เกิดใหม่เป็นไอ้เจิด

ตอนที่หนึ่งร้อยสามสิบเก้า Gift Economic

“เวลาไปหาใครหาของฝากติดไม้ติดมือไปด้วย”

นั่นคือคำสอนที่ผู้เฒ่าผู้แก่สอนคนหนุ่มสาวในดินแดนแถบนี้

หากเราพิจารณาจากประวัติศาสตร์

โรมันชนชั้นสูงจะไม่รับสินบนโดยตรง

แต่เราจะติดสินบนมาในรูปแบบของ

“ของขวัญ”

เพราะจะมากจะน้อยแม้เราจะเป็นคนโลภและชั่วช้าสารเลวมากมายแค่ไหน

แต่จะมากจะน้อยมนุษย์เราก็ยังหน้าบาง

แถมยังสามารถหลอกตนเองว่าตนเองไม่ได้โลภรับของมาอย่างเดียว

รับของมาแล้วก็ทำงานให้จริงๆ

อย่างเช่นการส่งทหารไปช่วยยึดอาณาจักรที่ประชาชนกระด้างกระเดื่องขับไล่ราชาที่โหดร้ายเสียจนได้รับการจารึกชื่อในคัมภีร์ไบเบิ้ล

ทำให้ท่านเปาบุ้นจิ้นถึงต้องเอาภริยาและครอบครัวไปอยู่นอกนครหลวง

เพราะกลัวคนจะเอาสินบนมามอบให้ตนเองไม่ได้จะไปมอบ

“ของขวัญ”

ให้กับหลังบ้านของตนเอง

พ่อแม่หรือคนมีอายุจะมองว่าเด็กไร้ความมีสัมมาคารวะไปหาใครไม่ถือของไปให้

เด็กรุ่นใหม่อาจจะมองว่า

ตูไม่อยากติดสินบนด้วยของขวัญฟ่ะ

มนุษย์เรานั้นน่าสนใจอย่างหนึ่ง

เราชอบตอบสนองกิเลสของเราแต่ก็พยายามจะหลอกตนเองไปด้วยในเวลาเดียวกัน

อย่างที่เปาเหมี่ยนโดนบอกว่า

ให้ก่อนคือสินบน

ให้ที่หลังคือสินน้ำใจ

ทั้งที่การให้หรือการสัญญาว่าจะให้ทำให้เชื่อว่าจะให้นั้นก็ผิดกฎหมายทั้งสิ้นในเรื่องของการติดสินบน

แต่ท่าทางเราจะมองเป็นเรื่องของการต่างตอบแทนมากๆ

เอาเรื่องของการรักษาความสัตย์ต่างตอบแทน

มาแก้ข้อครหาการทำชั่วรับสินบนผิดกฎหมาย

แต่แนวคิดพื้นฐานนี้ก็ยังมีอยู่ทั่วไปและเจิดก็ต้องกัดฟันเช่นกัน

“นี่จ๊ะผ้าไหมสวยงาม”

เจิดเอาของมาให้บรรดาญาติผู้ใหญ่ของเสือดำดู

ผ้าไหมสวยงามแบบไม่มีผีสิงสู่อยู่แสดงให้กับบรรดาผู้เฒ่าผู้แก่ชมดู

“นี่กำไลหยก”

เจิดมอบกำไลให้กับบรรดาแม่เฒ่าที่ยิ้มจนฉีกปากเห็นฟันหลอ

“โอ๊ยไม่ต้องเกรงจงเกรงใจหรอกพ่อหนุ่ม”

กล่าวเช่นนั้นแต่ก็คว้ากำไลแหวนเงินต่างๆไปลองใส่อย่างมีความสุข

“ส่วนนี่เหล้าฝรั่ง”

เจิดมอบให้กับพ่อเฒ่าที่กลืนน้ำลายดังเอื้อกออกอาการเปรี้ยวปากอยากเหล้า

นี่น่าจะเป็นสาเหตุที่การคลำไม่ดื่มสุราดูเป็นเรื่องที่ยากสำหรับคนในดินแดนนี้สินะ

และเจิดได้แอบกระซิบพร้อมกับยื่นนิตยาสารให้ตอนที่พวกผู้หญิงวิจารณ์ข้าวของต่างๆกันอยู่

“ส่วนนี่นิตยสารแหม่มฝรั่งหายากมากเลยพ่อเฒ่า”

“ฮา ฮา ฮา ไม่ต้องลำบากหรอกไอ้หนุ่มเอ๊ย”

แต่ก็คว้านิตยสารแหม่มฝรั่งไปทันที

ด้วยกระบวนการติดสินบนกันเรียบร้อยแล้วพวกเราก็เริ่มทานข้าวและเจรจาทางธุรกิจกันได้เสียที