บทที่ 31 ให้เธอได้ลิ้มรสพิษทั้งห้า
เสิ่นตัวอวี๋มองหน้ากู้เหลียน แล้วจูบเขา ทั้งสองคนจูบกันอย่างดูดดื่ม ท่ามกลางความมืด โชคดีที่กู้เหลียนนอนคนเดียว ไม่อย่างนั้นคงปลุกคนทั้งบ้านตระกูลกู้ตื่นแน่
กู้เหลียนเริ่มจะรับมือไม่ไหว เขาผลักเสิ่นตัวอวี๋ออกอย่างรวดเร็ว “เธออย่าทำแบบนี้ ฉัน… ฉัน…”
เสิ่นตัวอวี๋กัดเขาเบาๆ “คุณรังเกียจฉันเหรอ?”
กู้เหลียนเหงื่อแตกพลั่กๆ เขากล้ารังเกียจคุณนายน้อยคนนี้ที่ไหนกัน แต่ตอนนี้ขาเขาอ่อนแรง รู้สึกเหมือนตัวกำลังลอย
เขาก็ไม่รู้ว่าเป็อะไร เหมือนล่องลอยอยู่บนก้อนเมฆ เขาถึงขั้นสงสัยว่าตัวเองกำลังฝันไปหรือเปล่า?
“ฉันไม่ได้รังเกียจ ตัวอวี๋ เธอแปลกไปนะ”
เสิ่นตัวอวี๋กระซิบข้างหูเขา “ฉันไม่ชอบให้คนอื่นเรียกฉันว่าตัวอวี๋ มันทำให้ฉันรู้สึกเหมือนเป็ส่วนเกิน นายเรียกฉันว่ายุวปัญญาชนเสิ่นก็ได้”
กู้เหลียนแค่นเสียง “ฝันไปเถอะ ถ้าเธอแต่งงานกับฉัน ฉันก็จะเรียกเธอว่าเมียได้แล้ว”
เขาพูดแบบนี้มันจะหน้าด้านไปหน่อยไหม? ช่างเถอะ อยากได้เมียแล้วจะหวงหน้าไปทำอะไร?
เสิ่นตัวอวี๋หยิกเขาแรงๆ “ต่อไปเรียกฉันว่าตัวตัว…”
“เมีย…”
“เรียกตัวตัว กู้เหลียน คุณตั้งใจใช่มั้ย”
กู้เหลียนกอดเธอแน่น “ฉันไปส่งเธอกลับบ้านนะ ฟ้าจะสว่างแล้ว ฉันกลัวคนอื่นเห็น”
ตอนกลับ กู้เหลียนพาเธอไปทางลัด พอถึงบ้านเล็กๆ เขาจึงมองเสิ่นตัวอวี๋อย่างจริงจัง “วันนี้เป็อะไรไป?”
เสิ่นตัวอวี๋หน้าแดง “ไม่มีอะไร ฉันแค่ฝัน ฝันเห็นผี…”
กู้เหลียนมองเธอ เห็นว่าเธอดูเหมือนไม่ได้โกหก จึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก “ฉันจะทำอาหารเช้าให้ เธอไปงีบต่ออีกหน่อยเถอะ”
บะหมี่กับแป้งทอด…
เสิ่นตัวอวี๋ลองชิม “นายเนี่ยทำบะหมี่ได้อร่อยมาก”
กู้เหลียนพูดเรียบๆ “เรียนมาจากแม่”
ั้แ่คบกับเสิ่นตัวอวี๋ เขาก็เรียนทำอาหารอร่อยๆ วันละสองอย่าง เพื่อที่จะได้มีโอกาสอวดเธอ
“อร่อย ถ้าเป็หน้าหนาวคงจะอร่อยกว่านี้” เสิ่นตัวอวี๋กินจนหมดเกลี้ยง
กู้เหลียนพูดว่า “วันนี้อยู่บ้านพักผ่อนเถอะ ฉันจะไปทำธุระที่กองผลิตก่อน เดี๋ยวกลับมาจะจับกุ้งให้”
เสิ่นตัวอวี๋พยักหน้า เมื่อคืนนอนไม่หลับ เธออยากนอนพักผ่อนสักหน่อย แล้วก็จะไปเตรียมสมุนไพรที่เก็บมาด้วย
แล้วเธอก็ต้องบดผงยาด้วย ผงยาของเธอหมดแล้ว
หลังจากที่กู้เหลียนไปแล้ว เสิ่นตัวอวี๋ก็รู้สึกใจหาย คิดว่าชาติที่แล้วเขาจะอยู่เป็เพื่อนเธอตลอดไป ก็รู้สึกดีใจ แต่พอคิดถึงกู้เหลียนในชาติที่แล้ว หัวใจของเธอก็เ็ป
ไม่นานเธอก็ผล็อยหลับไป
ไม่รู้ว่านอนไปนานแค่ไหน เธอก็ได้ยินเสียง “ซู่ๆ” ข้างหู เธอรีบลุกขึ้นนั่ง ก็เห็นว่ามีงูเข้ามาในบ้าน แถมยังเป็งูพิษทั้งหมดด้วย
งูแมวเซาสิบกว่าตัวกำลังเลื้อยขึ้นเตียงของเธอ มีทั้งงูแมวเซาหางสั้น งูแมวเซาร็อคกี้ งูแมวเซาเกาะงู งูแมวเซาอูซูรี…
ถ้าเตียงของเสิ่นตัวอวี๋ไม่ใช่แบบกลวงละก็ งูพวกนี้คงเลื้อยเข้าไปในผ้าห่มของเธอแล้ว
ถ้าครั้งที่แล้วเป็เื่บังเอิญ ครั้งนี้คงไม่ใช่เื่บังเอิญแล้ว
มีคน้าเอาชีวิตเธอจริงๆ คนๆ นี้น่าจะเป็คนในหมู่บ้าน แต่จะใครกันนะ?
เสิ่นตัวอวี๋ใช้ที่คีบหนีบงูพวกนี้ใส่ตะกร้าทั้งหมด แล้วแสยะยิ้ม “ฉันจะรอดูว่าใครกันแน่ที่้าชีวิตฉัน”
ตอนบ่ายเธอเริ่มบดผงยา ตอนนี้ผงยาเหล่านี้เป็เหมือนเครื่องรางของเธอ
กู้เหลียนกลับมาก็เห็นเธอกำลังดูงูในตะกร้า เขาถามด้วยความประหลาดใจ “งูพวกนี้มาจากไหน?”
“อ้อ มันมาเองน่ะ ตลกดีใช่ไหมล่ะ?”
สีหน้าของกู้เหลียนเปลี่ยนไป “เธอไม่เป็ไรนะ?”
“ฉันไม่เป็ไรหรอก แต่ครั้งนี้ฉันอยากรู้จริงๆ ว่าใครกันแน่ที่กล้าทำเื่ใหญ่ขนาดนี้” เสิ่นตัวอวี๋แสยะยิ้ม
เธอแกล้งเลี้ยงงูพวกนี้ไว้สิบกว่าวัน แล้วค่อยปล่อยมันออกไป ไม่นึกเลยว่างูพวกนี้จะเลื้อยไปทางหมู่บ้าน
งูพวกนี้เลื้อยไปที่บ้านข้างๆ ของกู้เหลียน เห็นมันเลื้อยเข้าไปในบ้านของจ้าวเถาเถา
ได้ยินจ้าวเถาเถามองงูพวกนั้นด้วยความตื่นเต้น “พวกแกกลับมาแล้วเหรอ? หิวกันแล้วใช่มั้ย? ทำธุระเสร็จแล้วเหรอ?”
งูพวกนั้นส่งเสียง “ซู่ๆ” เหมือนกำลังพูดอะไรบางอย่าง จ้าวเถาเถามุ่ยหน้า
“ผู้หญิงคนนั้นช่างน่ารำคาญ ทำไมพี่เหลียนถึงชอบหล่อนนัก?
ก็แค่หน้าตาสวยอย่างนั้นเหรอ? ถ้าฉันมีหน้าตาแบบหล่อนก็คงจะดี”
เสิ่นตัวอวี๋หัวเราะออกมา จ้าวเถาเถาอายุไล่เลี่ยกับเธอ ไม่นึกเลยว่าจะมีวิธีที่ร้ายกาจแบบนี้
เสิ่นตัวอวี๋ดึงกู้เหลียนที่กำลังจะพุ่งเข้าไปไว้ แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “โอ้โห พี่เหลียน นี่มันสุดยอดไปเลยนะเนี่ย ดูนั่นสิ คนเขาคลั่งไคล้คุณขนาดไหน”
กู้เหลียนโมโหจนกัดฟันกรอด “ทำไมเธอไม่ให้ฉันเข้าไป?”
“ถึงเข้าไปแล้วจะทำอะไรได้? ยังไงจ้าวเถาเถาก็ต้องแก้ตัวอยู่แล้ว อีกอย่างเื่แบบนี้เราก็ไม่มีหลักฐาน ฉันชอบใช้วิธีเดียวกันตอบโต้มากกว่า” เสิ่นตัวอวี๋ยิ้ม
แค่สัตว์มีพิษเองเหรอ? ่นี้เธอเก็บสะสมทั้งตะขาบ งูพิษ แมงป่อง ตุ๊กแก และคางคกไว้เพียบ
แถมยังเก็บหนู แมลงสาบไว้อีกเพียบ ชอบปล่อยงูไม่ใช่เหรอ? อย่างนั้นก็ให้เธอได้ลิ้มรสพิษทั้งห้าละกัน
เมื่อกลางดึก เสิ่นตัวอวี๋ก็มาที่บ้านของกู้เหลียน รอจนกระทั่งคนข้างบ้านหลับแล้ว เสิ่นตัวอวี๋ก็เทตะกร้าสัตว์มีพิษทั้งหมดเข้าไปในบ้านของจ้าวเถาเถา
แน่นอนว่าแค่นั้นยังไม่พอ เธอยังเทผงแป้งแปลกๆ เข้าไปในห้องของจ้าวเถาเถาด้วย
จากนั้นก็ไปแอบดูอยู่บนกำแพงกับกู้เหลียน กู้ต้าหนิว และกู้เอ้อร์หนิว กู้ต้าหนิวกับกู้เอ้อร์หนิวก็ไม่ชอบจ้าวเถาเถาเหมือนกัน
กู้ต้าหนิวแค่นเสียง “จ้าวเถาเถาชอบมาอวดเบ่งต่อหน้าพวกเรา ฉันเกลียดหล่อนที่สุด”
กู้เอ้อร์หนิวพยักหน้า “หล่อนยังชอบดูถูกพวกเราอีก ฉันไม่เอาเธอมาเป็พี่สะใภ้หรอก”
“ใช่ พี่สาม พี่จะไม่ชอบจ้าวเถาเถาจริงๆ ใช่มั้ย?” กู้ต้าหนิวมองกู้เหลียน
กู้เหลียนเหงื่อตก “พวกเธอคิดว่าฉันจะชอบหล่อนได้เหรอ?”
กู้เอ้อร์หนิวอายุแค่แปดขวบบิดไปบิดมาแล้วพูดว่า “ผู้ชายก็ไม่แน่นอนเสมอไปหรอก”
กู้เหลียนรีบปิดปากเธอ “เธอไปเรียนเื่ไร้สาระพวกนี้มาจากไหน…”
เสิ่นตัวอวี๋หัวเราะออกมา พี่น้องตระกูลกู้สองคนนี้น่าสนใจดี แต่ก็แปลก เธอไม่เคยเห็นพี่ชายคนรองของกู้เหลียนเลย
เสิ่นตัวอวี๋ถามว่า “กู้เหลียน พี่ชายคนรองของนายเขาไปไหนเหรอ ฉันไม่เคยเห็นเลย”
ทุกคนเงียบไป ครู่หนึ่ง กู้เหลียนจึงพูดขึ้นเรียบๆ ว่า “กู้เป่ยแต่งงานกับคนนอกหมู่บ้าน 1-2 ปี ถึงจะกลับมาครั้งหนึ่ง เขาแต่งเข้าตระกูลคนมีฐานะในเมือง”
แต่งงานกับคนนอกหมู่บ้าน? นี่มันเื่น่าอาย เสิ่นตัวอวี๋จับมือเขาเบาๆ เป็การปลอบใจ ถึงว่าชาติที่แล้วเธอถึงไม่เคยเห็นพี่ชายคนรองของเขาเลย
ทันใดนั้นก็มีเสียง “ว้ายย…” ดังขึ้น ทำเอาเสิ่นตัวอวี๋ใ เริ่มแล้วเหรอ?
จ้าวเถาเถาถูกอะไรบางอย่างกัดจนทรมาน ตอนแรกนึกว่างูเป็สิบๆ ตัวนั้น เธอไม่กลัวงู แต่กลับพบว่าไม่ใช่ มีทั้งแมงป่อง ตะขาบ งูพิษชนิดอื่น หนู แมลงสาบ…
เธอเริ่มสติแตก…
1K
