"หลิงเทียน" ชายผู้ท้าทายกล่าวด้วยน้ำเสียงดีใจ "เ้าทำได้ดีมาก จากนี้ข้าขอมอบสมบัติให้เ้า มันจะช่วยให้เ้าควบคุมดินแดนลับนี้ได้ทั้งหมด"
หลิงเทียนมองไปที่สมบัติในมือของชายคนนั้น มันเป็แหวนที่ทำจากวัสดุที่ไม่สามารถระบุได้ ส่องแสงประกายสีฟ้าอย่างน่ามหัศจรรย์ ข้างในแหวนมีลวดลายซับซ้อนที่เหมือนกับการสร้างมิติของโลก เขายกแหวนขึ้นใกล้ใบหน้า รู้สึกถึงพลังที่เร่าร้อนจากมัน
"นี่คือสมบัติที่สามารถควบคุมดินแดนลับได้" ชายคนนั้นกล่าวต่อ "แท้จริงแล้ว ดินแดนลับนี้เป็แค่มิติที่นายท่านของข้าได้สร้างขึ้นเพื่อเฝ้ารอและมองหาผู้เหมาะสม เ้าจะต้องใช้มันอย่างระมัดระวัง"
หลิงเทียนรับแหวนด้วยความรู้สึกตื่นเต้น แต่ในใจเขาก็มีความกังวลเกี่ยวกับความรับผิดชอบที่มากับสมบัตินี้ เขาเข้าใจดีว่าการควบคุมดินแดนลับไม่ใช่เื่ง่าย การมีพลังเช่นนี้สามารถนำมาซึ่งอันตรายได้หากไม่ระมัดระวัง
"ขอบคุณท่าน ข้าจะใช้มันอย่างระมัดระวัง" หลิงเทียนกล่าวเสียงมั่นใจ
ชายผู้ท้าทายพยักหน้าแล้วกล่าวลา "ข้าเชื่อในตัวเ้ามาก สู้ต่อไปเพื่ออนาคตที่ดีกว่า"
หลังจากชายผู้ท้าทายเดินจากไป หลิงเทียนใช้เวลาสักพักในการตรวจสอบแหวน เมื่อเขาใส่มันเข้าไปที่นิ้ว สัญลักษณ์บนแหวนก็เปล่งแสงออกมาและภาพของดินแดนลับก็ปรากฏขึ้นในหัวของเขา เขาเห็นทุกอย่าง เขาสามารถควบคุมสิ่งต่างๆ ในดินแดนนี้ได้ตามใจชอบ
เขารู้ว่าตอนนี้เขาเป็ผู้ควบคุมพื้นที่ที่มีความลับมากมายซ่อนอยู่ แต่เขาก็เลือกที่จะเก็บเื่นี้ไว้เป็ความลับจากศิษย์น้อง
หลิงเทียนเดินกลับไปหาศิษย์น้อง ชิงเอ๋อร์และหลิงหลี่กำลังรออยู่ในห้องที่พวกนางได้รับการพัฒนาอยู่ ดูเหมือนว่าพวกนางจะมีความสุขมากในการฝึกฝนและพัฒนาตนเอง
"ศิษย์พี่!" ชิงเอ๋อร์ร้องเรียกด้วยความตื่นเต้น "เราคิดว่าตายและจะไม่กลับมาอีกแล้ว"การหลอมรวมพลังของแก่นธาตุทำให้พวกนางเ็ปมาก แต่ก็ได้รับค่าตอบแทนที่เหมาะสม
"ระดับพลังของพวกเ้าทั้งสอง.. แข็งแกร่งขึ้นอีกแล้ว..." หลิงเทียนเอ่ย
"ท่านเองก็เช่นกัน เซียน ขั้น สูง พวกข้าคงไม่สามารถตามทันได้แล้วจริงๆ"ทั้งสองพยักหน้าเศร้าใจ แต่ก็ได้ชายหนุ่มพูดให้กำลังใจ จนพวกนางรู้สึกดีและหลงไหลมากขึ้น
หลิงเทียนเองก็เริ่มรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงในร่างกายของตนเอง เขาเป็เซียน ขั้น สูงแล้ว นี่เป็เื่ที่เขาคาดไม่ถึงเช่นกัน ตอนนี้เขาคิดว่ากินผลไม้ศักดิ์สิทธิ์เข้าไป ก็พร้อมที่จะทะลวงระดับต่อไปได้ทันที แต่เขายังไม่้า เขา้าเก็บไว้ให้อาจารย์ของเขา!
เวลาล่วงเลยไปเกือบครึ่งปี พวกเขาใช้เวลาในดินแดนลับนี้ในการฝึกฝนและพัฒนาตนเองอย่างเต็มที่ พวกเขาได้เจอศิษย์อีกสามสำนัก มีการปะทะกันบ้าง แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นไปมากกว่านั้น จนกระทั่งวันหนึ่ง
"ถึงเวลาแล้ว เราควรออกจากดินแดนลับนี้" เขากล่าวกับศิษย์น้อง ตามจริงเขาสามารถพาทุกคนออกไปได้ทันที แต่เขาไม่้าเปิดเผยความลับ
สำหรับเขาแล้วตอนนี้ดินแดนลับ เป็ที่ซ่อนตัวชั้นดี เขาต้องเก็บมันไว้อย่างมิดชิด!
"ค่ะ"ทั้งสองตอบรับ
ศิษย์คนอื่นก็พยักหน้าเห็นด้วย
ใช้เวลาไม่นานนัก พวกเขาก็สามารถหาทางประตูมิติเจอ หากช้ากว่านี้อาจจะติดอยู่ในดินแดนลับ
ดินแดนลับมี สมบัติล้ำค่ามากมายก็จริงแต่ก็เต็มไปด้วยความอันตรายเช่นกัน ไม่มีใครอยากอยู่ในที่แบบนี้
หลังจากออกไปพวกเขาก็ถูกถามโดยผู้าุโทันทีว่าเป็เช่นไรบ้าง? หลิงเทียนได้เปิดเผยว่าเขาขึ้นสู่ระดับ เซียน ขั้น ต่ำแล้ว
ศิษย์น้องทั้งหลายก็ทะลวงร
ะดับเช่นกัน จากนั้นพวกเขาก็พากันกลับสำนัก
404
