงิน รวมทั้งม้าและเกวียนก็สามสิบห้าตำลึงเงินขอรับ”
“ตกลง นี้เงินทั้งหมดสามตำลึงทองห้าตำลึงเงิน”
“ขอบพระคุณมากขอรับนายท่านโปรดรอซักครู่เดี๋ยวข้าจะให้ลูกน้องไปนำเกวียนมาเพื่อต่อกับม้าทั้งสองตัวขอรับ”
เอ่ยจบเ้าของร้านก็เดินไปส่งลูกน้องให้ไปนำเกวียนมา ส่วนหนิงหวงนั้นก็เดินเข้าไปหาม้าทั้งสองตัวที่ตอนนี้พอมันเห็นว่าหนิงซวนเดินเข้าไปหาพวกมันทั้งสองก็เดินออกมารอเขาที่หน้าทางเข้าของคอกทันทีซึ่งการกระทำนั้นของมันทั้งสองก็เรียกรอยยิ้มจากใบหน้าของหนิงหวงและเ้าของร้ายขายม้าเพราะในที่สุดเขาก็สามารถขายม้าทั้งสองตัวนี้ออกได้ซักทีส่วนหนิงซวนนี้นยิ้มเพราะดีใจที่รู้ว่าพวกมันทั้งสองพร้อมจะไปอยู่กับครอบครัวของตนเองเช่นกัน เวลาผ่านไปเพียงครู่เดียวเ้าของร้านก็ได้นำเกวียนมาประกอบเข้ากับม้าทั้งสองตัวพอเสร็จเรียบร้อยหนิงซวงก็กล่าวลาเ้าของร้านก่อนจะเดินจูงเกวียนม้าไปหาบิดาของตนที่นั่งรออยู่ใต้ต้นไม้
“ขอบคุณท่านมาก เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน”
“ขอบคุณนายท่านมากที่มาอุดหนุนร้านของข้า ถ้าท่าน้าเกวียนอีกขอเชิญที่ร้านของข้าได้เลยนะขอรับ”
แล้วหนิงหวงก็จูงม้าเทียมเกวียนเดินไปหาบิดาของตนเพื่อที่จะไปทำธุระอื่นต่อ
“ท่านพ่อจะไปที่ใดต่ออีกหรือไม่ขอรับ”
“ข้าว่าจะไปที่โรงรับฝากเงินซักหน่อย พอดีจะเอาเงินส่วนนึงไปฝากไว้ที่โรงรับฝากก่อนข้าเกรงว่าถ้าเก็บไว้ที่บ้านหมดมันจะไม่ปลอดภัย ครั้งที่แล้วที่ยังไม่ได้นำไปฝากก็เพราะจะให้พวกเ้าได้เห็นเงินแบที่ข้าและฮวาเออร์เห็นด้วยเช่นกันแต่ตอนนี้ทุกอย่างก็ลงตัวบ้างแล้วข้าเลยจะเอาไปฝากไว้ก่อน”
“ขอรับ แล้วท่านพ่อนำมาฝากเท่าไหร่รึขอรับ”
“ข้านำมาฝากสี่หมื่นตำลึงทองส่วนที่เหลือเก็บไว้ใช้ยามจำเป็ภายในบ้านด้วย”
“ขอรับ ถ้าเช่นนั้นพวกเราก็ไปโรงรับฝากเงินกันเถิด เดี๋ยวจะสายเอาได้ขอรับ”
เอ่ยจบทั้งสองก็ะโขึ้นเกวียนก่อนที่จะบังคับม้าให้ออกเดินไปยังทิศทางที่ร้านโรงรับฝากเงินอยู่ทันที
หลังจากหนิงเทียนและหนิงหวงเดินออกมาจากโรงรับฝากเงินแล้วนั้นทั้งสองก็เดินทางไปยังร้านตีเหล็กเพื่อที่จะรับของที่สั่งทำเอาไว้เมื่อ่เช้าก่อนจะพากันไปซื้อของตามที่หนิงฮวาสั่งให้ซื้อกลับไปให้นางด้วย
“ท่านพ่อขอรับ งั้นเราไปซื้อของกันก่อนเสร็จแล้วค่อยกลับก่อนเลยดีหรือไม่ขอรับ”
“ดีๆ งั้นก็เอาตามที่เ้าว่า แล้วฮวาเออร์ฝากซื้อสิ่งใดบ้างรึ”
“นางฝากซื้อ นมสด พริกไทย น้ำตาลทราย น้ำตาลปิ๊บ แป้งข้าวเหนียว แป้งข้าวจ้าว พริกสด ขอรับ”
“เช่นนั้นก็ไปซื้อกันเถอะจะได้รีบกลับ”
เอ่ยจบทั้งสองก็พากันไปซื้อของตามที่้าเมื่อเสร็จแล้วทั้งคู่จึงพากันเดินทางกลับหมู่บ้านจิ้นหลิงทันที
470
